Naylon Sözler

Ben Hayatta En Çok..

2012-01-28T20:01:00.012+02:00

.. defterlerimi sevdim.

Çocukluğumdan beri kendileriyle haşır neşiriz. Onlar beni, ben de onları çok severim. En çok hediye gelen nesneler arasındadır. Beni kolayca mutlu edebilir, yüzümü güldürebilir bir sevimli, kullanışlı defter. Aldığım her defteri bir şekilde kullanırım.

Masamın üzerinde duran bu minik not defterlerinin hepsi aynı anda kullanılıyor mesela.

İnternet adresleri defteri, gidilecek yerleri not alma defteri, adres defteri, yapılacak işler defteri, bütçe defteri, güzel sözler defteri..

Bu da okunacak, alınacak kitaplar defteri örneğin.

Kendisini yeni kullanmaya başladım ve çok mutluyum.

1995 yılından beri günlük yazıyorum. Daha doğrusu, ben öyle biliyormuşum da aslında daha erken başlamışım. 1994'te yazdığım günlüğü buldum geçenlerde. Yani 11 yaşındayken bile okul hayatımı, evde olan biteni falan yazıyormuşum meğer. Kimbilir, belki bir süre sonra daha bile eskisini bulacağım. İlginç.
İşte canım günlüklerim..

Günlüklerimin özelliği çizgisiz ve bembeyaz kağıtlara sahip olmalarıdır. Aksi düşünülemez. Bu takıntım bana okulda kompozisyon yazılılarında çok fayda sağlamıştır mesela. Elbette eskisi kadar sık sık yazmıyorum onlara. İnternet, tembellik, ne derseniz deyin. Ama hala hayatımda mı günlükler bir şekilde? Evet.

Bu defterin de yeri ayrıdır bende. 2001-2002 zamanı, Cağaloğlu'nda bir kırtasiyeden almıştım. Spiritüel defter kendisi. Reiki bilgileri, okuduğum spiritüel kitapların özetleri, internetten aldığım notlar, falan filan.. Geçen yıl bitti kendisinin sayfaları. Hala başucumda durur.

En son Mephisto'dan (Beyoğlu) büyük bir aşkla bu defteri aldım. Simsiyah kabı ve sayfaları var. Kara büyü. :) Yazmak için özel beyaz, fosforlu bir kalem bile aldım yanına. Ne yazacağıma daha karar vermedim ama buluruz bir şeyler. :)

Yurtdışından da defter-kalem alıyorum elbette. Her müze çıkışında defterlere gidiyor Eurolar. Bu Che defterini Orestiada'da bir kırtasiyeden 3 Euro gibi komik bir rakama almıştım. İçinde Che'nin fotoğrafları da var, kuşe kağıt. Benim için bulunmaz Hint kumaşı, o değerde. Minik defterler de Barcelona'daki Miro Foundation ve Louvre Müzesi'nden.

Sadece küçük değil, büyük defterler de ilgimi çekiyor elbette.

Yurtdışı gezilerim için de farklı gezi günlükleri tutarım.

2007'de ilk kez gezi günlüğü tutmaya başladım. Şimdi ikinci deftere geçtim bile. Biraz fazla geziyorum galiba! ;)

Üzeri pasaport, vize ve pul desenli defter D&R'dan büyük bir aşkla satın alınmıştır.

Şiir defterlerimiz vardı eskiden, lise yıllarında. Anımsıyor musunuz? Oraya yazardık en sevdiğimiz, beğendiğimiz şiirleri. Çok özeldi. Arada başka arkadaşların defterlerini alır, karıştırır, oradan şiirler de araklardık.

Bazı defterlerimi parçalayarak, bittiği halde içine yeni sayfalar ekleyerek kullanıyorum. Nedeni yok. Öyle işte. Bu defter 15 yıllık mesela. O kategoride.

Sırf bu defterler için bir kitaplık bile aldım, defterlik yaptım.

Gelsin güzel defterler. Yazalım, yazalım, yazalım.

MARTI *defterkolik*

Poliklinikler, Nasırlar, Maymunlar ve Orhan Veli Üstüne!

2012-01-12T22:34:00.008+02:00

Orhan Veli Kanık'ın Kitabe-i Seng-i Mezar adlı şiirini bilirsiniz. Hani bir çırpıda okunur, insanın gözleri dolar bir yerde, "Ölüm Allah'ın emri / ayrılık olmasaydı" diye biter. İşte ordaki, hayatta ayaklarındaki nasırlar kadar hiçbir şeyden çekmeyen ('hatta çirkin yaratıldığından bile') Süleyman Efendi'nin kim olduğunu açıklıyorum size, hazır mısınız?

O kişi benim efenim!

1984 yılının sonbaharında, ben 15 aylık bir bebek iken bizimkiler bakmış benim hala yürüyeceğim yok, bana yürüteç almışlar. Olmamış, bir türlü yürümeye başlamamışım. Elimden tutmuşlar, arkamdan itmişler, hediyeler vererek yanlarına çağırmışlar, rengarenk ayakkabılar alıp giydirmişler ama nafile. Henüz bir buçuk yaşındayken şiir okuyan ben bir türlü yürümeye geçememişim! Yaşıtlarım koşmaya başlarken de ben yeni ayaklanmaya başlamışım. Öyle diyor arşiv! Ayaklanınca da vay haline durdurmaya çalışanın ki hala gezmekteyim o kıta senin, bu ülke benim!

Gezmekteyim de.. Bir de bana sorun ne çektiğimi. Zavallı ayaklarımı şimdiye dek kaç kez burktum, kaç kez yaraladım! Parmağımı kırdım. Dizlerimi sakatladım bir kaç kez, yürüyemedim. (Dizime yazdığım açık mektup burada.) Kanattım, acıttım onları. Ayaklarım canımı yaktıkça ben daha çok yürüdüm, daha çok çabaladım. Son bir kaç yıldır ayaklarım benle baş etmek için yeni bir yöntem keşfettiler, sağolsunlar, öyle ki tabanlarıma kocaman, sarımsı şişlikler yerleştirdiler. Ben gezdikçe beynime Biz buradayııııız diye sinyaller gönderdiler. Kendileri için bantlar kullandım, masajlar yaptım, işe yaramadı ama onları kaile almadım da. Son çare olarak, canım ayaklarım, bana değişik, nasırımsı, virütik bir şey armağan ettiler. Onla geçen haftalar sonrasında artık ağrısına dayanamayacak boyuta geldiğimde -buraya kadar anlamış olmalısınız ki oldukça sert canlı biriyim- doktora gitmek zorunda kaldım. İşbu minik yazı bu doktor macerasına ithafen hazırlanmıştır.

Doktorlardan nefret eden bir yapım var. Bunda çocukluğumda pek çok kez hastanede bulunmuş olmamın etkisi olabilir. Ben küçükken çünkü, ve hala da öyle, anneannem bir kaç yılda bir ameliyat olur, her yıl en az üç kez sinirsel sebeplerle apar topar hastaneye kaldırılır, aylık periyodlarla da kontrole gider ya da hasta olurdu. Hastaneler, ilaçlar, doktorlar bana doğrudan sıkıntıyı, mutsuzluğu ve hastalık hastalarını çağrıştırıyor. O yüzden çok hasta bile olsam son ana kadar doktor ve ilaç yüzü görmeyi reddediyorum.

Çarşamba günü, sabahın köründe, devlet hastanesine Genel Cerrahi için randevu almaya gittiğimde yeşil montum ve kırmızı beremle rengarenktim yine. Danışma da beni çok beğenmiş olmalı ki 1 numarayı verdi hemen. Dışarda bir çay içip doktorların gelme saatine yakın polikliniğime gidip yerimi alayım dedim. Macera başladı.

Koridor dopdolu, teyzeler ezici bir çoğunluğu oluşturuyorlar. Hepsinin çenesi inanılmaz derecede düşük, sadece konuşuyorlar. Hepsi dert küpü. Yüksek sesle konuşuyorlar. Başkalarının dertleri ile de çok ilgililer. Zamane gençlerini çekiştiriyorlar arada ve onların zihninde geçen zaman = hastalık sebebi.

Bense, doktorun odasının karşısındaki duvara dayanmış, arada kitabımı okumaya çalışıyorum. Müziğim de yanımda ama canım sadece kitap okumak istiyor. Etgar Keret'ten Buzdolabının Üstündeki Kız. Birbirinden ilginç, sevimli, bazısı yarım sayfa süren kısa hikayelerden oluşan şahane bir kitap. Arada gülümsüyorum, çantamdan kalemimi çıkarıp cümlelerin altını çiziyorum falan. Gelen geçen bakıyor bir, süzüyor. Neden bakıyorlar derken fark ediyorum ki koridorda kitap okuyarak zaman geçirmeye uğraşan tek canlı benim! Geç yürümüşüm ben, zaten, var bir gariplik diyorum teyzelere, iç sesimle. Teyzenin biri 2 numaraymış, yana yakıla 1 numaranın kim olduğunu öğrenmeye çalışıyor. Hiç sesimi çıkarmıyorum, numaram gelince teyzenin yanından sakince geçip içeri giriyorum.

Sevgili doktoruma göre birazdan ameliyata gidecek olmasa ayağımdaki o oluşumu hemen söküp alacak. Cerrah işte, n'apsın.

-Yürüyebilecek miyim peki alırsanız?
-Hayır, en az 5 gün yere basmamanız gerekli.
-Başka bir çaresi yok mu?
-Cildiyeye de bir gidin isterseniz.

Cildiyeye gidiyorum. Oradaki hava daha yumuşak sanki. Katlar arası enerji değişikliği o kadar belirgin ki.. Burada insanlar daha rahat, daha sakin sanki. Kitabımı okumaya devam ediyorum. Öykünün birinde bir maymun var. Deri kanseri araştırma laboratuvarda denek olarak görevli. İsmi Lkcacz. Bir gece rüyasında ormanda olduğunu görerek uyanıyor ve kendisine iğneler yapan laboratuvar asistanı İrena'ya anlatıyor rüyasını. Ormanı, yuvasını özlediğini, bir süre izin kullanmak istediğini söyleyip geri döneceğine söz veriyor. Lukacz kendini şanslı bir maymun olarak görüyor çünkü diğer hayvanların çoğu basit deneylerde çalışırken o kanser gibi önemli bir hastalık için orada tutuluyor, bu açıdan oldukça gururlu. İrena'yı öyle çok seviyor ki ona, onun da tatil iznini kullanıp kendisiyle birlikte ormana gelmesini ve ailesiyle tanışmasını teklif ediyor. Hikaye bitiyor. Yazarın yaratıcılığından ve anlatım gücünden öyle etkilenmişim ki, başım dönüyor. Ya da kahvaltı edeli çok uzun zaman geçti, o yüzden. Öyle ya, tam iki saat olmuş geleli, hala beklemedeyim. Nihayet sıram geliyor.

Cildiyeci bana ilaç vereceğini, ameliyatın çözüm olmayacağını, bende taban çökmesi olabileceğini söylüyor. O yüzden fizik tedavi bölümüne yönlendiriliyorum.

Yine bekleme, yine muhabbet eden teyzeler.. Hem bu kez Fizik Tedavi bölümü ile Psikiyatri yan yana. Malzeme daha çok yani benim için. Yanımda oturan teyzeler öyle kanka oluyorlar ki oturup konuşurken, giderken genç olan yaşlı olanın resmen elini öpüp alnına koyuyor, "Çok memnun oldum" diyor. Ben kitabımı okumaya devam ediyorum. Etgar Keret beni mest etmeye devam ediyor. Yanımdaki teyzelere göz ucuyla dahi olsa bakmamaya özen gösteriyorum çünkü "Senin neyin var evladım?" sorusu dillerinin ucunda, görebiliyorum!

Sonunda sıram geliyor. İçeride iki dakika duruyorum. Tabanlık almam söyleniyor. Biraz kilo da versem yararıma olurmuş. Cildiyeye iki hafta sonra yeniden gideymişim. Daha çok gençmişim, işim de yorucuymuş, ayaklarıma iyi bakaymışım.

-Peki yaşayacak mıyım Doktor Hanım?
-Süleyman Efendi'den daha uzun yaşayacağınız kesin Martı Hanım.

Poliklinikler arası koşturmaca, hasta bedenler, bir bina içinde geçen dört saatim ve sızlayan nasırlarım.. Bir de bakıyorum kitabım bitmiş. Kısa günün karı.

Süleyman Efendi mezar taşına "Ölüm Allah'ın emri / Ayrılık olmasaydı" diye yazdırmış ya, benimkine de "Hiçbir şeyden çekmedi / ayaklarından çektiği kadar" yazdırsınlar istiyorum. Elbette ayaklarım ve benim de barış içinde yaşadığımız günler gelecek, o zamanı sabırsızlıkla bekliyorum.

2012-01-07T23:01:00.002+02:00

"Monsters are real, and ghosts are real too. They live inside us, and sometimes, they win.” Stephen King

2011'in Son Pazartesisi ve Sendromu

2011-12-26T20:36:00.003+02:00

Saat 00:00 'ı gösteriyor. Sağ omzum üzerinde bir kıpırtı, bir hareketlenme söz konusu. Sevgili iyilik meleğim Pinky konuşuyor:

Pinky: Martıcım, bir tanem, haydi yat artık. Bak sabah kalkmakta zorlanacaksın yine. Haydi güzelim..

Aynı anda sol omuzda da bir karıncalanma başlamasın mı! Sevgili hınzır meleğim Darky'nin sesini duyar gibi oluyorum.

Martı: Off ya, olmaz, daha erken, daha yapacak ne çok şey var. Hem uykum da yok!

Pinky: Ne yapacaksın ki daha, gece bitmiş! Dünyayı mı kurtaracaksın? Haydi, git yatağa usul usul, kapa gözlerini bakiim. İndir kanatlarını, kıvrıl oraya güzel güzel.

Martı: Hayııııııııııır, uykum yok ki! Kalkarım ben sabah.

Darky: Elbette şekerim. Hatta daha erken kalkar yoga bile yaparsın. Dinç dinç şöyle, mis! Hatta duş bile alırsın, hı? Kahvaltını da hazırlarsın. Öğlen için yanına yemek bile hazırlarsın sen. Koçum, pardon martım benim!!

(Ağzının suları akan) Martı: Tabi ya, yeni yıl da geliyor, yeni kararlar almak gerek. Sabah erken kalkıp yoga yapılacaaaak (dur yazayım), duş alınacaaaak, saçlar yapılacaaak, işe zombi gibi gidilmeyeceeek!

Pinky: ... yaparsın sen onları sabahları!

Darky: A, aaa! İyilik melekleri de küfür etmeye başladı. Martı, biz bize kaldık anlaşılan!

Ve Martı hınzır meleği Darky'yi dinler. Biraz daha video izleyelim bakalım. Şu röportajı dinleyelim. Hmmm. Neil Patrick Harris ve Craig Furgeson bir araya gelince ne komik oluyorlar, haha! Ayyy, şu fotoğraflar ne güzel! 2012'de hangi filmleri izleyeceğiz bakalım..

00:30

Pinky: Bütün bunlara gün ışığında da bakabilirsin. Hepsini geceye bırakmak zorunda değilsin. Yarasa mısın sen? Kendine gel. Haydi uykuya.

Martı: Yok yok, iyiyim ben. Dur şu fragmana da bakayım. Aaa, bak bedava sesli kitaplar varmış bu sitede, dur indirelim.

Darky: Şuraya da bak, orda da güzel şeyler var. Aklına gelen şu kısa hikayeyi de yazmaya başla istersen.

Martı: Gerçekten mi? Biter mi ki çabuk?

Darky: Tabi canııım, daha sabaha çok var!

Pinky: nkgnbşnkşgnbkngknbgkşb

01:15

Martı: Ya Darky ya, ben yatsam mı, hı? Bak Pazartesi bugün. Nöbetçiyim bir de, tüm gün dersim var ve ayakta olacağım. Çıkışta da bir sürü iş var falan.. hı?

Darky: Oyunbozan seni! Bu mu benim Martım?! Daha bir film bile izleriz be birlikte!

Martı: Ya tabi izleriz de.. Pinky, orda mısın?

Pinky: Burdayım canım, yoga matını hazırlıyorum ben!! Rahat ol sen!!

Ve Martı yatar. Sağa sola döner. Hafta sonu içilen bütün kahveler ve çaylar zihninde seslere dönüşmüş, adete bir senfoni orkestrası oluşturmuştur. Düşünceler üşüşür. Sesler susturulamaz. Sinir olunur. Parça parça uyunur.

07:00 Alarm çalıyor.

Martı: Darkyyyy, nerdesin? Biraz daha uyusam!

Pinky: Yine bana kaldın, bak! Nerede seninki? Hani yoga, hani kahvaltılar, yemek hazırlamalar? Hani duş?

Hmmm... Akşama duş alırım. Bugün de aynı kıyafeti giyebilirim. Makyaja ne gerek var ya zaten, of! 15 dk daha?

07:15 Alarm

Lanet olsun! Dışarıda hava berbat soğuk ve gökyüzü karanlık! Şimdi kim kalkacak da giyinecek! Yatak sıcacık..

07:30 Alarm

Off, kalkmalıyım! Gidip Simple Past Tense anlatmalıyım. Böyle ulvi görevlerim var benim! Haydi!

Ve evden çıkılır. Yogasız, makyajsız, yemeksiz.

08:15

Öğretmenler Odası'na bir sabah insanı girer! Eyvah! Saklanmalıyım! Ama çok geç, gördü beni!

Sabah insanı: Günaydııııııııııın, n'aber fıstık?

Martı: nbklnfizknbkinpoipbkin=(9!!!

Sabah insanı kendi çapında konuşmaya ve gülümsemeye devam eder. Dexter bakışları atan Martı'yı bir süre sonra görmezden gelmeye başlar.

İkinci tehlike.. ikini şok... Sabah insanı 2 içeri girer!

Güzelharcaaaaan, günaydın, e çekmemişsin perdeyi!!

Martı: nmbkignklblkkjvkjşlnjv!!

Sabah insanı 2: Ne oldu, uykusuz musun yine? N'aptın akşam, beşik mi salladın? Haha!

Bkz. İnsanın katil olmaya çok yaklaştığı anlar

Ders zili çalar, derse girilir. Çok mühim görev olan Simple Past Tense özenle anlatılır. Arada nöbet tutulur. Tüm gün ayakta dolaşırsınız. İnsanlar gelir size soru sorarlar, sabırla cevap verirsiniz. Sonra o insanlar aynı soruları yine sorarlar, yine cevap verirsiniz. Gözleriniz yanar, kaşınır. Sürekli esnersiniz ama aklınızda hala gece bitirmeye çalıştığınız işleriniz, aklınızda projeler vardır.

Darky: Sakin ol, eve gider gitmez yatar uyursun, dinlenirsin.

Martı: Eveeet, tabi ya, gider uyurum. Canım Darky'm.

Eve gidilir, akşam olmuştur. Marketten bir şeyler alınır. Yemek yapılır. Gelen mektuplar açılır. Şu dergiyi de okuyayım. Odamı toplayayım. Yüzümü yıkayayım. Dur şu fotoğrafı yükleyeyim. Şu mailime cevap yazayım. Şu arkadaşla bir konuşsam iyi olacak.. tı derken.. yine gece yarısını bulur saat.

Yine bir sendromlu gün geçmiştir. Güzelim hafta sonu ertesi yaslı, pis, karanlık gün..

Pazartesi şeytan işidir. Pazartesi bütün kötülüklerin anasıdır. Benim için böyle geçmiştir. Belki sizinki sendromsuzdur, öyleyse dinlemek isterim, nasılsa daha sabaha çok var! ;)

Kendime gelsin. Tori Amos'tan TELL ME WHY I DON'T LIKE MONDAYS

Ülkü Adatepe ile..

2011-12-23T17:23:00.004+02:00

Öğretmen olmanın faydaları var. Mesela konferans düzenleniyor, şehre Atatürk'ün manevi kızı geliyor, sen de oraya öğrenci götürüyorsun falan.. Fani şeyler bunlar ama insan (Özlem) çok etkileniyor gerçekten.

Ülkü Adatepe (ben yaşadığını bile bilmiyordum halbuki) 7 yaşına kadar Atatürk ile büyümüş. Ona "Atatürkçüm" dermiş. Yüzmeyi ona o öğretmiş. Elleri, parmakları çok güzelmiş Atatürk'ün. Ona resimler çizermiş, tuvalet diktirirmiş balolarda giysin diye. Tango yaparmış. Çocuklara çok düşkün, hassas bir adammış. Bir gece yarısı kalkıp onunla iki saat oyun oynamış mesela. Kadınların hep şık olmasını istermiş, bütün manevi kızlarına da bunu vasiyet etmiş. Ölmeden kısa bir süre önce onu yatağında öpmüş ve gitmiş.

O anlattı, biz dinledik. Gözlerimiz yaşardı. Çok etkilendik. Fotoğraftaki mahmurluğumuz ondan.

1932 doğumlu bu tarih kokan insanın bizden şık ve bakımlı olması, topuklu ayakkabılarla konuşma yapması da ayrı bir olay tabi!

Güzel zamanlar..

Öğretmen ve Boş Ders

2011-12-23T09:23:00.002+02:00

2011'de Olan Biten

2011-12-18T21:46:00.004+02:00

Liste yapmaya bayılırım. Kategorilemeye daha da bayılırım. İşte 2011'de benim dünyamda olan biten şeyler. İnsanlık için küçük, benim için büyük bir adım. Buyrun.

MÜZİK

Lady Gaga, deliler gibi tüm yaz seni dinledim desem yalan olmaz. Kliplerin, kostümlerin, kendini sunuş tarzın ne kadar iğrenç ise müziğin de bir o kadar büyülü ve heyecan verici benim için! The Edge of Glory, Bloody Marry, You and I, Marry the Night, Electric Chapel, Highway Unicorn, ScheiBe, Government Hooker..

Hatta 23 Nisan kutlama programında gittim çocuklara Born This Way'i gitarla, akustik çalmasını ve söylemesini öğretip Kıyık'a müzikal bir şölen sundum! Evet, bunu da yaptım! Artık gel Türkiye'ye konsere, bir zahmet..

Gaga dışında Adele sesiyle tüm dünya gibi beni de ezdi geçti. Brit Awards'te söylediği Someone Like You milli marşım oldu resmen, her gün dinledim. Ağzım burnum yamuldu ağlamaktan her seferinde!

Nurcanla gittiğimiz Efes Pilsen One Love Festival de yılın müzik olaylarındandı. Manic Street Preachers festivalin en iyisiydi kuşkusuz, kulaklarımız bayram etti. Editors'ı da sevdik. Cake'ten nefret ettik.

Tabi bolca Adam Lambert dinlemeye devam ettim. İki yıl aradan sonra da Better Than I Know Meyself geldi ama onu artık 2012 kategorisine alacağız.

Ve A.R. Rahman isimli dahi gitti 127 Hours'ın müziklerini yaptı, beni bir soundtrack albüme mahkum etti! Ne güzel müziklerdi onlar öyle!

Bunların dışında yıl boyunca bolca Radyo Babylon, bolca Jazz, Blues, Soul, Indie tınıları hep benimle oldular. Bir de tabi Amy Winehouse.. Gidişiyle birlikte albümlerini yeniden sonra yeniden dinledim, dinledikçe hüzünlendim.
Back to Black oldu içim dışım.

SİNEMA

En iyi film: Midnight in Paris --> Yaşasın Woody Allen, yaşasın sürrealizm!
En şirin film: Restless --> Gus Van Sant, adamımsın!
En sıkıcı ve abartılan ('overrrated' diyor içimdeki Anglo Sakson) film:
Bir Zamanlar Anadolu'da --> 3 küsür saat boyunca seyirciyi müziksiz, karanlıkta sallanan ağaçlarla başbaşa bırakmak ne demek sevgili Nuri Bilge Ceylan, bir açıklama istiyorum!
En etkilendiğim film: 127 Hours (Bir önceki yılın filmi ama bizim izlememiz maalesef bu yılı buldu) ve Cafe de Flore
En abartılan ve 'gitmesem de olurmuş' Amerikan filmi: This Must Be The Place. Sean Penn bu rolüyle Oscar alırsa bir daha da o törenleri izlemem! (..derim ama yalan söylemiş olurum muhtemelen!)
En kötü film: Twilight Saga: Breaking Dawn Part I (Ihghghhhg, düşündükçe mideme sancılar giriyor!)

Diziler

Dexter gelmiş geçmiş en kötü sezonunu oynadı ama HIMYM, Glee'nin bazı bölümleri (mesela bakınız mini mini Adeleler şahane mash-up yapıyorlar) ve Breaking Bad muhteşemdi.

Deliliğim tutuyor ve bazen youtube'ta pembe diziler izliyorum. Bir yerden izlemeye başlıyorum ve sarıyor, çok komik! (Fazla zaman, adamı bozar!) Bu yıl da AWZ çılgınlığı yaşadım. Dileyen araştırsın, gülsün halime, serbest!

Kitaplar

Bu yıl da çok kişisel gelişim kitabı okudum, severek. Onun dışında Etgar Keret'ın Tanrı Olmak İsteyen Otobüs Şoförü'ne bayıldım. TÜYAPa gidildi yine. Şimdi aklıma gelmeyen pek çok kitap okudum ama 2012 için daha fazla kitap okuma sözü veriyorum kendime!

Olan Biten

En güzel: Yazın çıktığım mini Avrupa turu, yeniden Amsterdam ve Paris; oh la la moments.
En üzücü: Japonya'daki felaket.
En hayalkırıklığı: Türkiye'nin siyasi, ekonomik, sosyal, vb. her bakımdan önlenemez çöküşü!
En güzel keşif: Abraham Hicks.
En güzel hediyeler: Nurcan'ın bana 10 yıl önce kaybettiğim ve hakkında hep sızlandığım Kara Kitap'ı alıp hediye etmesi!, bir öğrencimden mükemmel zamanlamada gelen melek bibloları, Alican'ın Yunanistan'dan aldığı Glaros tuz (hehe), doğum günümde gelen şirin mi şirin kartpostallar, hediyeler ve Buket Uzuner'in gecenin bir vakti Moda'da, Ömürden, Onur, Aslı ve bana Ali Usta'dan dondurma ısmarlaması!
En çok para harcanan: Kıyafet, Kitap, kartpostal, DVD, pasaport-vize-bilet-yollar
En çok yenen: Kadıköy Balık pazarı'ndaki enfes kuru dolmalar, nar ekşili sarmalar.. ahh ahh.. Keşfetmez olaydım! (Bkz. yemekten çatlamak!)
En güzel (keşke sürekli yapabilsem) etkinlik: Yoga
En çok giyilen renk: Pembe-Yeşil-Kırmızı
En yeni hobi: Magnet yapıp hediye etmek!
En sık yapılan tembellik: Hafta sonları evde kalıp sadece gazete okuyup kahve içmek!
En iyi yeni arkadaş: Ali Can (ama ben ısrarla ismini bitişik yazıyorum)
En çok yenen pizza: Dominos'tan Mexicano, yum yum!
En sık kullanılan cümleler:
-Kilo vermem lazım. -Amsterdam'a taşınacağım! -Keşke astronot olsaydım!
En sinir bozucu sesler: Nihat Doğan, RTE, Ajda Pekkan

Falan filan işte..

Takvimi, zamanı icat ettik, şimdi de onunla oynuyoruz, aslında bütün mesele bu.

İyi yıllar..

We Don't Need No Education

2011-11-30T20:09:00.003+02:00

Tam 32 yıl önce bugün, 30 Kasın 1979'da David Gilmour, Roger Waters, Richard Wright ve Nick Mason isimli insan görünümlü Müzik Tanrıları THE WALL'ı yayınladılar.

Tanrılar buyurdu, ne yapalım, dinlemeye devam!

Genç Olmanın Dayanılmaz Laneti

2011-11-22T18:57:00.006+02:00

Şimdi hayatta çeşit çeşit lanetler var.

Hani şu yaşamınızı zindana çeviren, sürekli karşınıza çıkıp işlerinizi baltalayan, kendinizi Keşke Jüpiter'e taşınabilsem dedirten.. Bunlardan biri de şüphesiz ki GENÇ OLMAK'tır.

Hangi iş yerinde çalışırsanız çalışın genç olmak bir beladır, başınıza musallat olan, hayatınızı cehenneme çeviren bir lanettir. Çünkü muhabbete gelince kesinlikle genç olduklarını iddia eden yaşça sizden büyün yaşlılara göre tüm önemli işleri gençler yaparlar! Bu önemli işlerin büyük çoğunluğu sağa sola koşturmakla, eksikleri tamamlamakla, organizasyon görevlerini üstlenmekle ilgilidir. Bütün bunları büyük bir hızla ve aynı orandaki enerji ile yapmak da genç olan'dan beklenen önemli özelliklerdendir. Nitekim genç insan kesinlikle yorulmaz. Genç insanın morali bozuk olmaz, olamaz. Genç insanın iş güç dışında yapacak hiçbir şeyi yoktur. Genç insanın iş dışındaki bütün vakitleri "boş" kategorisindedir, aksi düşünülemez. Genç insan hiçbir şeyden şikayet etmez, etmemelidir. Genç insan iyi giyinmelidir, sürekli makyajlı dolaşmalıdır aski halde hastadır veya -eyvah ki eyvah- bu genç yaşında kendinden geçmiştir! Genç olduğu için başkalarının yapması gereken görevleri de kolaylıkla üstlenebilir. Genç insan hata yapmaz. Genç insan her daim neşeli ve dinamik, yanakları al al ve gözleri güleç olmalıdır. Ve genç insan hiç yaşlanmaz , sonsuza kadar genç kalacaktır o kutsal insan!

Buradan öğretmen olmayı düşünen siz sevgili "genç" arkadaşlarıma seslenmek istiyorum: Öğretmen olma kararı aldığınız o depresif anı bir daha düşünün! (Neyle kandırdılar sizi; uzun tatil süresi, salla başını al maaşını isimli şehir efsanesi?) Gidin bir çay koyun kendinize, rahatlayın ve kararınızı sorgulayın. Zira genç olma zaafının yanında bir de güler yüzlü ve idealist biriyseniz vah ki ne vah! Ömür boyunca acılar içinde yaşayacaksınız demektir!

Hali hazırda öğretmen olan genç arkadaşlarıma ise gidip kendilerine en çok yakışan asık suratlı maskeyi alıp takmalarını, -nedense her seferinde geçerli sayılan- en sevimlisinden çeşitli bahaneleri edinmelerini, oturup keyiflice dedikodu yapmalarını tavsiye ediyorum.

Demedi demeyin.

Günün şarkısı da çocukluğumdan, Grup Vitamin'den gelsin:

GENÇ MARTI

10 KİTAP YILI

2011-11-15T11:45:00.009+02:00

On yıl önce ilk kez Taksim'de küçücük, daracık bir mekanda karşılaşıp tanışmıştık. Ben on sekizimdeydim, o yirmisinde. Etrafımız öyle kalabalıktı ki.. Hiçkimse mekana sığmıyordu, sadece biz değil. Soğuk bir sonbahar sonu-kış başı günüydü. İstanbul'a taşınalı yalnızca bir ay olmuştu. Üzerimde kalın bir kabanla dalıvermiştim içeri. Saatlerce gezmiştik birlikte konuklarla sohbet ederek, eğlenerek. Meraklıydım. Heyecanlıydım. Öğrenciydim.

Aradan on yıl geçti. İkimiz de değiştik. Ben İstanbul'dan Edirne'ye taşındım, o da kalktı Beylikdüzü'ne yerleşti. (Bana daha yakın olabilmek için belki?) Yıllar içinde büyüdü o da. Daha çok ziyaret edeni oldu. Daha fazla misafir ağırladı. Haberlere konu oldu, fotoğrafları çekildi. Ben de aynı süreçlerden geçmedim değil. On yıl içinde ikimiz de heyecanımızdan, tutkumuzdan bir şey kaybetmedik ve her yıl aynı vakitte buluşmaya devam ettik, söz vermişiz gibi.

TÜYAP İstanbul Kitap Fuarı bu yıl otuzuncu yaşını kutlarken bu duygularla bindim otobüsüme cumartesi sabahı. (Evet, en somut ve basit şeylere bile böyle garip duygusal açılardan yaklaşabilen biriyim ben, yapacak bir şey yok!)

Klasik hafta sonu ritüelinden sonra (Börek ve çay ile kahvaltı, Starbucks'ta cevizli kurabiye yanında içilen Americano ve yayıla yayıla okunan gazeteler..) AKM önüne, fuara gidecek olan servise binmek üzere geldim fakat sırada bekleyen bir grup soğuktan donmak üzere olan insan bana servislerin kaldırılmış olabileceğini çünkü uzun süredir araç gelmediğini söylediler. Günün ilk hayal kırıklığına Merhaba! Sıranın en sonundaki iki kadına durumla ilgili bilgilerinin olup olmadığını sorduğumda Sorry, we don't speak Turkish! yanıtını aldım. Dalal ve Mona, Mısır'dan fuar için davet edilen katılımcılarmış. Fuarın bu yılki onur konuğu Mısır. Dalal, Kanada'da yaşayan bir mühendis. Mona ise İskenderiye Kütüphanesi'nde çalışıyormuş. (Kulağa ne kadar büyülü geliyor, değil mi?!) Yaka kartları fuardaymış ve telefonda konuştuğum yetkilinin söylediği Pera Müzesi önünden kalkan servisi de kaçırdıkları için onlara Beylikdüzü'ne giden çileli yolu (Mecidiyeköy'e metro, oradan Metrobüs ile Avcılar, Avcılar'dan başka bir araçla fuar) birlikte gitmeyi teklif ettim. Bana Melek muamelesi yaptılar!

Devam eden yol çalışmaları, sıkışan trafik derken saatler süren yolculuğumuz boyunca eğlenceli sohbetler ettik. Onlara Mısır anılarımı anlattım elbette.

Mısırlı katılımcıları güvenli bir şekilde fuara teslim ettikten sonra(!) arkadaşlarımla salonları gezmeye başladık. Açıkçası, oldukça sönük bir başlangıç yapıldığını düşünüyorum. Elbette havai fişekler atılmasını, parti yapılmasını beklemiyorum ama Mısır gibi zengin bir malzemeyi göz önünde bulundurursak herhangi farklı bir etkinliğin, tanıtımın, vb. yapılmıyor olması üzücüydü. Yayın evlerinin indirim oranları da hayal kırıklığı yaratan başka bir sebepti. %20 nin üzerine çıkmayan indirimlere karşılık bir standta idefix'e ait Gidip gelmenin en kolay olduğu kitap fuarı, %40'a varan indirimlerle yazılı broşürler dağıtılıyordu!

En heyecan verici stand bence yine Metis'inkiydi. Metis'in bu yılki ajandaasına resmen aşık oldum! İlk kez 2009'da İllallah ile tanıdığım Metis Ajanda geçen yılın konusu olarak nefret suçlarını belirlemişti ve bazı kitabevlerinin ajandayı satmaktan vazgeçmesi gibi ilginç olaylar yaşanmıştı.

Bu yıl Metis Ajanda daha hafif, daha eğlenceli bir alana el atmış; OLMAYAN KELİMELER. Ajandada her günün farklı kutlamaları var, mesela 7 Mart: Eşyaları Yadırgama Günü, 28 Eylül: Sormaya Çekindiğiniz Aptal Soruyu Sorma Günü, 22 Ekim: Kendi Dünyanda Kaybolma Günü Ve yine ajandadan öğreniyoruz ki Batı avustralya Aborjin dili Jiwali'de "biz" sözcüğü için dört farklı kelime kullanılıyor: Ngali (sen dahil biz ikimiz), Ngaliju (sen hariç biz ikimiz), Nganthurru (sen dahil biz hepimiz), Ngathurraju (sen hariç biz hepimiz) Ajanda kullanmıyorsanız bile bir tane edinmenizde fayda var!

Öte yandan pek çok stand geçen yılın aynısıydı. Düzenlemede hiçbir değişikliğe gidilmemiş. İlginç, farklı bir kampanya yok. Geçen yıl aynı köşede duran aynı kitaplar bu yıl da karşımıza çıkıyor. (Sağ beyin ağırlıklı düşünmenin bir dezavantajı da bu maalesef; sürekli ayrıntılara takılıp bunları zihninize kazıyorsunuz!)

Bu yıl kitap almadım. Zaten fuar öncesinde çok kitap almıştım. Sadece kitaplarla sohbet ettik, birbirimizi inceledik. Arada Buket Uzuner'i Sel Yayınları'nda aramak gibi o an için -nedense- mantıklı görünen garip şeyler yaptık! Dharma Yayınları'na gidip yayınlarının %80'inin evimde bulunduğuna şahit oldum! Ayrıntı Yayınları'nın kitapları her zamanki gibi iştah kabartıcıydı. Fono'nun standında dikilip bir kez daha dünyanın bütün dillerini konuşmalıyım diye hırslandım! (Daha sonra Metis Ajanda'yı inceledim, vazgeçtim!) Umberto Eco'nun Prag Mezarlığı kitabını edinmeliyim diye zihnime not düştüm. Aramızda yine Küçük İskender'in kitap isimlerinin yaratıcılığı üzerine konuştuk. NTV Yayınları'nın kitapçıklarını yine saygıyla inceledik. İletişim'de dolaşırken Orhan Pamuk'un neden fuara katılmadığı konusu yine gündeme geldi, yine anlam veremedik. Oğuz Atay'ın kitaplarını incelerken gülümsedik yine. (Bütün kitaplarını okuduğunuz ve sevdiğiniz bir yazarın artık kitap yazamıyor olması ne acı!) Çeşitli yemek kitaplarının satıldığı standlarda kitapları elime alıp arkadaşlarıma doğum günümü hatırlattım. (Size de yazayım ey okur: 15 Temmuz. Dilerseniz adresimi de yollarım. Türkiye'nin her yerinden kargo kabul ediyorum!)

Kahveler içildi. Bir kaç kare fotoğraf çekildi. Ahmet Telli'yi gördük. Çocuksun sen, dedik. ARTİST'i gezdik, pek beğenemedik. Bir kitap fuarını da böylece gezmiş olduk. 20 Kasım 2011 tarihine kadar siz de ziyaret edebilir, dilerseniz konuşmalara ve imza günlerine de katılabilirsiniz.

Ve son olarak sevgili TÜYAP'a buradan şunları söylemek istiyorum:

Canım TÜYAP, 30 yaş güzel bir yaştır. Olgunluk dönemidir. İnsanın -nihayet- kendisi gibi olabildiği, korkularının azaldığı, hayattan zevk almayı öğrenebildiği, kendini yeniden keşfettiği bir zaman dilimidir (diye düşünmekteyim). Ben, şahsen, 30. yaş günümde büyük, renkli, eğlenceli, çılgın bir parti vermeyi düşünüyorum. Sende de aynı çabayı görmek güzel olurdu aslında, değil mi? Ama merak etme, her ne koşulda, yaşta ve nerede olursan ol ben seni her yıl ziyaret etmeye devam edeceğim.

Kucak dolusu sevgilerimle,

MARTI

TEACHER, BİZİ O MANTARLAR KADAR BİLE SEVMİYOR MUSUNUZ?!

2011-11-14T18:05:00.005+02:00

Cuma günü sınıfıma çok kızmıştım. Pek çok sebepten ötürü. Emeklerimin karşılığını hiç alamadığımı, artık çok yorulduğumu ve onları bırakacağımı söyledim sınıfa. (Tabi öyle bir hakkımız yok, istediğimiz anda sınıfları bırakamıyoruz!) Kızancıklarım inanmışlar, hafta sonu yememiş içmemiş Facebook'u (Özlem Teacher hesabımı) yazıyla, resimle doldurmuşlar. :D

Şuna bittim mesela. TEACHER BİZİ O MANTARLAR KADAR BİLE SEVMİYOR MUSUNUZ? yazıyor resimde!!

Şurda bir ağıt var! :D

Ve barışma sonu gelen sevinç:

Ne diyeyim ben şimdi?!

:))

Zombisever Öğretmen ve MJ dinleyen 2000 doğumlular!

2011-10-18T11:58:00.005+03:00

İlginç bir grup oldu, değil mi? Garip ama gerçek! Öğrencilerime sorsanız onlar da beni böyle tanımlayacaklardır sanırım; garip ama gerçek!

Dördüncü sınıfta İngilizce derslerine girmeye başlayıp da sekizinci sınıfı bitirdiklerinde mezun ettiğimiz öğrencilerim için tahtada yazılanları deftere geçirirken The Beatles ve Michael Jackson dinlemek, derste canları sıkıldığında MJ klipleri izlemek ve Moonwalk yapmaya çalışmak (en azından bunun hayalini kurmak) ve öğretmenlerini kameralar karşısında, zombi kıyafetleri ve makyajı içinde Thriller dansı yaparken (bkz. Thrill the World Istanbul) izlemek gayet normal, okul içi yapılası aktiviteler. Bunu doğal karşılamalarını öyle seviyorum ki bazen durumun garipliğini unutup şaşırdığım oluyor. Çünkü ödev yazarken Let it Be, Yesterday, vb. şarkıları sesli olarak söyleyen çocuklar 1970 değil, 1995 ve sonrası doğumlu!

Bugün altıncı sınıflara dersim vardı. Hobbies & Interests konusununu işliyoruz. Bir chart çizmişiz, oraya aktiviteler ve bazı öğrenci isimleri yerleştirmişiz. İsimler arasında Özlem Teacher de var. Öğrenciler birbirilerine soru sorup neyi sevip sevmediklerini buluyorlar ve chart'ı buna göre dolduruyorlar. Zombies & Vampires diye bir bölüm de koymuştum araya. Bir baktım, Özlem Teacher için herkes tick atmış ilgili bölüme. "E yani" dediler, "Ofcourse, Özlem Teacher loves zombies and vampires!" Sonra biri söz aldı ve aynen şöyle dedi:

"Teacher, şimdi we.. class 3 eskiden.. No English, no Michael Jackson, no Zombies.. Class 4.. you come, you are teacher. Class 5, 6.. Everybody likes zombies and Michael Jackson."

Aynen bu! :)

Aktivite bitiminde de "Bir Smooth Criminal izlesek olur mu?" dediler.

İzledik. Yine MJ'nin müziğine ve dansına hayran kaldık. Yine güldük, eğlendik.
Garip ama gerçek.

Café de Flore: Müziğin başrolü kaptığı film

2011-10-11T22:06:00.008+03:00

"Ruh eşinin varlığına inanır mısınız?" diye soruyor Antoine terapistine bir seansı sırasında, ekliyor sonra "Ben bu fikri seviyorum. Yani bir yerlerde bir kişinin sonsuza dek sana ait olduğunu, birbiriniz için olduğunuzu bilmek.."

Kendime bir iyilik yapıp üç dostumu yanıma aldım ve bu yılki Film Ekimi'nin açılış filmlerinden birini, Ruh Eşim ismiyle gösterime giren Cafe de Flore'u izledim hafta sonu. Festivalin başlamasına günler kala izlenmesi gereken filmlerin listesini çıkarmıştım. Listenin başında yer alan Cafe de Flore'u benim için cazip kılan Sigur Ros'lu fragmanı olmuştu. Yönetmen Jean-Marc Vallee'nin önceki filmi C.R.A.Z.Y.'yi de severek izlemiştim. Hem filmde Vanessa Paradis de vardı ve fragmanında yukarıdaki soruyu soruyordu ya kahramanımız.. yani filme gitmek için bahanem çoktu!

Sabahın köründe kalkıp İstanbul'a gidiş, kahve, kahvaltı ve saat 11:00'de Atlas Sineması'nda yerimizi keyifle aldık. Nefes bile almadan film izlemeyi becerebilen muhteşem festival seyircisi ile geçen arasız iki saatin sonunda ışıklar yandığında öyle etkilenmiştim ki, bir süre hiçbir şey yapmadan ekrana bakakaldım. Kulağımda filmden melodiler, replikler, görüntüler..

İyi bir film izlemek muhteşem bir yemek yemekle eşdeğer; öyle çok keyif alıyorsunuz ki damağınızda harika bir lezzet kalıyor ve o yemeği yeniden yiyebilmek için yemeğin tarifini öğrenmek istiyorsunuz. Valle'nin de yağtığı aynen bu işte. Filmi en kısa zamanda tekrar izlemek geçiyor içimden ve senaryonun yazılışını, oyunculukları, konuyu düşünüyorum genel anlamda. Ve kulağımda filmden muhteşem melodiler..

Müziği hayatının her alanına fon yapmış işitselller filmi kesinlikle çok sevecekler, garanti ediyorum. Yönetmen, C.R.A.Z.Y.'de olduğu gibi yine Pink Floyd'u kullanıyor filmde. Yanına Sigur Ros, The Cure, Matthew Herbert, Raznor serpiştiriyor. Öyle etkili, öyle güzel kullanıyor ki müziği, sanırsınız ki müzik filmde bir karakter ve ben müziği başrolde kullanan yönetmenlere bayılıyorum!

Sadece fonda değil, filmdeki karakterlerin hayatlarında da önemli bir rol oynuyor müzik. Benim oldukça karizmatik ve sevimli bulduğum 30lu yaşlarındaki aile babası Antoine bir DJ mesela. Müziği için ülkeden ülkeye yolculuk yapıyor, uçaklarda şarkılar mixliyor ve mutlaka araya Pink Floyd'u, müziğin tanrılarını sıkıştırıveriyor. "Sanki sadece benim için çalıyorlar" diyor. Breathe, breathe in the air.. Dark Side of the Moon film boyunca kulaklarımızın pasını silerek bize tarihin en önemli albümlerinden biri olduğunu hatırlatıyor.

Filme ismini veren Cafe de Flore da filmde önemli yeri olan şarkılardan biri. 1960ların Paris'inde tek başına, zor şartlarda hayatta kalmaya uğraşan Jacquelines (Vanessa Paradis) down sendromlu oğlu Laurent ile sürekli bu şarkıyı dinliyor. Günümüz Montreal'inde yaşayan Antoine da bir partide ruh eşiyle tanıştığında aynı şarkının farklı, modern bir dans versiyonu çalıyor. Anne-oğul, kadın-erkek arasındaki tutkulu, bazen saplantılı bir hal alan sevgiyi anlatan hikayeyi bağlayan noktalardan biri de bu şarkı.

Cafe de Flore ya çok seveceğiniz ya da bu filmden hiçbir şey anlamadım, saçmalık diyeceğiniz türden bir yapım. Ben ruh eşi kavramına inanıp inanmadığımdan emin değilim ama aşkın ve müziğin o tanrısal gücüne ve muhteşemliğine kesinlikle inanıyorum. O yüzden de filmi çok sevdim. Yeniden izlemek için de sabırsızlanıyorum.

http://www.imdb.com/title/tt1550312/

It's like in great stories, Mr. Frodo!

2011-09-19T22:09:00.006+03:00

Bazen kendimi kötü hissediyorum. Çocukluğumun geçtiği o köyde, yan komşunun bahçesindeki o gizemli kuyuya düşüvermişim gibi; karanlık ve dipte. Sonra Sam konuşuyor Froda'ya;

"It's like in the great stories, Mr. Frodo. The ones that really mattered. Full of darkness and danger, they were. And sometimes you didn't want to know the end, because how could the end be happy? How could the world go back to the way it was when so much bad had happened? But in the end, it's only a passing thing, this shadow. Even darkness must pass. A new day will come. And when the sun shines, it will shine out the clearer. Those were the stories that stayed with you. That meant something, even if you were too small to understand why."

Tırmanıyorum ben de gün ışığına doğru.

Ne güzeldin sen LOTR.

30 Kartpostal Projesi

2011-09-15T20:04:00.002+03:00

Bir kaç ay önce birinden e-mail almıştım. Bana web sitesinden, kart aşkından, projesinden bahsediyor, ona kart gönderir miyim diye soruyordu. Elbette tamam dedim.

Kedi - Ciğer
Özlem - Kartpostal

Biraz önce posta kutuma bu mail düşünce çok sevindim diyor ki:

Hello Özlem

I wanted to let you know that one of the postcards you mailed to The 30 Postcards Project many months ago was chosen as POSTCARD #5 representing Turkey in the project and will be the focus of a road trip that will film all the aspects of your postcard. That Road trip begins on Sunday from Istanbul!

I know that you live on the border with Greece and it's unfortunate that we won't be able to meet in person to film together in Istanbul but I thought you would be interested to follow the progress of the project since your postcard is 5 of 30 and the final postcard from the European module.

Thanks so much for being a part of the project and for helping to share Turkey with a wide audience of people :-) -Kevin Richberg

Süper!

Seçilen kart: http://www.30postcards.com/wp-content/gallery/the-postcards/turkey.jpg

The 30 Postcards Project
http://www.30postcards.com
http://www.huffingtonpost.com/kevin-richberg

Ode To My Right Knee

2011-09-14T20:25:00.005+03:00

My Dear Right Knee,

I love you intently, with all the passion one can muster! You have been upstanding in my life for many years. You were there for me in the early days, when I had to stand on my own two feet and make my way in life. I appreciate those long walks we did together. The times we rode that bicycle up that steep hill every day coming home from school, how much fun we had playing soccer with those little boys in the school garden back then! Those years of running up and down the stairs at my workplace. Remember the Interrail times when the guide book said this place you'd like to go 'just around the corner' and it turned out to be 8 million miles away? Ha ha.....oh the fun we have had!

Now Dear Knee.....I know you have been there for me all those years.....but, (and please do not take this the wrong way....) I need you to understand that your demands lately are just....well, too painful for me. I love you! Never forget that! I don't want you to walk out on me and leave me legless and floundering...... But you need to KNOW Left Knee has been working hard for many years as well, just saying! The pain you've been giving to me last 2 days is.. how should I say.. pretty "inappropriate" and I don't even know why, you know!

RK (Right Knee), I have sat now for a few hours thinking of us. I think I see the bigger picture. I think you want more from me than I can give you. I think you saw the attention LK (Left Knee) got, and you are jealous. YES! Jealous! I have said it! I can't do jealous! You either love me for me or I have no choice in asking you to leave..... I don't want to do this, but I feel I have no choice.

I remain your devoted friend and will always keep you in my thoughts, but you are becoming abusive, always wanting my attention and getting it at the most inappropriate times. I can't walk when you are yelling at me! I can't stand it!

So.. again.. I ask you to heal ASAP so we can be best friends again, whataya say?

Yours faithfully,

Lessons from 40 Movies in 7 minutes

2011-09-03T17:35:00.002+03:00

Lessons from 40 Movies in 7 Minutes - Wisdom

Momentos

2011-06-17T21:24:00.002+03:00

Angel sayesinde haberdar olduğum bir kısa film. Portekiz yapımıymış.

Ömrüm bu kısa filmlere ağlamakla geçti, yemin ediyorum!

Keşke Astronot Olsaydım!

2011-06-01T22:09:00.005+03:00

Yazılı hazırla, oku, internete geçir, okul gezisi planı yap, koştur, derse gir falan filan derken delirdiğim anlardan biriydi geçen hafta! En son başımıza yığılan IKS formlarına bakarak "Off! Bıktım, usandım bu evrak işinden! Keşke astronot olsaydım!" dedim. Etrafımdakiler güldü. Arkadaşlarıma mesaj attım. Onlar da güldü. Halbuki ben ciddiydim! :)

Tam iki gün sonra, cuma günü, okul çıkışında bir öğretmen arkadaşımla merkeze indik. Lisenin birinde Uzay Şenliği varmış. Normalde öğrenci gruplarına gösterim yapılıyormuş sadece ama tanıdık kontenjanından bizi de içeri aldılar.

Okulun spor salonunun orta yerinde bir siyah, yuvarlak çadır. İçinde sandalyeler.. 3D gösterim ve konu ne tahmin edersiniz?? UZAY VE ASTRONOTLUK EĞİTİMİ!

Meteor yağmurlarını, astronotluk eğitimi anlatımlarını yüzümde kocaman bir gülümsemeyle izledim, tahmin edersiniz ki. :) Ve karar verdim; zor iş. Öğretmenlik daha kolay olabilir! :) Şöyle ki;

Astronot olmak için su altında tüplerle dalış yaparak eğitim alıyorsunuz. Uzaya çıkarken ağırlığınızın beş katını hissediyorsunuz. Bazen bayılma, görme ve duyma kayıpları bile yaşanıyormuş roketin kalkışı sırasında. Hem uzay çok soğukmuş, -150 derece. Bana -5 bile çok geliyor! Olmaz! Bir de uzayda kas ve kemik erimesi gerçekleştiğinden özel odalarda egzersiz yapmak zorunda kalacağım astronot olursam.
E zaten burada da egzersiz yapıyoruz, ne gerek var, değil mi?! :P

Bana bu (yine) ilginç deneyimi yaşattığı için evrene teşekkürlerimi sunuyorum.

Ne dediğinize/dilediğinize dikkat edin. Unutmayın, söz, duadır! :)

With Glasses

2011-05-04T23:03:00.003+03:00

Günün Olayı:

Yazılıdan 100 aldığını henüz öğrenmiş sevimli, gözlüklü kızın ardından "with glasseeeees, with glasses" diye koşup kızcağızı koridorda kovalayan Oğuzhan.. Ne diyeyim ben sana! :=)

Bütün Kötülüklerin Anası

2011-05-03T16:05:00.006+03:00

Nedir?

Bilinç altınızın içki diye fısıldadığını duyar gibiyim ama yanılmaktasınız, son dönem gelişmelere bakılırsa bütün kötülüklerin anası İNTERNETten başkası değil! Öyle kötü, öyle kaka bir şey ki bu internet denen şey, blogların, Youtube'un ve çeşitli sitelerin yasaklanması yetmiyor, adına bir takım "özel paketler" çıkartılıyor, kategorilere bölünüyor ki daha rahat kontrol edilebilsin insanlar. Ne de olsa çok sağlıksız, çok zararlı bir şey. Herkesin istediği bilgiye özgürce ulaşabilmesi falan diye söylemler varmış etrafta. Haşa! Hangi devirde yaşıyoruz kuzum, olur mu hiç öyle şey? Şu habere göre 22 Ağustos 2011 tarihinden itibaren herkes belirli internet paketlerini seçmek zorunda kalacak. Seçmeyene falaka ve tok karnına şınav çekme cezaları verilecekmiş. Bu müthiş uygulama Küba, Çin ve İran gibi ülkelerde varmış. Zaten hep onlar gibi olmak istemiştik, değil mi?

İyi güzel de ben bu BTK'nın belirlediği dört internet filtresini yetersiz buluyorum. Bu paketlerin yanına şunları da eklemelisiniz ey yetkililer!

Paket Türküm Doğruyum Çalışkanım: Burada sadece Türk gelenek, görenek, örf ve adetlerine uyan sitelere girilebilecek. Ecnebi müziklerin dinlendiği Radyo Babylon, Radyo Eksen gibi kanallar yerine TRT FM'de halk koroları dinletilecek. Çılgın gecelerde Serdar Ortaç ve Hande Yener dinleyebilirsiniz ama onlar da +24. Yabancı dizilerin olduğu sitelere erişim kesinlikle yasak, onun yerine Çocuklar Duymasın'ın tekrar bölümlerinin yayınlandığı bir dizi izleme portalı yaratılacak. Her siteye giriş ve çıkışta andımız okunacak. Sitelerin forumlarında X, W, Q gibi harfler kullanmak yasak, hatta bu harfler klavyeden sökülüp atılacak. xoxo

Paket Senin Annen bir Melekti Yavrum: Burada amaç gençleri ve ruhu genç alan Anadolumun hayal gücü renkli amcalarını çeşitli porno sitelerden ve erotik yayınlardan korumak. Porno sitelere erişmek isteyenler derhal Yeşilçam filmlerinin ateşli sevişme sahnelerinin videolarının olduğu -bkz. adam ve kadın öpüşür, şömine gösterilir ve ertesi gün kadın hamiledir- web sitesine yönlendirilecekler. Sağdan soldan Lady Gaga, Madonna veya Rihanna video klipleri izlemeye çalışanlar derhal tespit edilip hemen Nihat Doğan kliplerinin olduğu kanala yönlendirilecekler.

Paket Youtube, Facebook, Twitter, MySpace, Blogger senin neyine: Bu pakette tartışmaların yapıldığı forumlara girmek, görüş yazmak ve paylaşımda bulunmak kesinlikle yasak. Herkes bildiğini içinde tutsun, yorum yapmaya ne gerek var canım! Kimsenin müziğini, yazısını, şiirini okumayacak, fotoğraflarına bakamayacaksınız. Zihniniz temiz, ruhunuz saf kalacak. Oh la la!

Paket Apolitik: En eğlenceli paket burası. Hükümete ve siyasete dair her tür bilginin filtreden geçirildiği, süzülerek ekranınıza geldiği bir ortamda olacaksınız. Hiçbir zam haberi okumayacaksınız. Memleketteki cinayetler, tecavüz haberleri, siyasi çatışmalar, yararlanmalar, protestolar, gösteriler yerini pembe dizilere ve Susam Sokağı'nın tekrar bölümlerine bırakacak.

Paket Uyusun da Büyüsün: Bu da çocuklarımız için düşünülmüş bir İnternet paketi. Burada çocuklarımızın fiziksel, zihinsel ve duygusal gelişimlerine uygun çizgi filmler ve müzikler yayınlanacak. Ecnebi çocukların ve gençlerin izlediği o vampirli, sihirli büyülü filmler, uçan adamların olduğu diziler, filmler, forumlar, siteler filtreye takılacak. Onun yerine Kara Murat, Malkoçoğlu ve Dünyayı Kurtaran Adam filmleri gösterilip tartışıldığı web siteleri açılacak.

Ve en sevdiğim paket.. Paket Nostalji: Burada internet YOK. Onun yerine gidip işinizi yüz yüze hallediyorsunuz. Mesela Amerika'dan bir bilgiye mi ulaşmak istediniz, hemen uçak biletinizi alıp oraya gidiyorsunuz ya da maaşınızın tamamını telefona yatırıp görüşme ayarlıyorsunuz. Twitter, Facebook uğraşacağınıza mektup yazıp yolluyorsunuz. Bir şey sipariş etme derdinden de kurtuldunuz. Eksik olan kitabınızı, giysinizi, mobilyanızı Van'dan kalkıp İstanbul'a gelerek alabilir, evinize götürebilirsiniz mesela. Sevdiğiniz sanatçıların eserlerini görmek için kıtalar arası yolculuk yapabilir, forumlarda yorum yapmak yerine duman ve güvercin ile haberleşme teknikleri üzerinde kendinizi eğitebilirsiniz.

Ne mutlu Türküm diyene! Ne mutlu Filtreli İnternet!

Yağ's in the market! :D

2011-04-27T20:38:00.002+03:00

Yer: Okul, 5/A sınıfı, 3. saat.

Ortam: Aktivite yapıyoruz. Öğrenciler tahtaya çıkıp diyalog yapıyorlar, birbirilerinin mesleklerini soru sorarak tahmin ediyorlar. 10. çiftten sonra zaten aşırı kalabalık olan sınıfta gürültü başlıyor. Ben de son çifti kaldırdıktan sonra olaya müdahale ediyorum.

Ben: Ok, we're finished now. Thanks.

Sınıf: Yaaaaa! Devam edelim tiiçır!

Ben: Tabi, hem gürültü yapın, dinlemeyin hem de "Yaaa" deyin sonra. Nıt nıt!

Ve Cihan heyecanla parmak kaldırıyor.

Ben: Yes, Cihan?

Cihan: No "Yaaa" teacher, YAĞ IS IN THE MARKET!!

Ben: ??***NNBKKKKHAHJKAngknglgmlgml!!

İki üç dakika aralıksız güldüm ve hangi aktiviteye geçeceğimi unuttum!

I'm so proud of ya guys! :)

Kadıköy, Moda, Delilik ve Akıllılık Üzerine

2011-02-01T12:24:00.003+02:00

Bu yazıyı yazarken Beyoğlu'nda, sıcacık Starbucks'ın sevdiğim Americano'sunu yudumlayıp cevizli çikolatalı kurabiyesini yiyerek kahvaltı ediyor olabilirim ama dün tam bu saatlerde Kadıköy'de Tuğçe ile buluşmaya çalışıyordum. Tuğçe, liseden arkadaşım. Bir gören ve tanışan bir daha unutmaz. O da delilik/akıllılık sınırlarında gezinen sanatsal bir ruhtur. Bu yönüyle onu azıcık kendime benzetmişliğim olmuştur.

Yazın keşfettiğim, Balık Pazarı'nda yer alan minik bir dükkan var. Dükkanın, Tuncelili olduğunu öğrendiğim ahçısı Doğu ve Güneydoğu Anadolu mutfağının bütün şahaserlerini o minik dükkanda sergiliyor; kuru dolmalar, zeytinyağlılar, pazılar, içli köfteler.. İnsanın o lezzetleri ve renkleri bir arada görünce gerçekten başı dönüyor! Bizim de başımız dönüyordu ama biraz da açlıktan sanırım! Hemen dolmalarımızı alıp kenar köşede bir cafe'nin bahçesindeki masaya ilişiverdik, çaylarımızla dolmalarımızı yemeye koyulduk. Masamıza gelen kedi ve köpeklerle konuştuk. Gelen geçeni izledik. Enerji sistemlerinden, spiritüel kitaplardan, ölülerle onuşmaktan(!) bahsettik. Ona Tanrı ile Sohbetler kitaplarını ilk kez ne zaman, nerede okuduğumu ve nasıl etkilendiğimi, kitapların hayatımda bazı şeyleri nasıl değiştirdiğini anlattım. Tuğçe de aklında milyon farklı kitap ismi ile Bunları ben de alıp okuyayım bari, dedi.

Sonra birden kendimizi kuantumdan, çakralardan ayrılmış bir şekilde, sadece eski Türk filmi müzikleri çalan, mor kanepelerle süslenmiş, kapısında BAYANSIZ GİRİLMEZ yazan bir cafe'de bulduk: Nostra Damus. Şimdiye dek gördüğüm en yüksek fiyata Türk kahvesi içtik ve falcıyı beklemeye başladık. Moda'nın bütün güzelim cafe'leri ve kitapçıları adına yemin ediyorum ki falcıya gitmek Tuğçe'nin fikriydi!

İlk falcıda fal baktırma deneyimimi tarif etmek için yüzeysel sıfatını kullanabilirim sanırım. Zavallı kadın bütün gün laf ebeliği yapmaktan yorulmuş görünüyordu. İsmimi ve burcumu öğrendi ve sonra yüzümün çok tanıdık geldiğini, daha önce oraya gelip gelmediğimi sordu. Ona, dünyanın her köşesinde insanların bana bu muameleyi yaptıklarını, beni birilerine benzettikleri söyledim. Common Face Martı. Yorum yapmadı. Beş dakika içinde bana içimin biraz sıkıldığını, iş ve kariyer değişikliği yapıp bu alanda çok başarılı olacağımı, yazın bir kaç farklı ülkeye geziler yapacağımı, Istanbul'a taşınacağımı ve gerçek aşkı bulmak için daha uzun bir süre bekleyeceğimi söyledi. Son kehanete inanmak istemedim, diğerlerine ise anında ve can-ı gönülden inandım!

Falcıdan çıktıktan sonra Nazım Hikmet Kültür Merkezi'ne gittik. Çayımızı içip Sosyoloji ve Edebiyat konuştuk. Borges'ten çıkıp Orhan Pamuk'tan girdik. Postmodernizm, Büyülü Gerçekçilik.. Sanki yarım saat önce o garip yerde fal baktıran insanlar biz değiliz! İşte bunu seviyorum!

Nazım'ı yad ettikten sonra Kadıköy ve Moda sokaklarında turlayalım dedik. Kitabevlerinde kitap inceledik. Turşucuları gezdik! Manavlardaki meyve ve sebzeleri inceledik! Fındıklı sahlep içtik, harikaydı! Hippi dükkanlara girip kendimize kıyafetler baktık, almadan çıktık. Sahile doğru giderken Tuğçe bir kadını gösterdi bana. Ortamın delisiymiş. Kadın, kararmış yüzüne kararlı bir bakış kondurmuş, parlayan, elmas görünümlü sahte küpeleri ve yırtık pırtık siyah elbisesiyle telaşlı bir biçimde önündeki kağıtları kutulara yerleştiriyordu. Tuğçe daha önce de onunla konuşmaya çalıştığını, kadının ona küfür ettiğini, bağırıp çağırdığını anlattı.

Aramızda aynen şu diyalog/monolog geçti:

- Merhaba, kolay gelsin. Nasılsınız?

- Merhaba. İyiyim. Bunları yakıcam. Ateşten bir yuva yapacağım kendime. Hayatımın akışını değiştirmem gerek. Tanrı ile Sohbet ediyorum. Size de tavsiye ederim. Haydi hoşçakalın.!!

Ve arkasını dönüp bizi kibarca kovduktan sonra kağıtları düzenleme işine devam etti.

Tanrı ile sohet.. Hayatın akışını değiştirmek.. Ateşten yuva.. Tuğçe ile birbirimize baktık, aynı şeyleri duyduğumuzdan ve gördüğümüzden emin olmak için! Şaşkın şaşkın yürümeye devam ettik.

Kim deli, hangimiz akıllı Allah aşkına? Beş dakika önce tamamen aynı cümleleri biz kuruyorduk kendi aramızda. Duymamız gereken şeyleri mi söyledi kadın bize yoksa biz Tuğçe ile ortak bir hayal mı gördük? Ne olursa olsun, çok güzel ve çok etkileyiciydi. Varoşlara giden o garip minibüste ipodumla aynı anda minibüste çalan Madonna şarkısı gibi, mucizeviydi.

Starbucks, Nazım Hikmet, pazar, falcı, deli, tanrı, sokaklar, kediler, kitaplar.. Yaşamın her anı ne kadar kutsal, yaşamımdaki herkes ne kadar önemli.. Hayat ne kadar ilginç -iyi ki-

Ateşten bir yuva kurmaya gidiyorum kendime. Tavsiye ederim size de.

Yeni Yıl Hedefleri

2011-01-08T23:27:00.003+02:00

Eveeet. Zaman'ı yarattığımız yetmezmiş gibi onu bir de böldük ya biz, işte bu yüzden yeniden başlıyor gibi yapıyoruz şimdi. Kendi kendimize şeker veren çocuklar gibiyiz.

(Ama ben burada felsefe yapmayacağım şimdi. Sadece listelemeyi çok seven zihnimin bir ürününü aktaracağım, te işte o kaa!) :=)

İşte 2011'de KENDİMDEN beklediklerim:

* Kelimeleri uygun yerlerinde kullanmayı öğren.

- Geçenlerde cafe'deki garsona "Bir TUSUNAMİ" dediğinde çocukçağızın yüzünün aldığı şekli hatırla!! Tiramisu, o! Tusunami başka bir şey!! Ayrıca derste Miley Cyrus diyeceğine Cyley Myrus dedin, koptu çocuklar!! Bir de durup durup Havaalanı diyorsun Otogar'a, rezil oluyorsun! :P

* Her sabah 08:00 - 08:30 arası aynı şarkıyı dinlemekten vazgeç! Sabahın köründe o şarkıyı 5 kez üstüste dinliyorsun (!) ve kulaklıklardan dışarı taşan çığlık sesi etrafındaki "sabah insanlarını" fena halde ürkütüyor!! (Onun yerine Gesi Bağları falan dinle, ne bileyim!) -hehe-

* Canım Tuncay ile Ibrahim'in öpücüklü, gülücüklü, garip harfli Status update yazışmalarıyla dalga geçilmeyeceeek!! :PP :D

* Dominos Pizza'dan elini ayağını çek! Evet, sana göre dünyanın en güzel pizzalarını yapıyor olabilirler ama.. Olmaz. Kepek ekmeğin, salatan ve yoğurdun evde seni bekler! :/

* Sabahları sana şirin şirin nasıl olduğunu soran, senle vatan-millet-sakarya muhabbetlerine girişen iş arkadaşlarına Dexter bakışları atmaktan vazgeç! Herkes Vampir doğmuyor! Bazı insanlar ciddi anlamda sabahın köründe kalkıp işe gitmeyi seviyorlar, öğren bunu!! (Deli misiniz kardeşim ya, karanlık gibisi var mı?!!)

* Sürekli gay-themed filmler izlemekten vazgeç, faghag lik de bir yere kadar canım!! :P

* Herkese rüyalarını anlatma. Seni psikopat sanabilirler.

* Bir haftasonu buluştuğunuzda Nurcan'la birlikte Çekirdekçi'nin içkisine ilaç atın ve onu sarhoş edip gece evine yollamayın!! Nihahaaa!! ;P (Melek'i de habersiz fotoğraflayalım mı Nurcan, hani şöyle aniden gülümseyip dik durup çektirdiği klasik Melek fotoları dışında??? Onu poster yapar dağıtırız sonra! Hehe!) :P

* İnsanları şaşırtmaya devam et. Bunu seviyorsun. Buna izin veriyorum. ;)

- "Kar yağıyor" diyeceğine "Tanrının parmak izleri var dışarıda!" dedin geçenlerde, her kar tanesinin birbirinden farklı olduğunu söyleyerek ardından. Garip garip baktılar sana.

* Tembelliği bırak!!! (Bak, burada çok ciddiyim.)

* Bilgisayarına iyi davran! Onu 7/24 açık bırakıp her şeyi yükleyerek bir şey elde edemeyeceksin! O senin düşmanın değil canikom!

* Sema'nın ve Selmin'in yeni evlerine çat kapı gidip ortalığı dağıtmalısın!

* Kendine iyi bak! Kışın ortasında çorapsız, ince kumaş pantalonlar giyip çıkıyorsun evden. Sistit olacaksın!! :P

* Burning Man'e ne yap et ve git! Ve Bollywood dansı öğren! Ve Yunanca'yı sök, öğretmeninin gururlandır! :P, ayrıca Ispanyolca ve Almanca da çalışmalısın, biliyorsun! Daha çok yaz! Spor-Yoga-Meditasyon Mutluluk Üçgeni'ni boşlama!

* Para biriktir! (Ya da zengin koca bul, evlen!) :P

Falan filan... Hoşgeldin yeni yıl :)

Martı

The craziest teacher..

2011-01-06T21:06:00.005+02:00

Bugün 8. sınıflardaki derste öğrencilerle aramda geçen konuşma:

X ve Y öğrencileri (Diyaloğu kimin yaptığını hatırlayamıyorum, o sebepten! Hehe) tahtada, önceden hazırladıkları karşılıklı konuşmayı canlandırıyorlar.

X: Who's the craziest teacher you've ever met?
Y: Özlem teacher
Ben: Me??? Am I crazy??
Sınıf: (Hep bir ağızdan ve gayet doğal bir şekilde) Yeeeeeeeees teacher, you are!!
Ben: Sırf arada ZOMBİ oluyorum diye bu crazy olduğum anlamına gelmez ki arkadaşlar!
Sınıf: (Hınzırca sırıtarak) Gelir, teacher!

Haha!

Ah Kül, Ah Güzin Abla!

2010-10-08T12:31:00.004+03:00

İtiraf ediyorum: Güzin Abla'nın köşesini okuyorum! Hem de zevkle! Bence Güzin Abla'nın Haydar Dümen'in tahtına oturması an meselesidir. Bugünkü Kelebek'te yayınlanan yazı da buna bir işarettir! Şöyle ki:

"Kül" rumuzlu bir kadıncağız hiç üşenmemiş, Güzin Abla'sına derdini yazıp göndermiş. Derdini şöyle tanımlıyor Bayan Kül; "Abla, kimselere söyleyemediğim bir sırrım var benim. Sorunumun adını koyamıyorum. Kimseden yardım da alamıyorum. 25 yaşında bir genç kızım. Kendimi bildim bileli bu sorunu yaşıyorum. Bana baktığınızda çıtı pıtı, hiçbir sorunu olmayan bir genç kız görürsünüz ama gelin görün ki bazen sanki erkekmişim gibi bir kadından hoşlanıyorum. Bazen bir kadını, bazen de bir erkeği arzulayabiliyorum. Bu nedir Allah aşkına? Bu ne sapıklıktır böyle? Buna engel olamıyorum. Ben neyim, kimim, ne tür birr sapığım ben? Çok acı çekiyorum. Rumuz:Kül"

Şimdi, gelin Kül'ün "sorununu" ele alalım önce, Türk medyasının "olay" a bakış açısını sonra değerlendiririz.

"Abla, kimselere söyleyemediğim bir sırrım var benim." (Sevgili Kül, artık gazeteyi okuyan milyonlarca insan biliyor sırrını. Biraz daha rahat bir nefes alabilirsin. Sırlar zaten paylaşmak için var, değil mi? Güzin Abla da en doğru adres olmalı!)

"Sorunumun adını koyamıyorum. Kimseden yardım da alamıyorum" (Sevgili Kül, hiç düşündün mü, belki bu bahsettiğin şey bir sorun falan değildir, hı? Belki dünyada senin gibi milyonlarca insan vardır. Hem kendini bildin bileli böyle olduğunu söylüyorsun. Bunu sonradan edinmemişsin, belli ki. Ne dersin? Olaya bir de bu açıdan bakmayı denesen belki "sorununa" bir ad da koyabilirsin. Biseksüel diye bir terim uydurmuş mesela ecnebiler. İlginç değil mi?)

"Bana baktığınızda çıtı pıtı, hiçbir sorunu olmayan bir genç kız görürsünüz ama gelin görün ki bazen sanki erkekmişim gibi bir kadından hoşlanıyorum." (Sevgili Kül, en çok bu satıra güldüğümü itiraf etmeliyim. Çıtı pıtı olmakla ne ilgisi var bahsettiğin hislerin, pek anlayamıyorum açıkçası. Aslında anlıyorum da, senin de hayata daha büyük, daha geniş, daha renkli pencerelerden bakmanı arzuluyorum sadece. Olur belki bir gün, ne dersin?)

"Bu nedir Allah aşkına? Bu ne sapıklıktır böyle?" (Sevgili Kül, sen kendini bir Sapık olarak tanımlıyorsan, bize söz söylemek düşmüyor maalesef! Ellen De Generes var, tv programı sunuyor, çok eğlenceli bir kadın. O da sapıkmış meğer! Sonra, How I Met Your Mother'ımızın Barney'si var, Neil Patrick Harris, o da erkeklerden hoşlanıyormuş! O da sapık çıktı, tüh! Jane Lynch de, Nobel ödüllü Jane Addams da kadınlardan hoşlanıyormuş! Ne çok sapık var etrafımızda! Ne yapsak, nereye saklansak?!)

"Ben neyim, kimim, ne tür bir sapığım ben? Çok acı çekiyorum."

Sevgili Kül, çok üzgünüm ama sen kendini anlayamamış, kabul edememiş ve sevmemişsin henüz ve bu yolda kat etmen gereken uzun yollar var. Dolayısıyla acı çekmeye devam etme olasılığın çok yüksek, hele ki Güzn Abla'nın tavsiyelerini dinlemeye kalkarsan.. Çünkü o sana şöyle cevap vermiş köşesinde:

"Sevgili kızım, bu bir sapıklık değil. Büyük ihtimalle sen 'interseks' veya 'hermafrodit' denen, çift cinsiyetli birisin. Bu sadece ruhsal değil, fiziksel açıdan da rastlanabilen bir durum. Yani organlarıyla çift cinsiyetli doğanlar da var. Ama seninki kişilik kayması gibi bir durum da olabilir. Kendini suçlamak yerine hem psikiyatrik hem de seksüel anlamda bir incelemeye tabi tutulabilir, bu duygularının asıl nedenini öğrenebilirsin. Büyük ihtimalle de tedavi olabilirsin."

İşte bu! Çift cinsiyet, tedavi, kişilik kayması.. Başka ne olabilirdi ki? İnsan, kadın bedenindeyken kadınlardan hoşlanacak hali yok ya! Kendi istekleri, arzuları ve genleriyle mutlu olmamalı insan, değil mi?

Toplumun büyük bir kısmına ve Türk medyasına göre değil anlaşılan.

Hürriyet'ten Güzin Abla yerine beni işe almalarını taleb ediyorum.
Rumuz: Ne Olacak Bu Memleketin Hali

Bayan Negatif'ten Mesajınız Var

2010-09-28T17:24:00.003+03:00

Pollyanna Martı'yı bugün izne çıkardım. Son zamanlarda iyice canımı sıkmaya başlamıştı. Bir süreliğine otoriteniz benim, dünyayı ben kurtaracağım biraz da! Hem ne o öyle sürekli pozitif enerji, aura, yıldızlar falan filan Allahaşkına?! İşiniz gücünüz yok mu sizin de bu deliyi dinliyorsunuz?! Hazır yokken kendileri, benim de söyleyecek bir kaç lafım var, buyrun:

- Beni şehir merkezinden evime içimi dışıma çıkrarak, Arabesk müzik dinleterek, terleterek ve en az yarım saatte götüren sevgili minibüs şoförleri, sizden nefret ediyorum!! (Davacıyım Hakim Bey!)

- Kapalı mekanlarda bağırarak cep telefonuyla konuşan insan türü; lütfen kendinizi en yakın balkonlardan aşağı atın!

- "Çocuğum İngilizceden anlamıyoooo ki!" diyen sevgili veli; çocuğunuz aslında hiçbir dersten hiçbir şey anlamıyor çünkü canı okula bile gelmek istemiyor ve bunu siz de benim kadar iyi biliyorsunuz! Çocuğunuz yerine size ders verebilirsem memleketi kurtarabilirim belki!!

- Bu havaların hali ne böyle tanrım?! Sabah donuyorum soğuktan, bir kaç saat sonra terden sırılsıklamım. Bir karar vermelisin artık! Yağacaksa yağmur, yağdır, oyalama bizi!!

- Sürekli kutsal kitapları referans gösteren, dinsel vecizelerle bıdı bıdı eden, her şeyin en doğrusunu kendilerinin bildiğini sanan sözümona ahlak bekçileri; çooook sıkıcısınız! Sizi Allah'a havale ediyorum!!

- "Gez bakalım, gez! Evlenince gezemeyeceksin nasılsa bu kadar!" vb. garip cümleler sarfeden bütün genellemeci felaket tellalları, başınıza Bayan Negatif kadar taş düşsün, e mi?! (Vallahi ağırım!)

- Korsan kitapçıları haksız yere zengin eden, dostlar kitap okurken görsün mantığındaki homo sometimes sapien'ler; o korsan kitapçıklar ahirette peşinizden koşacaklar, bunu biliyorsunuz, değil mi?!

- Hiçbir kitabını okumadan X yazarını, hiçbir filmini görmeden Y yönetmenini eleştiren canım insanlarım; ben size ne diyeyim?!!

- Sokakta yürürken eliyle orasını burasını (Çok iyi biliyorsunuz nereleri kastettiğimi!) kaşıyan -bunu yaparken de yüzünüze dik dik bakarlar- insan türü (aka Erkek), size İsmail YK'dan geliyor: Allah Belanııı Versiiiin..

- Yarım kilo almak istediğim meyvayı/sebzeyi sürekli "Bi' kilolaya tamamlayayım mı abla?" duygusallığına bağlayan satıcılar; ille de bir şeyleri tamamlamak zorunda değilsiniz! Bi' rahatlayın lütfen! (ki ben de huzura kavuşayım)

- Sevgili Jüpiter ve Merkür, gerilemekten vazgeçin artık! Kıt'a dur!

- Ve artık bana şans oyunlarından para çıkmamasından çok sıkıldım!! Nedeeeeeeeeeeeen??

Oh be! Rahatladım!!

Gidip Martı'ya bi' bakayım!

Yiğidim Aslanım U2

2010-09-07T13:33:00.013+03:00

Yetmiş sekiz yaşındaki anneannem için işten çıkar çıkmaz eve gelip alalecele üzerimi değiştirip 24 saatliğine, sabah yine işte olacak şekilde Istanbul'a gitmem tam da bana özgü bir delilik! Annemin ona durumumu "Cümbüş varmış Istanbul'da da, oraya gidiyor bu geceliğine, sabah gelecek yine!" demesi ise ailemizin U2'ya bakış açısını yeterince özetler nitelikte sanırım! Ailemi suçlamak yersiz. Bir gün öncesinde gazetelerde bir kısım esnaf "U2 mu? O ne? Belediye'nin iftar yemeği mi?" şeklinde çok daha inanılmaz derecede talihsiz açıklamalarda bulunmuştu!

Yıllardır ha geldi ha gelecekler, yok asla gelmeyecekler, ah keşke gelseler diye iç geçirdiğimiz U2 nihayet Türkiye topraklarındaydı akşam. Şahane bir konserdi. Bono şimdiye dek gelmedikleri için utanç duyduğunu ve sabrımız için teşekkür ettiğini dile getirdi. Bence bir de Olimpiyat Stadı'na ulaşabilme konusundaki azim ve sabrımız için teşekkür etmeliydi! Ulaşım konusundan (kabusundan) önce benim bu konserde ne işim vardı, ondan bahsetmem gerek biraz galiba.

U2'yu hep sevdim. Önce walkman'imdeydi One ve With or Without You, sonra cd çalarıma taşındılar. Zamanla mp3 çalarıma konuk oldular ve artık ipodumda her gün benle birlikteler. Yanlarına Sunday Bloody Sunday, Vertigo, Beautiful Day ve benzeri dostları da eklendi zaman içinde. Konser görüntülerini hep hayranlıkla izledim televizyonda. Üniversitenin ilk yıllarıydı, hatılıyorum. Sınıftan arkadaşlarla TZT Kültür Merkezi'nde U2'nun konser dvdsini izlemiştik ve hayranlıkla ben de bir gün bu konseri izleyebilsem keşke demiştim. İstanbul konserini duyunca herkes gibi ben de önce inanmamıştım gerçek olabileceğine. Sonra bilet fiyatlarını gördüm; inandım! Bir yıl önceden satışa sunulan biletlerden son ana kadar almayı nedense reddettim ama içimde hep bu konser kaçmamalı hissi vardı. Bu hissin önderliğinde konserden on gün önce Facebook ve Twitter'a gayri ihtiyari şöyle yazdım: "U2 konserine gitmek istiyorum. Dear Universe, please attract me to the concert free of charge!" Ve gülümsedim.

Ben dünyanın en şanslı insanı olduğumdan, bir hafta sonra tanımadığım birinden bir mesaj aldım. Mesajıma internette rastladığını, konser için bileti olduğunu fakat o tarihte yurtdışında olacağını, eğer gerçekten istiyorsam biletini bana hediye edebileceğini söylüyordu. Ve öyle de oldu. İşte U2'ya gidiş hikayem böyle mucizevi bir şekilde başladı.

Trafik yüzünden zor bela ulaşabildiğim Taksim Meydanı'nda klasik bir konser/etkinlik manzarası beni bekliyordu yine. AKM önünde sıralanan yüzlerce genç, tek tek gelen otobüsler ve onların sinirli ama yarım yamalak ingilizce konuşmaya çalıştıkça sevimli hale gelen kaptanları, aradan müşteri kapmaya çalışan uyanık dolmuş şoförleri ve taksiciler..

Bir saat bekleyişin ardından oturma şansına eriştiğimiz otobüsün bizi stada götürmesi tam üç saat sürdü! Gökyüzündeki siyah bulutlar ve ilerlemeyen Istanbul trafiği bir araya gelince öyle bir kasvet çöküyormuş ki, korku filmi sahnesi çekesi geliyormuş insanın, bunu anladım! Tıka basa dolu olan otobüste nefes almak bile zorken ve acaba U2'ya yetişebilecek miyiz diye kara kara düşünürken birden kendimizi yüksek sesle şarkılar, türküler söylerken buluvermeyelim mi! Hava karardığında herkesin siniri fazlasıyla bozulmuş olmalı ki Çile Bülbülüm Çile'den "stad yoluna ithafen" Uzun İnce Bir Yoldayım'ı içine alan bir repertuvara ulaşmıştık bile! Otobüsteki yabancılar için üzüldüğüm anlardan biriydi bu!

Ve günün sözü: Tamam, stadyum iyi, hoş ama hani buna uygun yol?!

İçeri girebildiğimde Snow Patrol, Chasing Cars'ı söylüyordu. Adamakıllı bildiğim tek şarkıları zaten bu olduğunda hiç gocunmadım ve U2'yu bekleme süreci başladı. Bono ve ekibi bir saate yakın bir gecikme sonrası sahne aldığında orada olmanın bütün o yol işkencesine değdiğini anımsattım kendime.

İki saat süren konser gerçekten eğlenceliydi. Aklıma takılanlar:

- O örümceğe benzeyen, uzay üssümsü sahnenin hemen altında olmak ne kadar güzel bir duygu olmalı! Stadyuma giren ilk iki bin beş yüz kişi içinde olup oraya konumlanmak vardı zaman olsaydı!

- Bono'nun seyircilerin içinden alıp sahneye çıkardığı, dans ettiği, kucağına oturduğu, el ele yürüyüp şarkı söylediği kız dün gece uyku uyuyabilmiş midir acaba?

- Bono'nun Fehmi Tosun'u anmasının ardından "Şimdi sahneye Sulhfu'yu çağırıyorum" deyip de kim o yahu? bakışları ardından sahneye Zülfü Livaneli'nin utangaç bir tavırla çıkması, Bono ile kolkola düet yapması ve ardından binlerce kişiyle birlikte Yiğidim Aslanım'ı söylemesi gecenin en beklenmeyen, en güzel, en gerçeküstü anıydı. Çok, çok etkilendim.

- Bazı insanlarla neden aynı gezegeni paylaştığımı sorgulamamı sağlayan şeyler gözlemledim yine. "One" çalarken tuvalet kuyruğunda bekleyen (Bir beş dakika bekleyiverseniz? One ve U2.. Zira ne zaman bu ikiliyle karşılaşsanız ömrünüzün sonuna dek o prefabrik, süper hijyenik tuvaleti anımsayacaksınız bundan sonra!), "Sunday Bloody Sunday" çalarken stadyumdan çıkmaya çalışan kitleler muhakkak ki Mars gezegeninden geliyorlardır, bunun başka bir açıklaması olamaz diye düşünüyorum!!

- Bono'nun, hayalini sonunda gerçekleştirebilmiş bir büyümüş çocuk masumluğuyla "Dün Egemen Bağış’la köprüde yürüdük" cümlesini sarfetmesi binlerce kişinin onu aynı anda yuhalamasına sebep oldu ki ben bile şaşırdım! Yanımda oturan Amerikalı çifte neler olup bittiğini anlatmak yazık ki bana düştü!

Konserden sonra yine tıka basa dolu olan otobüslerle Yenibosna ve Taksim'e ulaşarak beni otogara götürecek olan servis aracına bindim ve güneş doğmadan otobüsüme atladım. Düşten uyanıp gerçek dünyaya dönme vakti gelmişti. Dur durak bilmeden geçen neredeyse yirmi dört saatin sabahında eve geldiğimde anneannem yeni uyanıyordu.

"Ah kızanım, ne çabuk geldin" dedi, "Gözümü kapadım, açtım, gelmişsin! Nasıldı cümbüş?"

"Güzeldi anneanne" dedim, "Göz açıp kapayıncaya kadar geçti."

It's a beautiful day, the sky falls
And you feel like it's a beautiful day
Don't let it get away

Skin This Cat

2010-08-31T00:17:00.005+03:00

Yeni favori şarkım!

Scissor Sisters'ın Night Work isimli son albümünden!

Dinleyin:
http://fizy.com/#s/1ley3k

Me loves it! <3

Bir Istanbul-Edirne Otobüs Yolculuğu Nasıl Kabusa Dönüşür?

2010-07-17T22:37:00.003+03:00

Zor değil. Öncelikle belirli koşulları yerine getirmeniz gerekir.

Mesela koşarak otogara gidersiniz ama nedense bütün Istanbul halkı Edirne'ye gitmeye çalışmakta olduğundan otobüslerde yer bulamazsınız! Sonra, umutsuzca beklerken, bir koltuk bulursunuz Metro firmasında. Sevinçle arabanıza koşarsınız. Arabanız biraz eskidir, camı kırıktır mesela, koltuklar bir öne bir arkaya gider durur ama umursamazsınız. Kulağınıza müziğinizi alır, gözlerinizi kaparsınız ki..

Birden otobüsünüzün aslında yol almadığını farkedersiniz! Bir kaza yüzünden yolda bir saat beklemek durumundasınızdır. Müzik, müzik, müzik.. Yol açıldığında ise bu kez sizi başka bir süpriz beklemektedir. Yanınızda oturan kadının ilkokul çağındaki oğlu (Elbette kendisi annesinin kucağına konumlanmıştır, annesi ona sadece 10tl ödeyerek koltuk almak istememiştir!) elini, kolunu, bacağını sizin üzerine yerleştirir ve anne de "Aman oğlum, ablayı rahatsız etmeyelim!" geyiği yapmaya başlar! Abla açtır, tuvalete gitmesi gereklidir, uykusu olduğu halde uyuyamamaktadır ve gergindir ama çaktırmaz, gülümser öğretmen öğretmen!

Bu duruma da alışılır ki birden dünyanın en sinir bozucu sesiyle irkilirsiniz. Önde bir bebek ciyak ciyak ağlamaktadır. Herkes döner ve bebeğe bakar. (Bunun bebeğe ve zavallı annesine ne faydası olacaksa artık?!) Derken tam arkanızda oturan bir başka bebek de ÇIĞLIK atarak ağlamaya başlar!! Bermuda Bebek Üçgeni'ne hoşgeldiniz. İyi yolculuklar!

Otobüsteki insanları gözlemlemeye başlarsınız. Offlayanlar, kendi kendine söylenenler, bebekleri sakinleştirmeye çalışanlar (Muavin dahil!!), kulaklıklarıyla iyice bütünleşenler, gülenler.. Siz kendinizi bir kategoriye yerleştirin artık! Ben kendimi hepsini yaparken gözlemledim mesela!

Nihayet yolculuk biter ve siz şükrederek -elbette şoföre teşekkür ederek de- otobüsten inersiniz ve evim evim güzel evim ruh haliyle bir başka şehir içi araca binersiniz, kulağınızda bebek sesleriyle..

Hoşgeldiniz. (Geçmiş olsun?)

Yağmur

2010-07-12T23:32:00.003+03:00

Güzel bir bahar ya da yaz günü. Telaşsız ilerliyor zaman. İnsanlar sokaklarda, üzerlerinde tiril tiril kıyafetler. Sonra ansızın yağmur başlıyor. Harika bir yağmur. Serinletiyor, üşütmüyor. Okşuyor tenlerimizi. Her yer mis gibi kokuyor. Fakat insanlar kaçıyor yağmurdan. Biraz ıslanmaktan korkuyorlar. Hemen ellerine şemsiyelerini alıyorlar, başlarına bir şeyler geçiriyorlar. Koşuyorlar düşmandan kaçar gibi, siperlere sığınır gibi evlerine giriyorlar. Anlam veremiyor şaman ruhum.

Neden yağmurdan bu kadar korkarsınız ki? Bu kadar mı beton olmuş ruhlarınız?

Minik Tekel Bayileri

2010-06-12T19:26:00.004+03:00

Sözüm size: Aldığım şarabı "siyah poşete" koyup vermek geçen yüzyıla ait bir alışkanlık değil mi?! Ayıp mı içki almak, kimse görmemeli mi?!

Yapmayın, etmeyin, durduk yerde beni güldürmeyin!

Esnafla İlişkiler

2010-06-09T22:03:00.003+03:00

Size ufakken "Yabancılarla sakın konuşma" ya da "Yabancılardan bir şey alma!" dendi mi? Bana denmedi sanırım ya da paranoyak olmak ile dikkatli olmak arasındaki ince ama hayati önem taşıyan farkı bana öğretecek kadar iyi ebeveynlerim vardı!

Şu kısa ömrüm boyunca herkesle ahbablık etmekten büyük zevk duydum ve herkesle derken gerçekten herkesten bahsediyorum! Bindiğim minibüslerin ve otobüslerin şoförleri, kırtasiyeciler, sokaktaki ve dükkanlardaki satıcılar, PTT memurları, dondurmacılar.. Herkese Günaydın ve İyi Günler diyen Truman Burbank'ten farkım yok gibi! Evimizin yanındaki büfeciye Mısır'dan Papirüs getirmiş, okulun yanındaki börekçinin doğumgününde dükkana pasta ve mumlar götürmüş insanım yahu!! Ne yapayım, esnafla ilişkimin sadece "Bana bir tane X ver. Kaç para?" ile sınırlı kalmasını istemiyorum. Bu bana nedense kaba geliyor! Garip, evet ama elden ne gelir, ben böyleyim!! :)

Tabi bu başıma iş de açmıyor değil kimi zaman. Mesela sürekli gittiğim kırtasiyeci bana kartvizitini uzatıp "Canınız sıkılınca arayın" diyebiliyor!!! İnsanın canı sıkılınca elbette ki kırtasiyecisini arar, değil mi?! :D
(Meraklısına not: O kırtasiyenin yakınından bile geçmiyorum o zamandan beri)

Bugün de çok komik bir şey oldu. Ana caddedeki kazı kazancı amca ile aramızda şu diyalog geçti:

- Merhaba
- Merhaba Hocaanım, ne zamandır görmüyorum sizi! (!!)
- Buralardayım işte, iş, güç..
(Zengin olma umuduyla kart kazıyorum bir yandan elbette)
- Evlenmediniz mi daha??
- ???!!!!!

O kadar çok güldüm ki.. anlatamam! Kazı kazancı amcam bana evlenip evlenmediğimi sordu, ötesi yok yani! "Yok" dedim, "İyiyim böyle." İyi günler dileyip yoluma devam ettim. Karttan da para çıkmadı. (Şimdilik)

Eve dönerken de büfecime selam verdim. (Papirüs alan değil, yeni sahibine!!) :D

An Open Letter to Peace

2010-05-31T21:45:00.000+03:00

Dear Peace,

I've woken up to a very ugly morning today! The news say "More than 10 people have been killed after Israeli commandos stormed a convoy of ships 'carrying aid to the Gaza Strip'" I'm sorry but I find it real hard to understand! I do not and can not blame a nation nor a single country but I blame the racist governments, ignorant people and the people who think "this is a fair trade"! (Official twitter page of Israel Ministry of Foreign Affairs just wrote that - not the same words but meaning it)

So my dearest friend PEACE, I want you to come out asap, wherever you are, and wake some people up from their wild, ugly dreams and let them see the truth which is nothing but just LOVE.

Martı
☮❤

Religion Sucks!

2010-05-13T22:53:00.001+03:00

Religion sucks! Fact #1

"Oh, shit!"

2010-05-05T20:05:00.004+03:00

Bugün çocuklardan gelen sorular/cümleler:

5. sınıflardan B. : "Teacher, 'oh, shit!' ne demek" ??
Teacher: ???!! Fhgjgkgkkgk

6. sınıflardan D. "Teacher, bir maruzatım var, söyleyebilir miyim?"(Maruzat.. teacher... :P)

8. sınıflardan Y. "Öğretmenim, sürülecek tarlanız varsa sürebilirim!"
(Facebook'taki Farmville'i kastediyor!!) :D

Derslerine girmediğim 4/B nin kapısını tıklayarak içeri giriyorum sınıftaki öğretmene bir şey sormak için. Bir minik kız yanındakine fısıltıyla:

"Çok güseeelllll bu teacher" : )

3. sınıflardan Y. gösterdiğim bir videodaki maceraperest gezgini kastederek:
"Bu adam düşsün ordan, parşalansın, her yeri kan olsun!!" !!!

6. sınıflardan H. Hıdrellez'de ateşten atlamayı sevdiğimi söylediğimde:
"Aaaaa! Öğretmenler de ateşten atlar mı?!!" :)))

VS...VS.. to be continiued..

to be or not to be

2010-04-26T22:51:00.005+03:00

Hani bazı zamanlar oluyor, başka bir yerde olmak istiyorsunuz, derhal bedeninizden, çağınızdan çıkıp oraya ışınlanmak istiyorsunuz ya da gidemediğiniz bir yerde birileri buluşuyor, sizin çok sevdiğiniz insanlar bir şeyler yapıyorlar ve sizin içiniz gidiyor. Nereleri oralar, kimler o insanlar? Benimkiler şöyle sıralanabilir şu ara:

David Helfgott Istanbul'da konser verdi yakın zamanda, malum. Biletler çok pahalıydı. Gidemedim. (Bu ayrı bir trajedi zaten) İdil Biret de konserdeymiş ve Helfgott'ı evine davet etmiş. David Helfgott da eşiyle birlikte İdil Biret'e misafir olmuş ve ikili evde birlikte Rachmaninov çalmışlar!

Rahmaninov, David Helfgott, İdil Biret.. Orada olmak isterdim.

15-18 Ağustos 1969 - Woodstock, New York

Büyük bir hippi kitlesi - yaklaşık yarım milyon kadar!- ellerinde çiçekler (ceplerinde beyazlar) ile üç gün boyunca Joan Baez, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jefferson Airplane ve The Who'yu dinleme şansına eriştiler. Konserin ilk 180.000 bileti satılmıştı, sonra alandaki barikatlar kaldırıldı ve konseri bedava izledi yüzbinler. İstatistiklere göre herhangi bir şiddet olayı yaşanmadı.
Orada olmak isterdim, hem de nasıl.

13 Kasım 1993 tarihinde New York Sony Studyolarında olanlar ne bahtlı insanlar öyle allahaşkına! Nirvana'yı unplugged dinleme mutluluğuna eriştiler ve biz onların yüzlerini de ezberledik Kurt Cobain'inki kadar en az! (İlginç not: Bir kaynağa göre konserdeki çiçekler şişirilmiş prezervatiflerden yapılmış!)
Orada olmak...

Live 8
2-6 Temmuz 2005
Londra, Paris, Berlin, Roma, Philadelphia, Moskova, Edinburgh, Cornwall, Johannesburg, Barrie ve Chiba'da gerçekleştirilen yardım konserleri

Konserler dünyanın her yerinde canlı olarak yayınlanmıştı ve pekçokları için Live 8, alt grup olarak Madonna'nın, Shakira'nın, Paul Mccartney'nin, U2'nun, Coldplay'in ve daha bir çok ismin çıktığı bir yıllar sonra gelen mucizevi Pink Floyd konseriydi! Gözlerim dolu dolu izledim evde, itiraf ediyorum!
How I wish..

Siz nerede olmak isterdiniz?

Seviyorum

2010-03-18T20:17:00.003+02:00

* İnsanların bana bazen sadece soyadımla hitap etmesini (ve evet, soyadım Uçtu değil, hehe!)

* Küçücük şeylerden mutlu olmayı becerebilen çocuk ruhumu

* İnsanları şaşırtmayı

* Haftasonu kahvaltılarını

* Benimle aynı frekansta olan dünyanın her bir köşesindeki dostlarımı

* Karanlığı, karanlıktan sonraki aydınlığı.. Karı, kardan sonra gelen baharı.. Yağmuru, yağmurdan sonraki gökkuşağını..

* Film izlerken ağlamayı

* Rüyalarımdaki devasa, rengarenk çiçekleri, Mısır sokaklarını, uçan halımı, uçan bedenimi, zamanda yolculuk yapabilen, tanrı ile konuşan ve ona sarılabilen zihnnimi

* Her şeyi yazma, not alma hastalığımı

* Defter koleksiyonumu, kartlarımı, aldığım ve yazdığım mektupları

* Cover şarkıları

* Yogayı

* Yeni arkadaşlar edinmeyi

* Durup dururken hüzünlenmeyi

* Astrolojiyi

* Paranormal olan her şeyi

* Postmodern edebiyatı, bağımsız filmleri, absürd oyunları

* vb. vb. vb.

Bugün bunu öğrendim!

2010-03-17T16:17:00.002+02:00

Bugün işitme engelliler okulunda bir toplantıya katıldım. O ortamda olmak, o çocuklarla anlaşmaya çalışmak, o sessizlikte bulunmak güzeldi, hoşuma gitti.
Keşke işaret dili bilsem dedim, hatta öğrenmeliyim dedim. (Zaten ne zaman farklı bir dilin konuşulduğu bir yere/şehre gitsem hemen o dili öğrenmeye heveslenirim, o dili bilmediğim için kendimi aptal gibi hissederim!)

Ama siz siz olun, işitme engelliler okulunda kilidi olmayan -ya da bozuk muydu neydi, anlayamadım- WC'ye girmeyin. Çünkü "Doluuuuu!" diye kendinizi paralasanız da gayrı ihtiyari bağırırken, sonuç pek de iç açıcı olmuyor, ben bugün bunu öğrendim!! :D

Amacımız ne?

2010-03-09T17:48:00.002+02:00

Bugün bir öğrencim bana "Öğretmenim, sizce hayata geliş amacımız ne?" diye sordu. Eminim pek çok meslektaşım bu soru karşısında biraz düşünmek ister ya da karmakarışık bir şeyler gevelerdi, -Nerden çıktı şimdi bu soru,dahil!- oysa ben saniyesinde şöyle dedim öğrencime: "Olabildiğince çok şey deneyimlemek ve mutlu olmak!"

Karşılıklı gülümsedik.

Back to the Future 3

2010-02-07T13:38:00.002+02:00

Geleceğe Dönüş'ten, hiçbirimizin farkedemediği çok ilginç bir sahne:

Bu çocuk oyun mu yapıyor yoksa gerçekten tuvalete mi gitmesi gerektiğini anlatmaya çalışıyor? Yönetmen bunu nasıl görmemiş? vb bir çok soru geliyor insanın aklına! Back to the Future her yönüyle efsane bir film belli ki!

4 x 4

2010-02-06T20:42:00.002+02:00

EN SIK SÖYLEDİĞİM 4 CÜMLE

1- Canım sıkılıyor.
2- Odamı toplamam lazım (!)
3- Gezmek istiyorum.
4- Loto bu hafta da devretti mi??!

BIKMADAN TEKRAR TAKRAR İZLEYEBİLECEĞİM 4 FİLM

1- Fight Club
2- Before Night Falls
3- The Man from Earth
4- The Pianist

SEVDİĞİM 4 KUTSAL KİTAP

1- Tutunamayanlar, Oğuz Atay
2- Yeni Hayat, Orhan Pamuk
3- Tanrı ile Sohbet, N.D. Walsch
4- Parfümün Dansı, Tom Robbins

EN SEVDİĞİM 4 MEKAN

1- Evim
2- İstiklal Caddesi
3- Sınır geçen trenler
4- Sinema salonları

EN SEVDİĞİM 4 YEMEK

1- Bamya (evet, bayılıyorum!)
2- Yaprak Sarması (7/24 yiyebilirim)
3- Hamsi tava (rakı-roka-balık!)
4- Soslu makarna (Bazı arkadaşlar süper yapıyor)

HEMEN ŞİMDİ OLMAK İSTEDİĞİM 4 YER

1- Giza (Piramitleri gece gündüz yeniden izleyebilmek için)
2- Tromso, Norveç (Kuzey Işıkları'nı görmek için)
3- Ağustos 1969 Efsane Woodstock Festivali (Janis Joplin, J. Hendrix, Jefferson Airplane, marijuana..!)
4- Afrika Dansları kursu (!)

BENİ DANSA DAVET EDEN 4 ŞARKI

1- Celebration, Madonna
2- Tik Tok, Kesha
3- Beggin, Madcon
4- Lady Gaga'nın her şarkısı

YAPMAK İSTEDİĞİM 4 ŞEY

1- Bir sürü dil öğrenmek
2- Bir sürü dans öğrenmek
3- Aşık olmak
4- Aşık olmak demiş miydim?? :p

SEVMEDİĞİM 4 ŞEY

1- Önyargı
2- Din
3- Homofobik insanlar
4- Futbol

BU ARALAR İLGİLENDİĞİM 4 ŞEY

1- Adam Lambert
2- Twitter
3- Yazmak, yazmak, yazmak
4- Ne olacak bu Türk sinemasının hali?!

İstanbul yeniden

2010-02-04T19:26:00.005+02:00

Kar, buz, soğuk, fırtına derken sonunda Martı isyan etti ve bir kaç günlüğüne de olsa kalbinin attığı yere, kaos şehrine gitmeye karar verdi. Can arkadaşları Angel, Özlem ve Nurcan onu orada karşıladılar.

Nurcan ile Avatar 3D deneyimi yaşandı. Melekler Dürümevi'de şahane bir dürüm yendi. İstiklal'de keyifli (hem de çok) sohbetler edildi, biralar içildi, yanında patatesler mideye aktarıldı zevkle! Her zamanki gibi şal ve şapka kombinasyonu yapıldı ve alındı. Yağmurda gezildi, ıslanıldı, çok üşündü.

Kartpostal muhabbeti yapıldı. Kitaplar ve filmler konuşuldu. Yeni şeyler öğrenildi. Bıkana kadar metrobüs ve metroya binildi. Kısacası çok eğlendi Martı ve dostları.

Ehehe

2010-01-26T21:21:00.003+02:00

Tanımadığım (iyi ki) biri bana FB'tan mesaj yollamış. Ben bir şey anlamadım, tercümeye ihtiyacım var! :D

Şöyle:

"she marti lady, a lady much sugar and you karakterist elite as far as I understand. Where are you? What is your profession? I was also very curious about him."

She martı lady?? you karakteristik elite?? him??

Bir de profil resmi var, havuzdan yeni çıkmış üç erkek yanyana, uzaktan çekilmiş. İkisi beyaz, biri kırmızı mayolu, hangisi acaba bana mesajı gönderen? Adını yazmayayım, ayıp olmasın! Bu kış gününde beni güldürdün ya Bay X, sağol! :=)

Invisable Line

2010-01-02T15:43:00.002+02:00

Bu kısa film Ahmet Yıldız anısına çekilmiş.

Invisable Line from Derek Hansen on Vimeo.

Fotoğraf Nerede Çekildi?

2009-12-21T17:22:00.003+02:00

Fıkra gibi ama değil, bildiğimiz gerçek! Zaten eğitim sistemimiz de ilköğretimlerimiz de fıkra gibi bu aralar! :D

Aşağıdaki konuşma bir öğrencimle benim aramda geçiyor, Facebook'ta. Piramit önündeki fotoğrafım üzerine yorum yapıp bana mesaj atıyor. Buyrun okuyun gerisini.

Aycan Bulut November 30 at 7:23pm Report
özlem öğretmenim bu fotoğraf nerede çekilmiş

Özlem Teaacheer November 30 at 10:03pm
Hangi fotoğraf Aycan??

Aycan Bulut December 1 at 6:23pm Report
piramitli olan öğretmenim

Özlem Teaacheer December 1 at 7:16pm
Piramitler nerede Aycan?? :=)

Aycan Bulut December 9 at 10:45am Report
eeeeee arkadaki ne

Özlem Teaacheer December 11 at 5:26pm
Piramitler nerede, yani ülke olarak?? :) Fotoğraf orada çekildi.

Aycan Bulut December 11 at 6:59pm Report
tmm da güneşin ordaki üçgen şey ne

??!!

Gördüğünüz üzere artık öğretmen etkisiz hale getirilmiştir!
Öğretmenin cevap verecek mecali kalmamıştır!
Bir ara bu öğrencimiz ile dünya haritası üzerinde çalışmalar yapılması planlanmaktadır! :)

Modern Zaman Vampiri

2009-12-08T21:59:00.004+02:00

Evet, benim o.

Gündüzleri vaktini geçirecek şey bulamayan, sürekli canı sıkılan, hava kararınca, hatta karardıktan çok sonra, geceye yakın kendini iyi hissetmeye başlayan,kendini o zaman hayatta her şeyi yapabilecek güce sahipmiş gibi hisseden.. Atalarımdan belirgin biçimde ayrılan özelliklerim var yine de. Sivri dişlerim yok, zehirli kelimelerim var onun yerine. Kalem taşıyorum yanımda her zaman. İnsanlar bazen korkuyor, karmaşık geliyorum onlara ama yine de kaçamıyorlar benden, farkındayım. Çünkü herkes biraz karanlık sever, değil mi? İncittiysem birilerini şimdiye dek, affola. Ben böyleyim. Bu yüzyıl boyunca da değişmeyeceğim.

Türkiye Takvimi'ne göre AIDS

2009-11-29T19:34:00.005+02:00

Takvimin arka yaprağından alıntıdır (1 Aralık 2009)

AIDS başta eşcinsel (homoseksüel) erkeklerde, fuhuş yapanlarda, uyuşturucu kullananlarda görülmektedir. Daha sonra cinsi ilişki, kan nakli ve doğumla diğer insanlara da geçmektedir. AIDS illetini, Batı'nın aşırı hürriyeti içinde; nikah, namus, maneviyat, kutsallık nedir tanımaz hale gelen para, konfor, refah içinde şehvetlerine, alkole, uyuşturucuya teslim olup, çeşitli sapıklıklara bulaşan kimseler dünyanın başına bela etmişlerdir. AIDS mikrobu HIV adı verilen bir virüstür. Vücuda girdiken sonra, şimdilik kurtulma ihtimali yoktur. En geç 5 sene sonra insanı öldürmektedir.

Bayramları Neden Sevmiyorum?

2009-11-29T18:28:00.003+02:00

Bundan 26 yıl önce bir bayram günü dünyaya gelmişim. Günlerden cumaymış. Uzunköprü isimli küçük, sıkıcı kasaba sabah ezanı ile yankılanırken.. Yani fazlasıyla kutsal bir bebek olarak! Sanmışlar ki peygamber falan olacağım your own personal jesus / reach out and touch faith ama ben 5-6 yaşlarıma kadar ezan sesinden, camilerden, tv'deki cami görüntülerinden, hocalardan, kısacası islam dinine ait ne varsa ondan çok korkmuşum! Ramazan'daki sahur akşamlarını hatırlıyorum. TV ekranında beliren cami görüntüsü ve ezan sesi beni her seferinde divan altına götürürdü ve o görüntüler kaybolana kadar ben divan altından çıkmazdım! Hatta inatla emmeye devam ettiğim sahte emzikten kurtuluşum da yine hoca korkusuyla olmuş, öyle diyorlar. Annemler emziğimi köydeki hocanın aldığını söylemişler bana, ben de bir daha emziğin lafını etmemişim! Sonra bir gün babam beni o hocayla tanıştırmış, ben bu pamuk dedeyi çok sevmişim, çok iyi anlaşmışız ve o günden sonra fazla korkmamışım bu tür şeylerden. İşte böyle bir altyapım/bilinçaltım/geçmişim var diyebiliriz dine ve bayramlara ilişkin. Daha sonra pek çok farklı görüşüm oldu tabi ki farklı zamanlarda. Ben de herkes gibi birilerinden çok etkilendim ya da hiç etkilenmedim. Ben de herkes gibi belirli bir dönemde bir şeyi çok iyi anladığımı ve bildiğimi iddia ettim, o inanca sıkıca sarıldım, tutundum. Herkes gibi ben de bir yerlere ait olma ihtiyacıyla dine sarıldım, bıraktım, yine sarıldım, yine bıraktım, vb. ve bugünkü sahip olduğum -iyi ki- inancıma düşünerek, okuyarak, araştırarak, yaşayarak ulaştım. Mutluyum, evet.

Bayramları neden sevmediğime -asıl mesele- gelince, sanırım bunu iki ana ndenle anlatmak mümkün olabilir.

Genel Sebepler

Bayramlarda oluşan kalabalığı sevmiyorum. İnsanlar bana samimi gelmiyor. Normalde fazla görüşmediğim, birbirimizden pek de haz etmediğimiz insanlarla sırf kan bağımız olduğu için yapmacık bir sevgi gösterisi içinde öpüşüp koklaşmak, sohbet etmek bana garip geliyor. Hissetmediğim bir şeyin parçası olmayı reddediyorum. Ramazan bayramlarındaki ısrarla yememi istedikleri ev tatlıları bende alerjiye sebep oluyor! El öpmeyi ve öptürmeyi hiç sevmem. Kurban Bayramlarında Marmara'nın sularının kırmızıya boyanması, zavallı hayvanların bin bir işkencelerle katledilmesi ve bunların haber bültenlerinde fonda komik bir müzik eşliğinde gösterilmesi.. Bu zihniyet beni deli ediyor ve bütün bunlara anlam vermekte zorlanıyorum!

Özel Sebepler

Kendimi bildim bileli bayramlarda anneanneme gideriz. Anneannem, yukarda sözünü ettiğim küçük ve sıkıcı kasabanın bir köyünde oturur. Köy çukurca bir yerdedir. Küçük bir bahçesi vardır. Anneannemin evinin etrafındaki komşular çok gariptir. Her yerde büyük çalılar vardır. Ev sobalıdır, kışın çok soğuk olur. Yazın sinekler, böcekler her yerdedir. Ev küçüktür. Telefon bile zor çeker. İşte bu köye biz her yıl iki defa gideriz. Her yll "Seneye bayramda yurtdışına kaçacağım" feryatları ederim. Ev halkı benle dalga geçer. Bu, 25 yıl böyle devam etmiştir. (İki bayramda Türkiye'de olmadığımdan bir yılı otomatik olarak kurtarmış olmanın derin sevinci içindeyim!)

Her bayram sevgili günlüğümü elime alır ve yazarım "Yine bayram.."
İşte bir bayram daha böyle başladı ve sona eriyor. Kendi sıkıntısını, eğlencesini içinde barındırıyor.

Bayramınız mübarek olsun efenim..

For Your Entertainment

2009-11-25T02:29:00.001+02:00

Sonunda! Adam Lambert - For Your Entertainment *Yep, im so obsessed with him * :)

Yeni Ay

2009-11-21T14:22:00.002+02:00

Sabahleyin posta kutumda kart/mektup görmek gibisi yok! Bugün kahvaltılık bir şeyler almak için markete giderken üç kart gördüm adıma gelen. Hepsi çok güzeldi. Sağolun, varolun!

Dün akşam zar zor Twilight Saga/New Moon'u izleyebildim. Zar zor diyorum çünkü akşam sekiz sularında gittiğimiz sinemada öğrendik ki her yer dolu, en yakın boş yer 22:45 seasında ve o da en önde! Yeni Ay gelmiş ve ilk günden izleyemeyeceğim, olası mı?!Aldık biletleri elbette! Edward bkışlaryla kasıp kavuruyor yine ve Bella yine komik. Jacop sinir bozucu. Fonda Muse. Harika görüntüler ve kitaba sadık bir senaryo.. Gayet eğlendik yani! Hemen yan salonda ise Kurtlar Vadisi Gladio oynuyordu. Alacakaranlık ve Gladio seyircisini yanyana düşünün! Bir yanda pala bıyıklı, oduncu gömlekli, küçük dağları ben yarattım yürüyüşlü adamlar (gerçekten öyleydiler, abartmıyorum!) diğer yanda rengarenk giyinmiş, sırıtan ve Edward konuşan gençler ve kenini genç hissedenler.. :)

Velhasıl iyi geldi New Moon. Zira cuma günü çok yorucu ve stresli geçmişti. Ara karne, veli toplantısı, sınıflarda kavga eden öğrenciler.. Bütün bu garip gerçeklikten vampirler dünyasına geçmek harika oluyor. Herkese tavsiye ediyorum!

These Thugs Tried To Rob The Wrong Gas Station

2009-11-11T23:35:00.001+02:00

Azrail ile rendez-vous

2009-11-07T15:28:00.002+02:00

Çok gergin olduğum bir günün akşamüstüsünde neredeyse ölüyordum!
Yanından geçtiğim binadan bir inşaat aleti düştü 2-3 adım arkama, yani ben geçtikten bir kaç saniye sonra! Üç kişiydik. Birbirize baktık ve güldük, olayı anlamaya çalıştık. Anlayamadık. Hiçbir inşaat faaliyeti olmayan bir yüksek binanın yanından
-çok da yakını değildi hani- geçiyorduk ve yukarıdan pat diye bir şey düşüverdi. Çatıya çıkmış birkaç adamın dikkatsizliğmiş! Medyada hep okurdum bu tür haberleri. Birilerinin sokakta başına bir şey düşüyor ve ölüyorlar, ne garip ölüm diyoruz. Olasıymış, herkesin başına gelebilirmiş meğer! Bizim başımıza gelmedi bereket!

Sonra da gidip hayatta oluşumuzu kutladık bira ve patates ile! Bu kadar sinirlenmeyeceğim bir daha, dedim kadeh kaldırıken.

Akşamı mail kutumda bir ileti vardı. Şöyle: "Azrail (a.s.) is now following you on Twitter" !!

Çok güldüm. Sonra Acaba?? dedim!!

Garip bir tesadüf, garip bir zamanlamaydı yani!

Başıma gelen bu gariplikleri de seviyorum!! :)

Gaziosmanpaşa Minibüsü ve Madonna

2009-10-28T23:13:00.004+02:00

Hayat gerçekten çok garip ve türlü süprizlerle dolu (iyi ki). Geçenlerde (aslında bayağı bir geçti ama ben yeni yazıyorum tembelliğimden!) başıma çok ilginç, hatta mucizevi bir şey daha geldi. Melek ile Istanbul'u yine karış karış gezdiğimiz ve yorgunluktan ölmek üzere olduğumuz bir akşam Esenler'den Melek'in evine, Gaziosmanpaşa/Arnavutköy'e gitmek üzere minibüse biniyoruz. (Şehirler arası yolculuk bir nevi!) Minibüs kirli sarı renkli, küçük, içi tıka basa dolu bir garip mekan. Şoförün elinde tesbih, bir eliyle onu sallıyor (!), diğer eli direksiyona abanmış.. Bir kaç şalvarlı, takkeli adam ona selam veriyor.. Aleyküm Selam kaptan! Müzik elbette arabesk ve yüksek sesli.. Loş ışıklar.. Ortamı bir zahmet hayal ediverin artık siz!

Minibüste biz dahil üç kadın var ve biri birkaç durak sonra iniyor. Yer veriyorlar bize, oturuyoruz. Melek'in elinde Sufizm ile ilgili bir kitap, bende de Muazzez İlmiye Çığ'ın bir kitabı. Kulağımızda ipod. Kesinlikle dünya dışı yaratıklarız yani ortamda!!

Kitaplarımıza dalmış giderken birden halimizin ne kadar komik olduğunun farkına varıp kulaklığımı çıkardım ve "Halimize bak.." dedim Melek'e, o sırada ipod'ta Madonna Frozen'ı söylüyordu! "Evet" dedi o da "Ben bize 3.tür insan diyorum" Güldük! Sonra baktım Frozen'ı daha yüksek sesle dinliyorum ve sanki her yerden geliyor ses. Kulaklıktan ses bu kadar mı fazla çıkıyor diye düşündüm, kulaklığı tekrar taktım, çıkardım ve o sırada anladım ki aynı anda minibüste de Frozen çalıyordu! Hem de notası notasına!! Melek'le birbirimize baktık.

-Sen de duyuyorsun, değil mi?, dedim!

Duyuyormuş o da! Gerçekten yani! Biz şoku yaşarken şarkı aynı anda ipod'ta da minibüste de sona erdi! Benim ipodum rock/alternatif tarzda başka bir şarkıya geçiş yaparken minibüs radyosu ya da cd çaları Küçük Ceylan'la devam etti!! Bir iki durak sonra da indik! Hayatımda başıma gelen en ilginç olaylardan biriydi bu! Olasılıkları sıralamak gerekirse:

a) O minibüs bir şakaydı. Bir çeşit kamera şakasına maruz kaldık.
b) Ipodum o kadar güçlü sinyaller veriyor ki etrafa, bir varoş semt minibüsünün müziklerinin frekanslarını bile değiştirebiliyor!
c) Melek de ben de aynı anda hayal gördük/duyduk.
d) Bu bir ilahi mesajdı "You only see what your eyes want to see/ how can life be what you want it to be / you2re frozen / when your heart's not open"
e) Hepsi

Hayat gerçekten de çok garip ve türlü süprizlerle dolu. İyi ki!

Tiçır Spirit My Spirit

2009-10-27T19:41:00.003+02:00

Evet, bazen benim gibi fazlasıyla sabırlı bir insanı bile çileden çıkaracak kadar yaramaz ve anlayışsız oldukları ve beni çok yordukları doğru! Ama öyle şeyler yapıyorlar ki, sadece kocaman gülümsemekten başka bir şey yapamıyorum! Resimde gördüğünüz kağıt bana ilkokul 4. sınıfa giden, henüz bir kaç haftadır ingilizce dersi alan yeni minik öğrencilerimden geldi. Birkaçı bir araya gelmiş ve bana bu şiiri/şarkıyı hediye etmeyi uygun görmüşler! Ellerinde kağıtlarla tahtaya çıkıp sınıfta da sergilediler bunu! Bayıldım!! Ne olduğunu anlamam bir kaç saniyemi aldı yalnızca, bakalım sizin ne kadar sürecek? :) Buyrun:

Küçük Şeyler

2009-10-24T22:39:00.004+03:00

Çok da küçük değiller aslında. 40 numara ikisi de!! :)

Ama ben küçük mutluluklardan bahsediyorum. Kendime yeni hediyeler aldım. En güzel renkte ve en şirinlerinden!

"güzel gülüşlü genç kadın.."

2009-09-29T14:08:00.001+03:00

Tijen çok sevimli bir yazı yazmış, yazıyı da bana adamış. Buyrun:

http://mutfaktazen.blogspot.com/2009/09/bir-varms-bir-yokmus.html

Bir Gün

2009-08-11T14:55:00.004+03:00

Anneannem, güne kahvaltısız başlamanın iyi olmadığını söyler dururdu hep.

Gün içinde yapacağımız her şeyin gücünü bu ana yemekten alırmışız. Direncimiz artar, çabuk yorulmazmışız. Midemiz bulanmaz, başımız ağrımazmış. Sanırsınız ki bu kadın gençlik yıllarını tıp fakültesi amfilerinde geçirmiş, anatomi kitapları okuyup ezberlemiş, sağlıklı beslenme ve sağlıklı yaşam alanında uzmanlık sınavı vermiş, önce kendi bedenini ve ruhunu refaha kavuşturmuş, sonra da ülkesinin ulaşabildiği diğer güzide insanlarını ama hayır, anneannemi hiç okula göndermemişler aslında. Hiç kitap yüzü görmemiş anneannem. Akranları okula gidip sırasıyla Ali'ye, Veli'ye, Emel'e ve Işıl'a emirler verirken o köyünde ekmek yapmış, hayvanlara bakmış, bahçeyi süpürmüş, evin duvarlarına kireç sürmüş, bütün bunları yaparken de arada hasta annesine ve iki küçük kardeşine bakmış. Bir iki defa doktora götürebilmişler annesini, o zaman da doktor ona "Annene iyi bak Ayşe, yemesine dikkat etmeli," demiş. Anneannem de çocuk ya, soruvermiş, "Nasıl dikkat edelim Doktor Bey?"
"Yani iyi beslenmeli annen" demiş doktor, "Ne bileyim, pekmez, bal yesin kahvaltıda, süt içsin bolca, peyniri, yumurtayı eksik etmeyin sofranızda."

Ayşe erken kalk. Ayşe ılık süt iç.

Anneannem iki sene içinde annesini kaybetmiş ama sabahın ilk ışıklarıyla birlikte kardeşlerinin önüne ne yapıp edip ballı pekmezli kahvaltıyı koymayı yıllar boyunca hiç ihmal etmemiş.

Ne zamandır seni dinlemiyorum anneanne. Bilmem, beni oralardan izliyor musun? Eğer izleyebiliyorsan, kimbilir neler diyorsun? Sesin kulaklarımda çınlıyor zaten çoğu zaman. Ne zaman güne kahvaltısız başlasam tiz sesin kulaklarımı çınlatıyor ve ben bir kaç yıldır tıpkı bugün olduğu gibi evden dışarı kulaklarımı kaşıyarak çıkıyorum! Hiç kızıp da daha çok bağırmaya kalkışma sakın. Sen bıraktın bırakalı bu dünya çok değişti. Her gün değişiyor. Artık insanlar çok aceleci. Herkesin işi başından aşkın, o kadar aşkın ki kendimize ayıracak vaktimiz yok.Öyle senin dediğin gibi eş dost toplantıları da yapamıyoruz artık, olsa olsa iş yemekleriyle gönlümüzü şenlendiriyoruz. Yemekten sonra tatlı niyetine sigara içiyoruz. Merak etme, sigarayı azalttım. Artık eskisi kadar çok içmiyorum. Belki beni biraz daha geç karşılayabilirsin orada. Ortalama seksen yıl yaşayacağımı varsayarsam geriye kalan elli beş yılımı günde sadece iki sigara içerek geçirdiğimde, günde bir pakete yakın sigara içen "eski ben" den daha uzun yaşayabileceğimi farkettim! Kişisel gelişim çağındayız anneanne, sağlık kurallarımızı kendimiz belirliyoruz ve bu konuda oldukça başarısızız!

Günümün aksiliklerle geçeceğinin ilk işareti bana artık binmekten usandığım halk otobüsünde geldi. Evden biraz daha erken çıkabilme marifeti göstermiş, hızla otobüs durağına koşmuş bir kaç kişinin sırasını -maalesef- çalmış, aceleyle otobüsün önüne atmıştım kendimi. Kırmızı, gürültüyle açılan bir kapı: Binilir. Şoför yine suratsızdı. Olsun, uykusuz olmasından iyidir. Baktım, hemen arkasındaki koltuk boş, şehirler arasında çalışsa bir numara ile onurlandırılacak bir koltuk. Oturdum, yerleştim, çantamı önüme aldım ve bakışımı hemen sola yönlendirip yorgun şehri seyretmeye başladım. Sisli sokakların, aceleci, suratsız insanların o sokaklardaki koşturmacasının içinde tam zevkime göre bir hüzün bulmuştum ki sarı-siyah çizgili, kafasında antenleri olan sevimsiz bir cüsse yanıma geliverdi, bütün keyfimi kaçırdı, hüzünlerimi kovaladı, beni şehirden çekip hayatın gerçeklerine, halk otobüsünün içine çekti yeniden. Yanımdaki kadın bana bir bakış fırlatarak "Ay, bu mevsimde ne işi var arının burda böyle?" dedi, sorudan çok sitem tonlamasıyla ve sağolsun, ekledi de "Dikkat et kızım."

Nedense, çok sık başıma gelir böyle olaylar. Ne zaman cam kenarına geçip uzaklara dalmak istesem bir şekilde bir yerlerden uçabilen ve tehlikeli bir yaratık çıkar ve gözümün yanına konumlanır. O, orada kendi halinde dolaşır durur, sesler çıkarır, cama konar, camda gezinir ama benim keyfimi de iyiden iyiye kaçırır çünkü ben onu görmezden gelmeyi beceremem. O kadar tedirgin olurum ki, kendi kendime yaptığım el-kol-göz hareketlerini önce yanımda oturan kişinin, sonra diğer otobüs halkının görmesi ve farketmesi olasılığından tedirginlik duyar, rezil olacağımı düşünüp bir güzel hayıflanırım. Alın size muhteşem bir güne başlangıç! (Kahvaltı etmeliydim!)

Annemi ve babamı üç yaşındayken kaybetmişim. Bir de ablam varmış, dünyaya benden yedi yıl önce gelmiş, onu da aynı zamanda yitirmişim. Ben hiçbir şey hatırlamıyorum, o yüzden böyle bir anlatıma başvuruyorum. Mayıs ayının on sekizi güneşli bir pazar gününe denk gelmiş ben üç yaşımdayken. Annem ve babam, haftaiçi yorgunluğunu ailece evimize bir saat uzaklıktaki piknik alanına giderek atmaya karar vermişler. O haftasonu annem de babam da çok neşeliymişler. Ablam da piknikleri çok severmiş, o da tereddütsüz kabul etmiş. Ben biraz mızmızlanmışım. O sıralar nedense huysuzmuşum biraz. Pek iyi yemek yemiyormuşum, her şeye ağlıyor, bağırıyor, huzursuzluk çıkarıyormuşum. (Anneanneme göre bana "malum" oluyormuş o sıralarda!)
Ne çok dikkatli bir sürücü olan babam kemerini bağlamış o gün ne de hayatı titizlikle yaşayan ve dolayısıyla risk almayı sevmeyen annem. Benim arkada güvenle yerleştiğim bir bebek koltuğum varmış. Ablam da can sıkıntısından arkada kıpırdar dururmuş. Neşeyle başlayan kısa yolculuğumuz bir trajedi ile sonuçlanmış -gazetelerin yazdığına göre-. Saat 13:30 sularında, varacağımız yere az kala arkamıza bir kamyon yaklaşmış, şiddetli bir şekilde bize çarpmış. Babam aniden fren yapınca kamyon üzerimize çıkmış. Babam arabadan dışarı fırlamış. Annem ve ablam da ezilerek can vermişler. Bir tek ben küçücük bir alanda sıkışıp kalmışım ve hiç yara almadan kazadan kurtulmuşum. Kazaya tanıklık edenler benim hayatta kalmama çok şaşırmışlar.

Anneannem her defasında daha çok ağlayarak anlatırdı bana geçmişi. "Kadersiz yavrum benim" der, başımı göğsüne yaslardı. Beraber ağlardık. Ben daha çok anneannem için ağlardım çünkü benim için anne-baba, yalnızca eski fotoğraflarla özdeşleşmiş bir kavramdı. Onlara dair hatırladığım en ufak bir anı bile yoktu ama anneannemi tanıyordum. Bana kol kanat geren o olmuştu, onunla anılarım vardı. Onu seviyordum ve hayatının trajedilerle geçiyor olması beni çok üzüyordu. İşte bu yüzden ben de onunla birlikte ağlardım. Bazen anneannem evimize gelen komşuların yanında da ağlardı. O zaman ben de anneannemin ağladığı şeye ağlıyormuş gibi yapardım. başımı öne eğer, ses çıkarmaz ama gözlerimi oğuşturarak ağlardım. (Karşımda ağlayan biri olunca hiç dayanamam) Kimse bana ne düşündüğümü, ne hissettiğimi sormazdı, o yüzden ben de ne için ağladığımı söylemezdim. Bu, böyle ben büyüyene kadar devam etti. Şimdilerde ne zaman başı önde sessizce ağlayan bir çocuk görsem yanına gidesim ve "Ben seni anlıyorum, merak etme" diyesim gelir. Çocukların gerçekten yalnız büyüdüklerini düşünüyorum.

Arı bir süre sonra gitti. Acaba camdan dışarı mı çıktı diye düşündüm. Yoksa başka birini mi rahatsız etmeye çalışıyor şimdi? Neyse ne! Şehre geri döndüm. Herkes ne kadar normal görünüyordu. Keşke herkesin iiçinde bir çip olsa diye hayal ettim. O çip insanların benliği olacak, özgeçmişlerimiz oarada tutulacak, bütün yaşadıklarımız ve yaptıklarımız kaydedilecek. Bütün yargılar ve duygular, siyasi görüş, aşklar, trajediler, yetenekler ve iş hayatı orada yatıyor olacak ve bir insana dokunduğumuzda bütün bu yazılanları görebilecek ya da okuyabileceğiz. İlerde yaparlar mı böyle bir şey? Keşke bilim adamı olabilseydim. Daha mutlu olur muydum?

İşim sabah sekizde başlıyor. Cumartesi dahil. Bütün gün masa başında saçma sapan şeylerle uğraşıyorum. belgeleri düzenliyorum, bilgileri bilgisayara giriyorum, işlem yapıyorum, faks çekiyorum, insanlarla görüşüyorum, vb. Çok canım sıkılıyor.
Ofise gittiğimde saat 08:30 olmuştu. Patron kızacak diye korktum. "Yine trafik bahanesi!" diye gürlemesini istemiyordum. İnsanların bana bağırmasına katlanamıyorum. Neyse ki patron görmedi geç geldiğimi. Kendisi kırklı yaşlarında, göbekli bir adam. Yüzü genelde asık ve solgundur. Sanırım o da da benim gibi zamanla kahvaltı etmeyi unutmuş ve kendini hayatın akışına teslim etmiş. Kimseye zararı yok aslında adamcağızın, haklı olarak bazen sinirlenebiliyor. Yine de tıpkı bugün otobüste yanıma yanaşan arı gibi varlığı beni tedirgin ediyor. O yakınımda bir yerlerdeyken kendimi rahat hissetmiyorum. Arıyı öldürebilirim ama Hasan Bey'i asla! Ama ikisini de öldürmeyi düşünme ve düşleme özgürlüğüne sahip zihnim, ne güzel!

Anneannem son yıllarında yaşlı ruhunu hayatın anlamını keşfetmeye adamıştı. Bunu kendisi bana söylemedi tabi, bilinçli bir çaba da değildi onnunkisi ama ben anlıyordum. Yılların yorgunluğu, acısı ve hayalkırıklığı üstüne çökmüştü. Hayat denilen şey onun için artık Ah yavrum, benim yarına çıkacağım ne malum! Allah size göstersin inşallah!'a dönüşmüştü. Büyük bir ölüm korkusu vardı anneannemin içinde. Nihayetinde yaşlıydı, ölüm kapısındaydı, ölümün zamanı yoktu, biliyorduk ama o yaşlıydı ya, o daha öncelikliydi ölme konusunda. Doğanın eski bir kanunuydu bu. Bu yüzden ikimiz de önce onun öleceğini biliyorduk. Ben korkmuyordum, o korkuyordu. O cehenneme inanıyordu, ben inanmıyordum. O öldü, ben ölmedim.

Anneannem öldüğünde çok ağladım. O öldüğü için ağladım ve hiçbir gözü yaşlı, trajedi seven komşuyu evime kabul etmedim.

Dalmış dururken telefon çaldı. Bir an anneannem arıyor sandım. İrkildim. Anneannem değil, müşteriymiş. İki dakika konuştuk. Sahte memnuniyetlerimizi birbirimize ilettik, konuşmayı bitirdik. Böylece akşam oldu ve işten çıktım. Akşam olunca bu şehirde nefes almak daha da zorlaşıyor. Görüntü ve ses kirliliğine bir de hava kirliliği eklenince insanın (benim) şehirden kaçası geliyor.

Annem-babam-ablam ölünce anneannem beni alıp köyüne götürmüş. Anneannem "Metropolde çocuk büyütülmez" derdi herkese. Gerçekten de haklıymış. Burada insan gittikçe yalnızlaşıyor. Ne içimize derin derin çekebileceğimiz temiz bir havamız ne de çocukken oynayabileceğimiz alanlarımız var. Çocukken de gençken de yaşlıyken de mutsusuz burada. Hep bir yerlere koşmak zorundayız. İşimizi halletmek için sıraya girmek zorundayız. her şeyden korkarız; teröristlerden, arabalardan, meydanlardan, tecavüzcülerden, gaspçılardan, tinercilerden, dilencilerden, kenar mahallelerden, gece geç saatlerden, hırsızlardan, gaz kaçaklarından, düdüklü tencerelerden, şohbenden, depremden, yağmurun yağmasından, dışarıda yemek yemekten, bütün isanlardan.. metropolde hayvanlar da yoktur. Varolanları hayvanat bahçelerine hapsederler. Biz de haftasonları onları görmeye gideriz. Onlar bize, biz onlara acınacak halde görünürüz. Ben köydeyken bizim tavuklarımız, köpeklerimiz, kedimiz, hindilerimiz, ineklerimiz, koyunlarımız vardı. Ben onları çok severdim. Ben bütün hayvanları çok severdim. Mavi gözlü, kıvırcık kahverengi saçları olan çok sevdiğim bir arkadaşım vardı: Selin. Bazen onla oturur hayvnaların gözünden dünyaya bakmaya çalışır, insanların dedikodusunu yapardık. Selin benim ruh ikizimdi, biliyordum. (Ruh ikizinin muhakkak karşı cinsten olması gerektiğine inananlardan değilim) İnsanın durup dururken çocukluğunu anımsaması ne garip. Çocukluğumu anımsamak, kendimi, bir zamanlar olduğum başka birini anımsamak, kendimi düşünmek, kendimi özlemek demek!

Ofisten çıkışta bir kaç işimi halletmem gerekiyordu ama birden canım hiçbir şey yapmak istemedi. Sadece eve gidip yemek yapmak, sonra da biraz kitap okuyup uyumak istediğimi farkettim. Eve giderken yine caddelerde yürüyen insanları seyrettim. Sabahki arıyı da düşündüm. Öldü mü acaba, nerelerde şimdi? Kimbilir ben nerelerdeyim!

Apartman kapısında belki iki dakika çantada anahtar aramakla uğraştım. Bu arada sinirlendim tabi. Sinirlenince elim ayağım birbirine dolaştı. Kapıyı hızla açınca ayağımı çarptım. Canım yandı, yüzüm buruştu. Hemen şu merdivenleri çıkayım da evime gireyim artık derken sağ ayakkabımın topuğu günün yorgunluğuna dayanamamış olacak ki, kopuverdi. Daha da sinirlendim. Topuğu elime alıp topallaya topallaya ikinci kata çıktım. Beni evde bekleyen hiçkimse yok. Kapıyı kimse açmayacak, biliyorum. Yarın yine güneş doğacak ve ben yine hayaller kurarak geçmiş, şimdi, gelecek ne varsa onları harmanlayıp birarada, kardeşçe yaşatmaya çalışacağım. Benim hayattan öğrendiğim bu; gülümserken ağlamak, ağlarken gülümsemek.. Sıradanlığın içinde kaybolup gitmek..

Bir ara şu mezarlığa gidip anneannemi ziyaret etsem iyi olacak.

hell of a fight

2009-08-10T21:50:00.003+03:00

En büyük düşmanımız kendimiziz. Birileri söylemiştir bunu kesin, daha ağdalı sözcüklerlerle. Bir düşünür, bir yazar.. Bilmiyorum. Sadece buna inanıyorum ben. Yalnız kaldığımda en çok kendimle kavga ediyorum çünkü. hell of a fight. Ne kaybeden belli ne kazanan.

dünyanın öteki ucundan gelen şarkı ve diğer şeyler

2009-07-30T22:13:00.003+03:00

Bütün bir yıl boyunca Temmuz'u bekledim ve şimdi sıkılıyorum!
Sıkıntım bir ara öyle bir boyuta ulaştı ki kuaföre gidip saçıma yeşil ve mayi boya attırdım!! (Bence çok da güzel oldu)

İki düğün atlattım, birinde Remzoş evlendi, diğerinde zavallı kuzenim Kaan'ı sünnet ettiler. İkisinde de koşturdum, göbek attım, misafirlerle ilgilendim ama yine bu düğünlere, bu karmaşaya anlam veremedim!

Düğünler ve başka sebepler yüzünden geziye de çıkamadım henüz. Dolayısıyla çok bunaldım! Geçen yıl doğumgünümde İtalya'da şarap içerken bu yıl aynı gün kırmızı ojelerimle bulaşık yıkıyordum mesela düğün evinde! Bilmem, anlatabiliyor muyum? :)

Ama bütün bu sıkıcı zamanlarda da güzel, çok güzel şeyler olmaya devam etti elbette. Ercan'dan muhteşem bir doğumgünü hediyesi geldi mesela. Kendi sesiyle, Sydney'de kaydettiği bir fasıl şaheserini bana yolladı! Dünyanın diğer ucundan, okyanus kıyısından, çok hüzünlü, çok içten bir ses bir Özlem var içimde uzaklara doğru, engin denizlere yakın.. diye şarkı söylüyordu! Pırlanta alsam bu kadar paha biçemezdim bu hediyeye! İlk dizelerden itibaren ağladım, ağladım!

Sonra bir Polaraid kamera geldi kargo ile, daha sonra bir müzik kutusu yine Avustraşya'dan, (You're my sunshine çalan..), sonra bir mektup ve bir kitap.. Evet, seviliyorum! :)

Yine de vampir ruhum sıkılıyor işte, her şeye rağmen!

Hoşçakal MJ

2009-06-27T15:08:00.003+03:00

TRT3'te izlemiştim ilk kez bir klibini. 1990'larda bir gündü. O şöhreti 80'lerde yakalamış, o zamanlar dünyayı kasıp kavurmaya başlamıştı ama bizim dönem onu 10-15 yıl geç takip etmeye başlayacaktı. Tv'deki adam bilmediğim bir dilde garip bir şarkı söylüyor ve garip haraketler yapıyordu. Vici vici vokey bir anda çok sevdiğim bir şarkı olmuştu! Yıllar boyunca çok şey değişti. Vici vici vokey'in aslında Annie, are you ok? olduğunu öğrendim. Michael Jackson müzik yapmaya ve dans etmeye devam etti. Elvis Presley'in kızıyla evlendi. Adı bir kaç skandala karıştı, davalarda yer aldı, maskeyle sokaklarda dolaştığını görüntüledi kameralar ve sonunda popun kralı inzivaya çekildi. Ama hiçbir sanatçı Thriller'ın başarısına yaklaşamadı.
Hiçbir şarkısı eskimedi.

Geçe gece uykuma direnip internette dolaşırken Michael Jackson öldü haberine rastladım. CNN haberi doğrulayana dek internette dolaşmaya devam ettim. Bir dönemin kapanmasına, dünyaya iz bırakan bir efsanenin daha veda etmesine çok uzaklardan tanıklık ettim. Çocukluğumdan bir şeyler eksildi sanki. Bir adamın yarım yüzyılda bu kadar insanı etkileyip gitmesine anlam vermeye çalıştım. Hayat garip ve her şeye rağmen güzel hissi doldu yine içime.

MJ öldü. Bir dönemin boğazını dümleyerek gitti. Bütün gidenler gibi onun da mutlu olduğuna eminim. Bu hayatta bir iz bırakmaktan daha güzel ne olabilir? Hem de böylesine muhteşem bir iz! Bize de efsaneyi yaşatmaktan başka bir şey kalmıyor!

Dünya küçük

2009-06-14T13:21:00.006+03:00

O kadar ki, İstanbul'umun ilk günlerinde tanıştığım ve şu an Amerika'da yaşayan arkadaşım Melike tatil yapmak için Guatamala'ya gidiyor. Orada gerçekleştirilen CS toplantısına katılıyor ve bir İngiliz bir gezginle tanışıyor. Muhabbet ilerledikçe o kişiyle bir ortak noktaları olduğunu keşfediyorlar; Ben tabi ki!!

Melike, Guatamala'da Dave ile tanışmış. Dave, 2006 yılında Edirne'ye gelmişti, birlikte köye gittik, tepelere, kalelere tırmandık, katmer yedik, şarkı söyledik, türkü bara gittik.. :)

Bu, birinci vaka. İkincisi:

Kapadokya gezisinde de bir Melike vardı. 11 yaşında, 5. sınıfa gidiyor.
(Bütün Melike'ler tatlı mı olur?!)
Ben Ispanya'ya kart yazıyordum, yanıma geldi, kartıma baktı. Biraz ispanyolca, biraz ingilizce bir şeyler yazıyordum.

-Anlıyor musun?
-Hı-hı

Kart attığım arkadaşım Michelle. Madrid'te ingilizce öğretmenliği yapan bir NewYorklu. Bir hafta önce aldığım habere göre ise Istanbul'a yerleşiyor ve Melike'nin okuduğu kolejde İspanyolca derslerine girecek! :)

Hoşuma giden başka bir şey de geçenlerde Michelle'in Kahire'ye gitmesi ve orada Ehab ile buluşup (Ehab Kahire günlerimize neşe katan harika arkadaşımdır) bana "Sen de yanımızdasın!" demesi olmuştu!

Dünya küçük! Gerçekten! :)

25 Things About Me in General

2009-06-01T18:50:00.001+03:00

1- I'm not religious but SPIRITUAL. I worship mother nature! I'm crazy about the stuff like Quantum Physics, Yoga, Past lives, Meditation and so on..
2- I'm an adventurous traveler. I can travel by trains long long hours, can sleep at the stations and I don't need any luxury as long as I'm happy!
3- I love stargazing on summer nights!
4- I write.. and I do it real damn good!!
5- I love cooking, it's like a therapy for me!
6- I'm usually hanging around with a huge smile on my face and I have some encouraging stories to tell people to make them happy but that doesn't mean that I haven't got my own demons inside to fight with!
7- I thank God everyday for TEA!
8- as well as coffee!
9- I'm CRAZY about movies. I wanna direct mine one day!
10- I have really interesting and mostly weird dreams and I remember them all when I wake up!
11- Some people claim that I never forget anything.
12- I'm an auditory learner. I can learn by listening easily and I'm a good listener.
13- When I feel unhappy or/and depressed I switch off my phone and don't wanna talk to anyone for days!
14- Beer, wine, rakı, cocktails.. I just LOVE drinking!
15- When I was in junior high I used to paint really good and I dreamed to be a painter. I don't know why I stopped painting!
16- If I come ever again on this planet earth, I'll be a jazz pianist!
17- It's usually not hard for me read people's minds!
18- I hate it when people generalize things!
19- I love sending & recieving postcards and letters. I have hundreds of them!
20- I'm not homophobic and I don't like homophobic people.
21- "I am Jack's complete lack of surprise.
I am Jack's smirking revenge."
22- I can read and write so fastly!
23- When I went inside the Keops pyramid there was this guy sitting over there at the corner of this mysticlal room making some "OM" sounds! Everybody just sat down and listened to him. It was really creepy and I loved that experience!
24- I would like to speak at least five languages!
25- Once I did sing and played music on stage in front of hundreds of people, it was so exciting and fun!

30 Yaşına Gelmeden Önce Yapılması Gerekenler Listesi

2009-05-31T13:12:00.003+03:00

Geçenlerde (bayağı oluyor aslında!) bir canım arkadaşımla - ismini vermek istemiyorum, baş harfi Nurcan Tezcan- en sevdiğimiz barda otururken bir liste hazırladık: 30'dan Önce Yapılması Gerekenler Listesi.
Evet, canımız sıkkındı! :)

İşte liste

1- Yurtdışına çıkmak ve gezmek
2- Bir müzik aleti çalmak (flüt hariç!)
3- Çok sarhoş olmak! (Bunun listeyi hazırlarken içtiğimiz şeylerle bir ilgisi yok, hayır!!)
4- Bir dans öğrenmek
5- Kıpkırmızı elbise + kıpkırmızı oje ile dışarı çıkmak!
6- Çılgın saç + çılgın makyaj
7- Fiziksel kavgada yer almak! (??!!)
8- Yalnız yaşamak
9- Gece denizde yüzmek
10- Sarhoşken denize girmek!
11- Dışarıda uyumak (bank, istasyon, sokak, çadır..) :D
12- Dövme yaptırmak
13- Telefon şakası yapmak
14- Yabancı bir dil öğrenmek
15- AŞIK OLMAK
16- Kopya çekmek
17- Geçici, garip bir işte çalışmak.
18- Kendine hayatının şarkısını bul
19- Kendine hayatının filmini bul
20- Kendine hayatının şiirini bul
21- Tanımadığın biriyle öpüşmek!
22- Bütün sırlarını birine anlat!

12. Yaşım Şerefine.. :D

2009-05-30T23:09:00.004+03:00

Evet, itiraf ediyorum, ben de bir Benjamin Button vakasıyım!
Zaman geçtikçe küçülüyorum.
Gün geçmiyor ki bir ergen ruh haline bürünmeyeyim! Depresif mod, garip hareketler, sürekli değişen fikirler, kaprisler, kararsızlıklar..
12-18 yaş grubunun sevdiği her şeyi (film, müzik, kitap) ben de seviyorum!
Adam Lambert'ın tartışmasız en büyük hayranıyım mesela!!
Bugün gidip Twilight serisini satın aldım!! (Robert Pattinson'ı zaten uzun zamandır seviyorum)
Angel ve Buffy the Vampire Slayer'ı hala ilgiyle izliyorum!!
Kar yağdığında hala çok seviniyor, dışarı çıkıp kartopu oynamaya insan arıyorum!
İstiyorum ki insanlar benle ilgilensinler sürekli, beni sevdiklerini söylesinler!
Rengarenk olan her kıyafeti, her yırtık, salkım-saçak şeyi çok beğeniyorum!
Her şey için her an ağlayabilirim!
Hala beyaz atlı prensimi bekliyorum ve hala aşka inanıyorum!!
Harry Potter'a bayılıyorum!!
Facebook kullanıyorum!
Kapalı alan konserler yerine müzik festivallerine gitmeyi seviyorum!
Odamda sevdiğim bazı ünlülerin ftoğrafları var, evet!!
ve elbette 'kimse beni anlamıyor'!

:DDDDDDDDDDDDDDDD

Söyle bana ey okur, kaç yaşımdayım ben?

Buzdolabından Susan Boyle Çıktı!

2009-05-08T20:23:00.003+03:00

Peynir almak için buzdolabını açtım. Annem raflara yerleştirdiği gazete sayfalarında yeni bir düzenlemeye gitmiş. İlk rafın üstünde bir de baktım ki Susan Boyle; Britan's Got Talent isimli yarışmanın yeni şöhreti.

47 yaşında, pek bir garip görünümlü kadın bir sabah bir yarışmaya katılmaya karar veriyor, bluzuna yapıştırılmış devasa puntolu rakamlarla birlikte sahneye çıkıyor, herkes onunla dalga geçmeye hazırlanırken şarkı söylüyor ve o kadar ünlü oluyor ki dünya çapında, gelip bizim buzdolabımıza bile konuk oluyor!!

Hayat garip, dünya küçük!

Hala izlemeyeniniz kaldıysa:

http://www.youtube.com/watch?v=9lp0IWv8QZY

Sesler Ofisi

2009-05-05T17:33:00.004+03:00

İşitsellik kavramı hayatıma üniversite yıllarımda girdi. Herkesin belirgin bir öğrenme kanalı olduğunu, bazı şeyleri bazı insanların görerek çok daha iyi, bazılarının ise duyarak daha iyi anladıklarını öğrendim. Araştırdıkça ve okudukça daha çok dikkat eder oldum, etrafımdaki insanları gözlemledim, kendimi gözlemledim. Kısacası, NLP ile tanıştım o aralar.
Seviyorum kendisini, iyi ki tanışmışız!

Ben de bir işitselim. Duyarak, dinleyerek öğreniyorum. İnsanların söyledikleri benim için hep çok önemli oldu. Ne söyledikleri de değil sadece, nasıl söyledikleri, seslerinin tonu, mimikleri.. Ve unutmadım hiçbir söyleneni. İddialı bir cümle ama gerçekten doğru. Bana anlatılan hikayeler, itiraflar, söylenen önemli ya da önemsiz sözler ve onların nerede, nasıl söylendiği de aklımda! Eidetic Memory yok tabi,şükür,ama ona hafiften benzeyen bir şey!

Neden bahsediyorum bunlardan? Çünkü insanların söylediğim şeyleri anında unutması komik geliyor bana! (Bu bazen işime yarıyor elbette itiraf etmek gerekirse!) Komik ve can sıkıcı. Briileri bana bir soru soruyor örneğin bir sabah, cevap veriyorum, şaşkınlık belirtisi oluyor mesela soruya göre, gülüyoruz birlikte, yorum yapıyoruz ve sonra aynı soru yeniden soruluyor öğlende!! Cevapları değiştirme hakkını saklı tutuyorum kendimde! :D

Bakalım ne diyor NLP işitseller için. Buyrun:

* İşitsel insanlar, bir şeyler düşündükleri zaman, gözlerini yana kaydırırlar.
* Kelimeleri seçerek konuşurlar, kelimelerin anlamları önemlidir.
* Yapılacakların dikte ettirilmesinden hoşlanmazlar.
* İyi dinleyicidirler.
* İyi birer hikaye anlatıcısıdırlar.
* Kendi kendilerine konuşmaktan ve kendileriyle baş başa kalmaktan keyif alırlar.
* Yazarlık, müzisyenlik, dil öğretmenliği, sekreterlik, radyo/tv sunuculuğu, çevirmenlik, kütüphanecilik, avukatlık gibi meslek alanlarında başarılı olurlar.
* Harmoni içermeyen seslerden çok rahatsız olurlar.
* En etkili şairler, kinestetiği gelişkin işitsellerden çıkar.
* Müzik eşliğinde ders çalışabilir, kitap okuyabilirler.
* Araştırma yapmayı severler.

Bunlar güzel özellikler tabi. Bir de olumsuzlukları var bu durumun kuşkusuz. Mesela ben yaşadığım şehirde kolayca kaybolabilirim, yer-yön duygum fazla gelişkin değildir. Birinin saçındaki değişikliği farketmem için o kişinin ya saçını kazıtması ya da pembeye boyaması gerekir! gibi.. :D

Var mı sizde de işitsellik?

Minibüs, Rafet El Roman ve Bali

2009-04-18T00:57:00.005+03:00

Hepsi bir arada nasıl oluyor? Oluyor işte! Şu şekilde:

Yorgun argın eve gelmeye çabalıyorum. Sabah üşüten Edirne havası öğleden sonra yakıyor insanı. Minibüsteyim. Her durakta dura dura, sallana sallana, bin bir gürültü ile beş dakikalık yolu kır beş dakikada aşmaya çalışıyoruz! Fonda Rafet El Roman bağırıyor, ama gerçekten bağırıyor ve herkes hep bir ağızdan konuşuyor!

Benim elimde kitabım; Ye Dua Et Sev. Elizabeth Gibert, Bali'yi anlatıyor. Onunla beraber havaalanına iniyor uçağım. Birlikte taksiye biiyoruz, otel arıyoruz. Şifacı ile tanışıyoruz. Onunla birlikte seviniyorum adamı yeniden gördüğüme.

Sonra elimden bırakıyorum kitabı, işte o zaman farkına varıyorum minibüsün, sıcağın, müziğin ve araç içindeki insanların!

"Köşede" diyorum, indiriyor şoför.

Şarap ve Şiir

2009-04-13T23:47:00.002+03:00

"Öylece ölüp gidemeyiz. İnsanın en azından şarap ve şiire ihtiyacı var."

Jack Kerouac

Oslem's

2009-01-27T15:48:00.001+02:00

iki bin sekiz

2009-01-20T19:41:00.002+02:00

Eskiden, ama çok eskiden de değil, Aralık ayı gelince beni bir heyecan sarardı. Bir yılın bitişini kendi kendime kutlardım. Hele dışarıda kar varsa, sormayın neşemi. Günlüğüme yılın değerlendirmesini yapar, yılın son dergilerini alır (sinema, müzik, edebiyat), özenle okur, küçük mutluluklar çıkarırdım kendime. Bir kaç zamandır bu böyle olmuyor. Ben yılın sonlarının hiç farkına varmıyorum. Zaman geliyor ve geçiyor. Aralık ayının kutsallığı, ocak'ın heyecanı kalmamış bakıyorum. Zaten ben artık kış mevsimini de sevmiyorum!

2008 kişisel tarihim için garip bir yıl oldu. Yine çok yer gezip gördüm. Avrupa'dan pek çok şehir (Pompei ve Viyana'yı ilk ke gezmek heyecan vericiydi), yine Roma, yine Atina, yeniden Amsterdam, vb. ama en önemlisi ve güzeli kısacık Mısır gezimdi sanırım. Piramitler'de olmak muhteşemdi! Bu gezilerin dışında ben sürekli hastaydım! Ayak parmağımı evde kırabilmeyi becerdim, üç hafta yattım! 40 derece ateşle, belki kene ısırmıştır endişesiyle hastaneyi boyladım! Sürekli nükseden faranjit lanetini saymıyorum bile!

Hızlı geçiyor zaman, bu hiç adil değil! Telaşsız zamanları özledim çok. Hani, tavla oynardık arkadaşlarla, ders vardı okulda ama o kadar eğlenirdik ki "Gitmeyelim derse ya!" derdik, oyuna devam ederdik. Hiçbir yere yetişmek zorunda değildik, hiçbir şeyi yapmak zorunda değildik. Para kazanma derdi yoktu. O telaşsızlığı özledim işte!

Dünya bu yılda da değişmeye devam etti hızlıca tabi. Obama geldi, Bush gitti. İnsanlar birbirini öldürmeye devam ettiler. Çok güzel filmler çekildi, çok güzel kitaplar yazıldı. Hayat aktı gitti, yeni yıl geliverdi.

Martı Hürriyet'te!

2009-01-05T22:30:00.000+02:00

Buradan buyrun!

Can Sıkıntısı

2008-11-29T22:25:00.003+02:00

Sanki hayat sadece can sıkıntısından ibaret bu ara. Özellikle gündüzleri. Şamansal bir biçimde güneş delisi olmama rağmen geceyi daha "yaşanabilir" bulmaktayım. Bu hep böyle oldu. Ben hep karanlıkta daha çok iş yapmak istedim. Karanlıkta kendimi daha rahat hissettim ve her şey gecede kalsın istedim. Şimdi de öyle. Geceleri bitmesin isteyen bir Vampir gibi hissediyorum kendimi, gündüz canımı sıkıyor!

Gündüz canımı sıkıyor çünkü vakti zamanında Gündüz Vassaf'ın da dediği gibi (bkz. Cehenneme Övgü) gündüzleri düzen güçleri görev başında. Herkes gereksiz bir telaş içinde ve insanlar ışık altında parlama yarışındalar. Geceleri ise maskelerini çıkarmak zorunda kalıyorlar. Ben de öyle yapıyorum. Sabah, dinlenmiş, temizlenmiş maskemi yeniden yüzüme geçirip günlük görevlerimi yapmak üzere güneşi selamlayıp yola çıkıyorum.

Bütün bu can sıkıntısının arasında ben Mısır'a gideceğim. Tam bir hafta sonra, bu zamanlarda Piramitler'i görmüş olacağım!! Oralarda bir yerlerde şu kronik can sıkıntısı hastalığımı bırakıp dönmek istiyorum. Nil alsın götürsün herkesin maskesini ve sıkıntısını! Ne güzel olurdu!

Del Amor y Otros Demonios

2008-11-19T22:41:00.002+02:00

"Kızın deli olduğu ileri sürülünce de, verdiği yanıt şu oldu: 'Düşüncelerini kabullenecek olursanız hiçbir deli, deli değildir.'"

Marquez, Aşk ve Öbür Cinler

Geçen Haftanın İlginç Olayları

2008-11-15T23:54:00.003+02:00

1- Saçımı yaktım.

Hayır, zor olmadı. Komik oldu. Melek 31. yaşını dolduruyordu, ona minik browniler alıp üstlerine minik, sarı mumlar batırmak istedim. Yaptım. O sırada da fotoğaf çekmeye çalışıyordum ikimizi, mumlar yanarken. Birden Melek bağırdı, ama sadece bağırdı, kımıldamadan ve ben alev alan saçımı kendi kendime,ellerimle söndürdüm, sakince! :) Hiç belli olmuyor, sadece çok korkunç bir koku kaldı saçımda ve odada bir süre, o da sonradan geçti zaten. Saçımı da yakmayı başardım böylece, aferin bana, değil mi?!

2- Bir öğrencim bana "Teacher, notebook'umdaki homework'u yaptım" dedi sabah yanıma gelip!!! :)

3- Bir karar aldım, artık haftasonları değil, haftaiçleri organik domates alıyorum. (bu cümleden gerçek bir anlam çıkaracak 4 kişi var yalnızca yeryüzünde, onlar da okur mu bilmem bu blogu :)]

4- Çin'den bir kartpostal aldım. Gönderen kişiyi tanımıyorum, postcard ID de yok üstünde, postcrossing olmayabilir yani. İşin en ilginç yanı ise kartın tamamen Çince yazılmış olmas! Tek bir latin harf yok içinde! Okuyabildiğim tek yer kendi adresim oldu! Gönderenin ismi bile Çince!! :) Birileri beni Çince biliyorum mu sanıyor acaba? Korkmalı mıyım?

5- Sıkıldım, sıkıldım ve yine sıkıldım. Sürekli canım sıkkındı. Ne ilginç, değil mi?!

Öyle işte.

1

2008-11-12T23:17:00.002+02:00

Bizim evin karşısındaki tekel bayii'nin sahibi olan ve geceleri orada eşiyle birlikte oturup tv izleyen tonton amcayı kıskanıyorum. Çünkü:

Sürekli gülümsüyor, çok kibar, "hoşgeldin kızım" diyor ne zaman içeri girsem ve bira parası öderken bile "Afiyet olsun, hayırlı akşamlar" diyor bana! Sanki hep neşeli ve her şeye karşı takındığı olumlu bir tavrı var. Öyle olamıyorum ben her zaman, o sebepten kıskançlığım!

ipod ve ilahi güçler

2008-11-03T16:04:00.003+02:00

Ipod'umu seviyorum. Sanırım o da bana oyunlar oynamayı seviyor.

Cumartesi sabahı erken bir vakitte, minibüste açtım kendisini yine, rastgele modunda şarkılar dinlemeye niyetlendim. Çok güzel bir doğu/batı karışımı ezgisinden sonra Bodrum Bodrum başlamaz mı! Hani bazı şarkılar var ya, hem hüzünlendirir insanı hem de yüzünü gülümsetir aynı anda, işte öyle bir etkisi var bende bu MFÖ klasiğinin. Önce lise yıllarım geliyor aklıma. İlk o zaman dinlemiştim çünkü ve "kaset çektirme" işleri olurdu o zaman. Bu şarkıyı da kasete almıştım. Sonra, nereden nereye, 2007 yazında ömrümün ilk Roma akşamında, bir şişe şarabı da devirmenin etkisiyle İETT benzeri bir Roma otobüsünde bunu söylemiştim çoğunlukla içimden ama bazen sesimi dışarı da taşırarak ve Bodrum'u Roma olarak değiştirerek elbet!

"Nasıl anlatsam / nerden başlasam / kaç kişiydik o zaman bak / kaç kişi kaldık şimdi?"

Bir kaç nota ve bir kaç dize insanı nerelere sürüklüyor, ne ilginç! Ben hiç Bodrum'a gitmedim üstelik.

Ipod'um Bodrum Bodrum'dan sonra binlerce şarkı içinden Per Elisa isimli İtalyan şarkısı seçip beni yine şaşırttı, sonra da Cecom dinledim Baba Zula'dan; "Ben bir Martı olsam / uçsam denizlere.."

Ipod ilahi bir alet sanırım, kesinlikle bir takım güçlerle çalışıyor; bataryadan, kablodan başka türlü güçler..

Bu siteye erişim engellenmiş!

2008-10-26T11:01:00.002+02:00

Blogger'a giremiyormuşuz!
Sevgili ülkem Turkiye Youtube, Google Groups ve Richard Dawkins net ten sonra Blogger'a da erisimi yasaklayivermiş! Ne mutlu! Zaten ne gerek vardı, boş boş yazıp çiziyorduk, okuyorduk! İyi ki birileri birilerini kızdıracak şeyler yazdı da kapandı binlerce insanin blog adresleri. Ne var canım bunca gocunacak, sinirlenecek, değil mi?

Bu gidise bir dur demek lazim ama nasil? Konuyla ilgili Oral Calislar'in soyle bir tespiti var:

"Bence bu yasakları genişletmekte fayda var.
-az önce köprüde kaza vardı, otoyolların tümünü kapatsanıza
-bol kepçe lokantasında biri zehirlenmiş, restoranları kapatsanıza
-milli takım yenilmiş, ülkede futbolu yasaklasanıza

yazinin tamamina buradan ulasabilirsiniz:

http://www.radikal.com.tr/Default.aspx?aType=YazarYazisi&ArticleID=905191&Yazar=ORAL%20%C3%87ALI%C5%9ELAR&Date=26.10.2008&CategoryID=97

Blogger'a girmek zor değil, işte girip yazdım bile hemen düşündüklerimi ama mesele bu deil! Yasaksız, özgür bir toplumda yaşamak sadece ümit edeceğimiz bir şey olarak mı kalacak?, mesele bu!

telefon denen seyi sevmiyorum

2008-10-09T18:15:00.001+03:00

telefonlarda da msn ozellikleri olsa keske. yani su "disarda"lar, "mesgul"ler ve "cevrimdisi" lardan olsa onlarda da. ne guzel olurdu, olmaz miydi?

Magic Realism *

2008-09-15T00:19:00.000+03:00

Meger ben ne cok seviyormusum bu akimi da ismini bilmiyormusum!

Yillarca Marquez'den, Tom Robbins, Boris Vian ve John Fowles'tan aldigim tarifi imkansiz edebi lezzetin bir adi varmis meger, ne de guzelmis; Büyülü Gerçekçilik!

İroni ve mizahın bir arada kardeş kardeş yaşadığı, surrealist öğelerle bezenmiş öyküler, garip kahramanlar, ilginç anlatımlar, okuyucuyu derinden sarsan, yaralayan hayat hikayeleri.. Sanki hayatın bir parçasıymış, yani hayat dediğimiz şey böyle..ymiş gibi. Bu işte Magic Realism. (yeni öğrendiğim kelimeleri cümle içinde kullanıyorum)

Az önce katledilmiş ağaçlarla oynadım yine. Eğitim adı altında bir sürü dosya kağıdını harcadım yani, yapmak zorunda olduğum için, içim acıyarak. Bürokrasi ve aptallık birleşince çok kötü şeyler oluyor hayatta ve bunda hiçbir sihir ya da büyü yok maalesef, çok sıkıcı ve tekdüze her şey. Bürokrasinin ve aptallığın dünyasında herkes sıradan ruhlara sahip, onların dünyasında her şey aynı çizgide ilerliyor ve onlar o kadar korkuyorlar ki düşmekten, yere bile bakmadan yürüyorlar, kafatasları çok yukarılarda.

Neruda demiş ki; "Julio Cortazar'in hicbir yapitini okumamis olmak, omur boyu seftali yememis olmak gibi bir seydir"

Ben şeftali severim, o yüzden kendime bir sürü Cortazar sipariş ettim dün akşam. Kitaplarım elime geçince sanırım çok sevineceğim.

Gerçek denen kandırmacadan ne kadar uzaklaşırsak o kadar eğlenceli geçer hayat, herkese öneririm.

...

2008-09-02T21:59:00.003+03:00

Self-destructive and suicidal. Believe me or not but that's ME, sometimes.

Büyüyoruz

2008-08-28T16:18:00.004+03:00

Geçenlerde toplu bir doğumgünü partisi yaptık evde. Parti dediğim, kendi kendimize minik bir kutlamadan ibaret. Pasta almış babam. Görkem'in, kendisinin ve benim doğumgünüm için. Aramızda birer ay var ve biz bu yıl birlikte değildik hiçbirinde. Pastanın -çikolatalıydı, hiç sevmem aslında- üstüne 20, 25, 52 yazdırmış. Sahip olduğumuz yeni yaşlar bunlar! Herkes için birer mum.. üfledik. Büyüdük.

Bir kaç gün önce İbrahim Amca, İbrahim Amca olmaktan vazgeçti. Artık başka bir boyutta. Onu çok özleyeceğim, herkes gibi.

İzmir'de büyük büyük büyük halayla tanıştım. Evinde 19.yüzyıldan kalma aile resimleri olan, Atatürk'ü dört kez görmüş, beni ilk ve son kez 25 yıl önce kundakta gören, masmavi gözleri olan, tarih kitabı gibi bir kadın.. Birbirimizi çok sevdik. İzmir'e üstümde parlak bir ışıkla gittim sanki, kimse gittiğim yerden ayrılmamı istemedi, hoşuma gitti bu.

Bu yaz da bitti. Bu doğumgünü de, bu tatil de.

bizim evin halleri, kar ve couchsurfing

2008-08-27T13:21:00.001+03:00

(17 Kasım 07)

Efendim, biz uzuuun yillar boyunca evde bir tek televizyonla ve ona baglanan tek bir normal, catal gorunumlu, orta boy antenle masumca yasayip gitmekteydik. O reciever, d-smart, kablolu yayin, canak, vb. bilimum garip isimli aygitlar evimize hic girmedi. Eminim ki Turkiye'de boyle tek televizyonla ve normal antenle yasayan tek aileydik, hatta ben bunun icin Guiness'e basvurmayi dusunuyordum ki bizimkiler bugun eve ikinci televizyonun ve d-smart'i (dolayisiyla canaklari) aldilar! ARtik biz de sizden biriyiz!

Hani kendilerine yeni ayakkabi alinan cocuklar vardir, eve gelir gelmez acarlar ayakkabi kutularini, giyerler cici pabuclarini ve evde onalrla dolasirlar mutlu mutlu. Bizimkiler de oyle yaptilar. (annemle babamdan bahsediyorum) Televizyonla birlikte alinan elektrik supurgesini (yok canim, vardi supurgemiz, bir suredir bozuktu yalnizca:=)] aldi biri, basladi evi supurmeye, digeri de tv nin basina gecti. Cok komiktiler! Artik evde 25 saat televizyon izlenecek sanirim, cok korkuyorum !!

Bu arada gecen hafta bir gun kar yagdi, cumartesiydi galiba, yalnizca bir iki saat ama ben cok mutlu oldum. Yerler islakti, kar yerde kalmadi ama oyle guzel yagdi ki.. Hemen montumu giydim, martili salimi astim boynuma, muzigimi de alip kendimi disari attim. 4 sarki kadar yurudum, sonra cok usudugum icin iceri girmek zorunda kaldim. Yine yagsin kar ama bu kez daha cooook!

Dunyanin cesitli yerlerinden couchsurfer lar Edirne'ye gelmeye devam ediyorlar. En son Kanada'dan iki kisi ve ABD den bir kisi geldi. Evimizde agirlayamadik ama ben onlari gezdirdim, aksamlari disari ciktik, gunduz bulustuk, yemek yedi, vb.
Artik bu ise bir cozum bulunsun istiyorum, belediye baskani bana maas mi baglayacak ne yapacak, artik Selimiye Camii'nde bir koseye ismim mi yazilacak, Aydin Cigercisi bana komisyon mu verecek, ne olacaksa olsun! Bu sehri benden cok tanitan yok yahu!

Hayat boyle iste bugunlerde.

this's what you shall do

2008-08-27T13:19:00.000+03:00

"this is what you shall do:
love the earth and sun and the animals, despise riches, give alms to every one
that asks, stand up for the stupid and crazy, devote your income and labor to
others, hate tyrants, argue not concerning god, have patience and indulgence
toward the people, take off your hat to nothing known or unknown or to any man
or number of men, go freely with powerful uneducated persons and with the
young and with the mothers of children, read these leaves inthe open air every
season of every year of your life, re-examine all you have been told at school
or church or in any book, dismiss whatever insults your own soul, and your
very flesh shall be a great poem and have the richest fluency not only in its words but in the silent lines of your lips and face and between the lashes of
your eyes and in every motion and joint of your body."

walt whitman

Tuhaf Şeyler

2008-08-27T13:16:00.003+03:00

(15 Mart)

- Postcrossing vasitasiyla dunyanin cesitli yerlerinde bulunan hic tanimadigim insanlara posta kartlari yolluyorum. Elimde uc kisinin ismi var, biri Cin'de, biri ABD'de, digeri ise Finlandiya'da oturuyor ana hepsinin ismi ayni: Jeni, Jenni ve Jenny :)) garip, degil mi?? ayni anda, ayni isimli insanlara Ozlem'den Merhaba gidecek!

- Couchsurfing sehir elcisi oldum, artik profilimde bir sari bayrak var :)) muthis bir sey bu! CS bana umut veriyor, kendimi gercekten bir dunya vatandasi gibi hissetmemi sagliyor ve harika arkadasliklar kurmama vesile oluyor. iyi ki bulmusum siteyi ve iyi ki parcasi olmusum bu projenin. Mikky'ye gore "the world needs people like me!" :)

- Jitterbug Parfume uzun zamandir elimde dolasiyordu. Kitap okuyamadigim zamanlardan birindeyim de.. Sorun kitaplarda degil, bende elbet, zira Parfumun Dansi muhtesem bir kitap, tarifi imkansiz! Sonunda bitirdim. Cook etkilendim. Olumsuzluge ulasmis gibiyim! Pan, Alobar, pancar.. ates/su/hava/toprak
Hala okumayanlar varsa hemen gidip aliversinler kitaptan bir adet ama sakin calistigim okullardaki ogretmen arkadaslar gibi korsanini degil, gercegini lutfen!!

- Ozledigim arkadaslarim var, hatirladigim, eskide kalmis arkadasliklarim.. hep var olanlar ve olacaklar da aklimda. eski mesajlari okuyorum, hosuma gidiyor. zaman bir aldatmaca, gercekten. her sey herzaman oluyor sanki. tuhaf bi' his iste. hem yalniz hem kalabaligim.

- Sanki her sey Eski Yunan'dan gelme.. hayatin kokleri orda bir yerlerde. O gezdigim, bir zamanlar kutsal topraklarda. Eski Yunan'da sairler lir calarmis. (bkz. Hirsizlar/Yasar Kurt) Pan da, -cobanlarin, kirlarin, surulerin tanrisi- otlamakta olan koyunlarin dikkatini dagitirmis antik zamanlarda, koyunlar saga sola kacisirlarmis, bu yuzden cobanla Pan'i sevmezmis. Simdiki "panik" ligimiz bundan mi gliyor acaba, bu dikkat eksikligi, bu karmasa, bu rahatsiz oma durumu mu? Pan hala yasiyor olabilir mi?

- Just because we use cheats does not mean we're not smart bu cumleyi cok sevdim. anyone else but you isimli sarkida geciyor ve ben o sarkiyi gitarla calabiliyorum. hehe.

- Remzos bana kocamaaaan bir album aldi, eski albumlerden, kalin kapakli ve jelatinli. Hani resimleri yapistiriyorsunuz ve orada kaliyor. Super! Simdi bir suru resim cikartmam gerekecek, yine ani biriktirecegim yani.

- Cok hizli dusunmek, hizli hareket etmek, yapilacak isleri hizlica yapmak insan sagligina nasil etki eder? beynim hic durmuyor gibi. biraz bos kalsa iyi olacak sanki. Erleichda Martı!

- biri ıslıktan sarkı yapmıs, icime fısıldıyor. dinlerken sabah oluyor. donusuyor karanligim, tanrim uyaniyor.

2008-08-27T13:14:00.001+03:00

(03 Mayıs)

6:44 ve Diger Zamanlar

Gecenlerde bir sabahti. Aniden uyandim, hani filmlerde uyanir ya karakterler garip bir ses cikararak ve yataklarinda dogrulurlar, aynen o sekilde uyandim ben de! Saate baktim: 06:44, daha uyanmama en az yarim saat var normalde. Biyolojik saat erkenci. Fakat tuhaf bir sey oldu iste o anda, kim oldugumu unuttugumu farkettim. Bazen olur, o gunun hangi gun oldugunu kristiririz ya da nerede uyandigimizi bilemeyiz ama bu tam bir unutkanlik.. Ne ismimi hatirliyorum, ne nerede oldugumu, ne zamani ve tarihi..hicbir sey! Beynim bir tabula rasa! Sanirim en fazla 5saniye surdu bu durum ama o andaki panik, o hissettigim sey kesinlikle ifade edilemez! Tam bir bosluk hali, hicbir sey bilmeme hali. Neden ve nasil oldu bu durum bilmiyorum ama hafizasini yitiren insanlari simdi cook iyi anliyorum! Korkunc bir duygu insanin hicbir sey hatirlayamamsi!

Diger zamanlarda insanlar birbirilerini kategorilestirmeye, yargilamaya ve elestirmeye son hizda devam ediyorlar. Minicik seyleri buyuten, 3 yasindaki cocuklar kadar bencil davranan 20-30-40-50-60-70 yas araligindaki (her yastan tanidigim var) "buyumusler" i bir rokete bindirip dunyamiza disaradan bakmalarini saglamak istiyorum!! Hayatin sonsuzlugunu, kavgalarin anlamsizligini, yaraticiligin ve kendileri olmanin mukemmelligini gorebilmeleri icin daha kac hayat tuketmeleri gerekecek acaba??

Yasadigim her yerde, gittigim her mekanda, tanistigim her yeni insana kendi istekleri dahilinde bir seyler ogretirken buluyorum kendimi. Insanlari kendilerine ceken bir auram var sanirim. Dogustan ogretmenmisim ben meger!

Tam 6 yil once Istanbul'da bir dost "Sen ne zaman kitap yazacaksin Ozlem?" demisti, kendisi hatirlamaz buyuk ihtimalle bu diyalogu, ben de "Dur ya, daha 18 yasindayim!" demistim. Zamana inanamiyorum! Ben bunu gecen hafta soylemis gibiyim! Kotu hissediyorum, zaman geciyor diye degil (hon sha ze sho nen), tembel oldugum icin!

Into the Wild'i izlemeyen varsa hala yazik ediyor kendine! Ama dikkat, bu film "kucukler" e, toplumsal buyukler icin vakit kaybindan baska bir sey olmayacaktir muhtemelen!

Slan Agath efendim..

Kaç şarkı ötedesin?

2007-11-03T17:26:00.000+02:00

BEN bir yerden başka bir yere giderken mesafeyi şarkılarla ölçüyorum. Mesela bana yöneltilen Evden okula kaç dakikada geliyorsun? sorusu yanlış bir sorudur. Kaç şarkıda geliyorsun? derseniz En az üç şarkı derim. İstanbul'da olsam bu en az 10 olurdu sanirim.

İnsanın kulağında müzikle dolaşması harika bir şey. Minibus/otobus/tren camindan sokakta yürüyen insanlari o müzik eşiğinde izlemek de çok eğlenceli.

Hayat bazen eğlenceli, evet.

2007-10-22T13:13:00.000+03:00

BEN her mevsimi çok seviyorum.

Yazın kavurucu sıcakları, ışıl ışıl güneşi, denize girmeyi, kışın karı,yağmuru, çamurlu yolları, kalın kazakları, sonbaharda renkli yaprakları, karanlık bulutları, ve ilkbahardaki taze kokuları, ilk çiçek açan ağaçları.. Kutuplarda ya da kuzeyde bir yerde yaşasaydım ne olurdu halim kim bilir! Tam bir Akdeniz insanıymışım ben de bunu son yıllardaki mevsim değişiklikleri ile anlayıvermişim! Her Ekim-Şubat arası Trakya'daki yoğun kar yağışıyla şenlenen Özlem için son iki yıl o kadar kötü geçiyor ki.. Sisli, kapalı bir hava, nadiren yağmur, arada rüzgar ve kış bitti! Ben ciddi ciddi üzülüyorum.

Dünya yaşlanıyor ve biz bu ihtiyarın huysuzluklarına katlanmak zorunda kalıyoruz.

Çektiğiniz film dünyayı değiştirebilir mi?

2007-10-15T18:57:00.001+03:00

http://www.hafif.org/yazi/cektiginiz-film-dunyayi-degistirebilir-mi

İmdaaaaaaat! Bayram!

2007-10-15T17:58:00.000+03:00

Hiç bir zaman şu "bayram coşkusu" dedikleri şeye sahip olamadım!

Küçükken, köydeki kızlarla bir araya gelip kapı kapı köy sakinlerini dolaşıp el öpme ve karşılığında şeker/para toplama etkinliğini gerçekleştirme yüzdem sıfıra yakındır. (bir kez yaptığımı anımsıyorum, hadi en çok iki kez olsun) Daha o zamanlar sıkılırdım, sevmezdim böyle şeyleri. Bir de soğuk olurdu bayram günleri, üşürdüm. Akranlarımın aksine tatlı ve şekerle de aram olmayınca.. saçma gelirdi bana bu komşu eli öpme olayı. Zaten kimse para da vermezdi.

Yıllar boyu bayram günleri bir nevi işkence günleri oldu çıktı benim için. Öncelikle erken kalkmak, (hiç direnmeyin, bayram günleri hep erken kalkılır) sonra cicilerini giymek, evde oturup beklemek, gelenlerle hep aynı muhabbeti yapmak, herkese tek tek "nasilsin" diye sormak, nasihat dinlemek ( - Ah kızım, oku kurtar kendini!, - Ekmek aslanın ağzında tabi!, işe başlayınca da - maşallah!, - pek bi güzel iş, vb.), büyükleri gezmeye çıkmak, orda da aynı muhabbetleri yapmak, orda da hala nasihat dinlemek, zorla tatlı yemek zorunda kalmak(!)..

Bir keresinde her gittiğim evde (çok kalabalık bir akraba grubumuz var anlaşıldığı üzere) birer adet baklava yemiştim ısrarlara dayanamayıp ve sonra bir güzel alerji olmuştum. Kollarım, yüzüm, bacaklarım kıpkırmızı olmuştu ve bütün gece kaşınmıştım. Korkunç bir bayram anısı olarak hala zihnimde yer etmektedir bu mevzu.

Tabi mezarlık ziyareti de yapılır bayramda. Ben çok rahatsız olurum. Orada o insanların sadece kemiklerinin, hatta sadece üzerine isimleri yazılmış taşlarının olduğunu düşündüğüm için. Her seferinde herkesin mezartaşında yazan şeylerin tıpatıp aynı olmasına şaşar kalır, "benim mezartaşıma 'çok sevgili martı. bu dünyayı gezdi dolaştı, sıra diğerinde' yazın" derim.

Bayramlar hiç değişmiyor. Sadece zaman geçiyor ve insanlar yaşlanıyor. Bir dahaki bayramda neler olacağını önceden kestirek için kahin olmaya gerek yok. Herkesin ne söyleyeceğini şimdiden iyi biliyorum.

Bir dahaki bayramda çalışmayı talep edeceğim!!

Git bir agac kucakla!

2007-09-08T19:36:00.001+03:00

hug a tree
Originally uploaded by neandertal_hero

ama Aliye kadar guzel saril :)

İşbu Yazı..

2007-09-07T21:15:00.000+03:00

Eskiden, resmi işlerle uğraşmak zorunda kalmadığım o mutlu zamanlarda yani, çok gülerdim "işbu" kelimesine. Ne demek ki şimdi bu?, derdim, Ne aptal bir söylenişi var!

Sonra zamanlar geçti ve ben bu kelimeyi çok duyar oldum, resmi dailere girdim çıktım, pek çok dilekçe yazdım, genelge okudum, yönetmelik inceledim, rapor yazdım, vb., yani bu gereksiz resmiyet dünyasına girdim bir kere ama sanmayın ki artık mantıklı geliyor bütün o kelimeler, dilekçeler, formlar.. Eskisinden de daha saçma, daha gereksiz ve "samimiyetsiz" buluyorum bütün o evrakları, bürokrasi araç gereçlerini ve onları bir şekilde değiştirme hayalleri kuruyorum sürekli. (Gereksiz bir eylem, farkındayım ama can sıkıntısı işte!)

Dilekçeler bana çok kuru geliyor mesela, "gereğinin yapılmasını bilgilerinize arz ederim" gibi anlaşılmaz bir cümledne sonra kağıdın sonuna "Sevgilerimle, Ozlem" yazmamak için çok zor tutuyorum kendimi her seferinde! :)

Toplantı tutanaklarında (ne korkunç bir tanım bakar mısınız: toplantı tutanağı) yazılan "dilek ve temenniler" maddesinin altına "Toplantı sonunda Ozlem herkesi öptü, kucakladı, bir daha bunlarla uğraşmayalım temennisinde bulundu" yazmak isterim.
Zaten okunmaz hiç o tutanaklar, alınan sözümona kararlar. Her şey formalite icabıdır, yavandır, değişmesi zor, aslında bir o kadar da kolaydır.

Geçen yıl haftasonu seminerleri sırasında çok bunaldığım bir anda şu yazıyı yazmışım, bir de buna göz atmak gerek!

Bürokrasinin tarihe karışacağı günleri görmek ümidiyle
Sevgilerimle efendim..

İ

Darkly Dreaming Dexter

2007-08-18T17:16:00.000+03:00

"People fake a lot of human interactions, but I feel like I fake them all"

"there're no secrets in life, just hidden truths beneath the surface"

Dexter

gun batarken

2007-07-30T20:15:00.000+03:00

dogaya asigim ve/ya da dogal olan her seye.

gokyuzunde her gun ilginc seyler oluyor, insanlarin bunu gormezden geliyormus gibi yasamalari ne ilginc! gokte kocaman bir portakal var su anda, yavas yavas terkediyor bizi, o kadar yavas ki sanki ilerlemiyor hic, oyle hissediyoruz. gun batiyor tekrar.

sanirim ben eskiden samandim. yeniden saman olmak istiyorum.

2007-06-15T23:53:00.000+03:00

"Bir saat, zamanın ve hayatın ezip geçiciliğini 9 kez vurguladı."
Orhan Pamuk, Yeni Hayat

İçimizdeki Puslu Kıtalar

2007-05-24T00:02:00.000+03:00

"Ey kör!" der Kocamustafapaşalı Arap İhsan uyumakta olan Uzun İhsan Efendi'ye, "Aç gözünü de düşlerden uyan. Simurg'u göremesen de bari küçük bir serçeyi gör. Kaf Dağına varamasan bile hiç olmazsa evinden çıkıp kırlara açıl; böcekleri, kuşları, çiçekleri ve tepeleri seyret. Bırak dünyanın haritasını yapmayı! Daha hayattayken bir taşı bir taşın üstüne koy. Gülleri ve bülbülleri göremeyip gün boyu evinde oturan adam Dünyanın kendisini hiç görebilir mi?"

İhsan Oktay Anar'ın Puslu Kıtalar Atlası tarrakası meşhur bir kenti, Konstantiniye'yi anlatıyor diline en güzel masal söylemlerini yerleştirerek. Daha ilk cümlesinden romana aşık olmamak ne mümkün! Zaten bütün gizemleri içinde barındıran şehr-i Istanbul'u yüzyılları, binyılları içine alan masallar, destanlar, küçük hikayelerle anlatmak çekici değilse nedir? Hele bu hikayeler küçük, ilgi çekici ayrıntılarla dolu olur da birbirileriyle bağlantılı olurlarsa..

Romanlarındaki kahramanlarına kendi isimlerini vermeyi adet edinen yazarın edebi alanda yarattığı ve okurla buluşturduğu ilk karakter olan Arap İhsan dünyanın denizlerini kadırgasıyla dolaşan ama Konstantiniye'ye Puslu Kıtalar Atlası başında ilk defa adım atan, göğsü harb yaralarıyla dolu, kuvvetli, cesur bir cengaverdir. Uzun İhsan Efendi ise dünyanın haritasını yapmaya hevesli, bu uğurda varını yoğunu ortaya koyan, tutkusu için yaşayan, cenk etmeyi, korsanlarla savaşmayı gecelere, uykularına saklayan bir adam. İki düş kuran, iki gezgin. Ve Rendekar... Pera'da katiplik yapmış, şarap içmeden gün geçirmeyen sakat Kubelik'in tercümesini yaptığı ve bir şekilde Uzun İhsan Efendi'ye ulaşan ZAGOR ÜZERİNE ÖTTÜRMELER adlı romanın yazarı. İnsanı düş alemlerine sürükleyen, kimliğini, varlığını, yaşamını sorgulatan, şarapsız sarhoş eden bu kitap da elbette René Descartes (röne dekart) ın Yöntem Üzerine Konuşmalar'ıdır, felsefe dalında lisans eğitimi almış, üzerine master ve doktora yapmış yazarın romanının içine yerleştirdiği bu inanılmaz ayrıntı felsefe bilen edebiyat okurlarını müthiş gülümsetir, kitaba ve yazarına daha bir şevkle sarılmayı zorunlu hale getirir, böylece okur daha baştan kitabın kölesi olmuştur, puslu kıtalarda cenk etmeye gönülden razıdır. Kitabın kahramanları gibi biz de kendimizi masallar, şeyhler, padişahlar içinde bulur, İstanbul'un çamurlu, dar sokaklarında geceleri ürkekçe yürür, Haliç'i hayranlıkla izler, Pera'ya aşık olur, Galata Kulesi'nden yangın gözetler, kellemizi vurduracak diye padişahtan ve onun fermanlarından ölesiye korkarız. Ve bir yandan da Rendekar'ı düşünmeden edemeyiz.

" 'Düşünüyorum öyle ise varım' oldukça makul, fakat bundan tam tersi bir sonuç, varolmadığım, bir düş olduğum sonucu da
çıkar. Düşünen bir adamı düşlüyorum. Düşündüğümü bildiğim için ben varım. Düşündüğünü bildiğim için, düşlediğim bu adamın da var olduğunu biliyorum. Böylece o da benim kadar gerçek oluyor. bundan sonrası çok daha hüzünlü bir sonuca varıyor. Düşündüğünü düşlediğim bu adamın beni düşlediğini düşlüyorum. Öyleyse gerçek olan biri beni düşlüyor. o gerçek ben ise bir düş oluyorum."

Ve bir kere daha idrak eder gerçek; aradığımız, o hep aradığımız şey, ulaşılmak istenen, yokluğunundan şikayetçi olduğumuz, eksikliğiyle yaşadığımız, bizi yeyip bitiren o tek şey kendimiz, özümüz, kendi ruhumuzu arayışımızdır. Nereden gelip nereye gittiğimizi, aslında kim olduğumuzu, ne yapmamız gerektiğini, neden burada olduğumuzu sorgulatan o arayış, o ruh.. Dünyanın ucu bucağı olmayan kıtalarına gider geliriz, en büyük denizlerini görür, en karanlık gecelerine varırız ve en tehlikeli korsanlarıyla savaşırız da bulamayız ne aradığımızı. İçimizdedir çünkü bütün o Puslu Kıtalar. Kendi kendimize çizdiğimiz küçüklü büyüklü ölçeklerle çizeriz atlasımızı. Nerelere uzanacağımızı, sınırlarımızı, komşularımızı belirleriz. Belirleriz de sonra ararız onları iştahla, hiç bilmiyormuş gibi, hiç görmemiş gibi, başkası çizmiş gibi bütün o ince, kalın çizgileri. Düşünürüz, düşleriz. Bütün kahramanlar gibi. Velhasıl bilemeyiz kimin düşündeyiz? Kimi düşlüyoruz? Kim bizi düşleyen? Aslında kimiz?

Bilemiyorum Ruslar da belki Suç ve Ceza'yı kendi dillerinde okuduklarında aynı şeyi hissediyor, söylüyor olabilirler ama ben bazı anlarda kendimi Türkçe ana dilim olduğu için çok şanslı hissediyorum. Bu mükemmel hikayelerin içine hiç aracısız, birdenbire, sorunsuz, soluksuz, balıklama dalabildiğim, keyfini doğallıkla çıkarabildiğim için. Bu hissi bana uzun yıllar Orhan Pamuk vermişti. Sonra Vüs'at O. Bener, Oğuz Atay, Sebahattin Ali, Ahmet Hamdi Tanpınar, Nazım Hikmet, Edip Cansever... Bütün kilometre taşları, Türkçe sevdalıları. Sanırım bu dünyanın bütün dillerini çok iyi kullanmayı becerebilen bütün çok iyi edebiyatçıların iyi okurlarının söyleyebileceği bir şeydir, bu kendini özel, biricik, farklı ve şanslı hissetme durumu, kendi dillerine karşı sahip oldukları bu karşılıksız sevgi.. Sonuçta herkes kendi haritasını çiziyor, kendi kıtalarını belirliyorken, hayıflanmak gereksizdir.

"Dünya bir düştür" diye içinden geçirir Uzun İhsan Efendi "Ah evet, dünya bir masaldır"

Nereye kadar gidebilirsek düşlerimizde o kadar gerçeğiz.
Keşfetmek gerek, evet.

MARTI

intihar

2006-11-10T23:16:00.000+02:00

Kilidi çevirdi.

Küçükken hikayeler yazardı. Yaz sıcaklarında akranları tozlu yolları, evlerin ve okulların bahçelerini, kenar köşeleri, dar sokakları, boş, köhne evleri mesken tutar sırayla körebe olur,sobelenir, yakalanır, kama yer, ip atlar, doktor olurken o evde bulduğu kağıtları önüne alır, düzensiz el yazısıyla imla hatalarıyla bezenmiş iki sayfalık hikayeler yazardı. Annesini dinlemeyen ve başına kötü şeyler gelen Ayşe ile anne sözü dinleyen ve sonsuza kadar mutlu olan, gökten başına sayısız elmalar düşen arkadaşı Aysel'in hikayesi; İki Arkadaş. Bir gün evden kaçan, yollara düşen, harita izinde hazine arayan maceraperest küçük çocukların hikayesi; Sihirli Hazine. Çok çalışan, iyi okullarda okuyan, sonra ünlü olan, herkesin takdirini kazanmış yetenekli çocukların kısa hikayesi; Gelecek. İşte yıllar sonra buldu o hikayeleri şimdi. Nasıl gelmiş bu zaman dilimine bu küçük, sevimli hikayeler? Kağıtların bir kısmının kenarları yırtılmış, renkleri solmaya başlamış, yazılar yana kayıyor, harfler şimdikilerinden oldukça büyük. Nasıl kaybolmamış bu yazılar, bu çocukluk düşleri ve neden şimdi karşısına çıkıyor bu geçmiş kalıntıları? Bütün duygularında karmaşa dizboyu. O yüzden ne hissedeceğini bilemiyor şimdi. Beyni ona oyun oynamaya başladı bile. Bir sürü düşünce zihnine akın ediverdi hemen, hepsini gözünde canlandırmakta zorlu çekmiyor. Bir düşüncesine göre bu hikayeleri alıp arkadaşlarına göstermeli, övünmeli. Diğer düşüncesi diyor ki bırak, oldukları yerde kalsınlar, gerek yok çocukluk anılarını deşmeye. Zaten yeterince canı yanıyor çocukluğunu düşününce. Neden hemen karar veremiyor?

Hikayeleri okudu. Bazı yerlerde güldü. Yazısını inceledi uzun uzun. Yazdığı karakterler üstünde düşündü. Neden o isimleri vermişti? Neden o konu? Neden o özellikler? Hangisi oydu, anne sözü dinleyen mi dinlemeyen mi? Allah aşkına, neden o yaşta böyle hikayeler yazıyordu ki, birden bunu düşünmeyi seçti. Sadece sekiz yaşındaydı, sadece bir yıllık okur yazarken, herkes dışarıda zamanını oyunlarla geçirirken o neden hikaye yazmayı tercih etmişti? Birden buldu. Zaten bildiği bir şeyin bilinçaltında yüzeye çıkması bu, ansızın, kararlı, ürkütücü bir aydınlanma; yapayalnızdı. Tıpkı şimdi olduğu gibi demek o zamanda da, daha küçük bir çocukken de yazı yazmayı oyun oynamaya yeğleyecek kadar yalnızdı. İçi acıdı. Kendi içine acıdı. Kağıtları yine eski yerine koydu. Ne zormuş insanın temizlik yaparken çocukluğuyla karşılaşması, bunca yıl sonra, hem de kendini hiç de iyi hissetmediği bir zamanda. Sanki zaman hiç geçmemiş gibi. Sanki hala sekiz yaşında. Hala kendi dünyasında hikayelerle yaşıyor, yeni karakterler yaratıyor. Küçük şizofren. Büyüdüğünü sanmıştı bunca yıl, ne büyük kandırmaca! Anne sözünü dinlemedi, sokakta oyun oynamadı, tıp okumak istemedi, hiç şanslı olamadı, iyi bir evlilik yapamadı, kimseyi mutlu edemedi Fatma. Küçükken herkes ona Fatoş derdi.

"Düşüncelerin geleceği yaratır." Bir zamanlar gerçekten inanmıştı buna. Kendini değiştirmeye çabalamıştı. Olumlu düşünecek, olumlu düşünecek, hep olumlu düşünecekti. Engel olan en olmulştu? Herhangi büyük bir engel yoktu aslında. Bir yakınını kaybetmedi hiç, tamam, onlarla çok iyi anlaştığı söylenemezdi ama bu anlaşamama durumları da kendi karakterinin çıkmazlarından kaynaklanmıyor muydu? - yoksa değil mi, onlar mı çabalamamıştı hiç?- Başına herhangi çok kötü bir şey de gelmemişti, kaza geçirmemişti, hiç bir uzvunu kaybetmemişti, ciddi hastalıklara yakalanıp da acılar çekmemişti, kimseye muhtaç olmamıştı ama mutsuzdu işte. Mutsuzluk katıksızdı ve devamlıydı. Mutsuzluk kimliğinde yazılıydı. Yüzünden okunmuyordu hiç ama gözbebeklerinde rengi vardı. Hiç yakasını bırakmamıştı bu içten içe büyüttüğü, gizli, bencil mutsuzluk.

Banyoya girdi ve mutsuz. Küvet içinde oturmuş ağlıyor. Taş soğuk. Sessiz, için için ağlıyor çünkü sesinin duyulmasını istemiyor. Sonra herkes başına üşüşecek; "Ne oldu Fatma?", "Fatma iyi misin?" Hiçbir şey anlamıyorlar, hiç anlamadılar. Fatma en yakınındakilerden öyle çok görünmez yara aldı ki sonunda kimsenin onu anlamadığına kendisini inandırdı. Yapayalnız şimdi. Kimse onun gibi banyoda için için ağlamıyor. Mutsuzluk , özgür olamamakla aynı yolda ilerliyor ve şu an Fatma özgür olmadığını düşünüyor. Özgürlük, istediğin zaman hıçkıra hıçkıra, kimseden gizlenmeden ağlayabilmek değil miydi? Ancak o zaman başı ağrımaz insanın. Şimdi başı çatlıyor ağrıdan, kendini sıkmaktan. Aman duyulmasın! Kimse hayatta zayıf görünmemeli, ortalık yerde gözyaşı dökmemeli, inançları sağlam olmalı, herşeyi anlamalı ve susmalı, aykırı davranmamalı! Şimdiye kadar o da susmuştu ama çok yorulmuştu susturulmaktan. Söylemek istediklerini söyleyemiyorsun, zaten bir süre sonra canın söylemek istemiyor, sonra dilin tutuluyor... Böyle bir kısır döngüsü var hayatın ama o artık di'li geçmiş zamanı kullanabilir kendi hayatından bahsederken çünkü birazdan ölmeyi düşünüyor. Şimdiye kadar elbette onun da herkes gibi intihar fantezileri oldu. Kendi hayatına kendisinin son verebilmesi insanlar için önemli bir seçenek. İntihar eden yazarları daha çok okudu, intihar etmiş müzisyenlere de farklı bir gözle bakıyordu. Bütün bu yaratıcı insanları incelerken de kendi kendisiyle hesaplaşmasını da hep sürdürüyordu. Acaba ben o cesarete sahip miyim? Kendimi öldürebilir miyim? Kendi ölümümü seçebilecek gücüm var mı? Artık var. Fatma şu an o küvette kendini çok cesur hissediyor. Mutsuzluk, cesaretle aynı yolda ilerliyor. Daha önce küçük bir intihar girişimi olmuştu ama bu girişim öyle başarısızdı ki kimsenin haberi bile olmamıştı. - insanın ölümünün başkaları için önemli olması.. acaba başkaları için yaşama hastalığımız kendini ölümde bile gösteriyor mu? başkaları için mi ölüyoruz yoksa? ne korkunç bir olasılık! - O zaman biraz şurup içmişti, bir kaç tane de ne olduğunu bilmediği hap yutmuştu. Sonra yatıp uyumuştu. Uyandığında biraz midesinin sızladığını hissetmişti, o kadar. Bir şey değişmedi. Hikayedeki anne sözü dinlemeyen kızın yüzüne yine kimse bakmadı. Kız mutsuz oldu, hayattan kocaman bir sıfır aldı. Söz dinleyen kız intiharın ne demek olduğunu bilmiyor.

Şimdi durum farklı. - yanılsama! aslında aynı olan durum, farklı olan teş şey zaman- Şimdi kararlı ve bir amacı var. Suç aletini de yanına aldı üstelik. Mutfaktan aldığı siyah saplı, keskin bir bıçak. Kanlı bir sahne olacak bu. İnsanın kendi ölümünü hayal etmesi ve planlaması ne garipmiş meğer. Bir yandan da beyninin sonsuz hızda ve yaratıcılıkta çalışmaya devam etmesine şahit olmak.. Truman Show'da olsaydı şimdi kimbilir seyirciler ne düşünürdü. Sıcak suyun altında çırılçıplak, içten içe ağlamaktan başı ağırmış, eli bıçaklı genç bir kadın. Fatma Karacan. Dünyanın en çok reyting alan oyuncusu ama kimse ona ödül vermiyor. Yönetmeni nerede bu filmin? Daha ne kadar ağlayacak? Be kadar düşünmesi gerekiyor daha? Alt tarafı bileklerini kesecek, etraf biraz kırmızılaşacak, fazlası yok. Hemen bayılır zaten. - hemen bayılma düşüncesi onu rahatlattı- Ama bayılana kadar kanı çekilecek, üşüyecek, hem de çok. Canının acımasından çok o ürperti korkutuyor onu nedense. Bıçağı bileğine değdirse her şey kendiliğinden gelecek çorap söküğü gibi. Elinde bıçak bekliyor.

İntiharların da çeşitleri var elbet.Kimileri sessizce gözden kaybolur, ardında hiç bir iz bırakmadan. Mektup yazmaz, kimseye son sözünü söylemez, hiç ağlamazlar. Gider ve ölümlerini yaşarlar. Bazıları da vardır ki sağır sultan bile duysun ister ölümü seçtiğini. Ardında ağdalı cümleler bırakmak için herkese tek tek mektup yazar. Bir grup intiharcı da ölümünü haber vermaz ama gerçekten ölmek istemediklerinden işlerini garantiye alıp intihar etmek isterler. Herkesin gözü önünde ilaç içmek, bilek kesmek ya da kalabalık bir evde kapı açıkken başka bir odada ölümle cebelleşmek gibi. Fatma da kapıya bakıyor şimdi. Şimdilik kimse gelemdi banyo kapısına. Herkes hayatından çok memnun, bir tek Fatma mutsuz. Bu yüzden Fatma ölmek istiyor, ölümü çok merak ediyor. Korkuyor, ama ölümden, ölmekten değil, ölümün beklentilerini karşılayamama ihtimalinden. Hayatta her şey ona az geldi şimdiye kadar. Ne kendisiyle yetinebildi ne dostlukları ve sahip olduklarıyla. Şimdi ölüme çok yüce anlamlar yüklüyor. Ölümü baş tacı ediyor. Merakla bekliyor. Ya ölüm de ona istediği tatmini sağlamazsa? O zaman ne yapacak? Fatma aslında bilinçsiz olmak isterdi. Bilinci hemen siliniversin. Hiç bir sey anımsamamak istiyor. Yeniden yaşam olmak istemiyor, ruh olmak da ilgisini çekmiyor. Bilincini söküp alsın ölüm, onu yok etsin ve bir daha var etmesin istiyor. Ölüm bunu yapabilir mi?

Mektup yazmadı. Şimdiye kadar hep diğerleri için yaşamıştı. Bu son anını da kendine hediye etmek istiyor artık. Kimseye ölüm nedenini açıklamak zorunda değil ki.. En azından bunu almasınlar elinden.

Uzaktan kendine bir bak, dedi iç sesi öfkeyle. Ne kadar zavallı görünüyorsun. Nasıl tüketmişsin kendini. Başka bir zamanda yaşasan da yine böyle olur muydun? Beş yıl daha önce ya da sonra gelseydin bu dünyaya, her şey daha farklı olur muydu? Yaşamı olduğu gibi kabul etmek ne kadar zor! Ne çok işkence etmişsin kendine, ne çok düşünmüşsün, ne gerek vardı? Neden sen de herkes gibi saçınla başınla ilgilenmedin de gittin hayatı sorgulamak için felsefe okudun? Neden en büyük hayalin herkes gibi evlenip çoluk çocuğa karışmak olmadı hiç? Neden gidenlerin ardından ağladın hep, kimseyi unutamadın, kimseye kızamadın? Yalnızca kendine kızdın. hayatı omuzlarına yükledin, sıcaklarda yola çıktın, yoruldun. Karşına kervansaraylar çıktı, içeri girmedin. Bütün fırsatları yokettin, imkansız hayaller peşinde koştun.
Tutkularını düşünüyor. Tutkusuz insan olur mu? Olmaz elbet. Herkesin gizlediği bir tutkusu vardır muhakkak. Onun tutkusu neydi, gerçek olan, peşinden koşmak için can attığı ama hep korktuğu -çok sevdiğimiz her şeyden aynı zamanda çok korkarız- ve isimsiz bıraktığı? Felsefe onun için bir tutku değildi. İsteyerek ve severek okumuştu ama o kadar. Hiçbir zaman bir tutkuyla bağlanmadı düşüncenin anatomisine, yalnızca ona saygı duydu, çok büyük bir saygı ve onu, bütün fikirlerin buluşma noktası felsefeyi sabırla anlamaya çalışarak onu yeniden yarattı. Oysa tutkular yeniden yaratılmaz, onlar ezel denen yerden gelenlerdir ve nereye gidecekleri belli değildir. Tutkulara karışılmaz, tutkular şekillendirilmez. Tutkulara asla gerçekten sahip olunmaz, tutkular insanlara sahiptir. Onun tutkusu geçmişti. İçinden bir ses ona geçmişi araştırması gerektiğini söylüyordu, yalnızca kendi geçmişini değil, ailesinin, yaşadığı mahallenin, şehrin, ülkesinin, toplumun, bütün dünya ırklarının ve mekanlarının hem de. En başa gitmek istiyordu Fatma. En başta ne olmuştu? Tarih nasıl oluşmuştu? Hayatın sırrı neydi, bir formül çıkarılabilir miydi? Formülü buldu, bütün gizemi çözdü, hayatın sırrını keşfetti diyelim, peki o zaman en yapacaktı? Bunu da sık sık düşünmemiş değildi şimdiye kadar. Gülümsedi. İnsanın ağlarken gülümsemesi kadar doğal bir görüntü yoktur. "Bu formülü bulamadan ölürsem" demişti olağan felsefe gecelerinde çocukluk arkadaşına, "bu geleneği sana miras bırakacağım vasiyetimde.". "Aman, kalsın Fatoş!" demişti arkadaşı da. Uzun uzun gülmüşlerdi. Felsefe gecelerine bayılırdı. Sahi, kim ister o formüle sahip olmayı? Tutkuların ömrü yine insanların elinde. Geçmişin elinden tutmaya çalışan Fatma kötü bir ebeveyn olduğunu düşünüyor şimdi çünkü onunla yeterince ilgilenmedi, elini sürekli tutmak istemedi, gereken ilgi ve sevgiyi göstermedi ve hal böyle olunca da tutkusu kayıp gitti ellerinden, başkasına sığındı. Zaten herkes başkasının tutkusuna sözümona sahip olmayı istediğinden tutkunun da boşa geçireceği ir vakti olmadı, iyi oldu. Geçmişi başkaları kurtardı.

Ölüm anını heyecanla bekliyor Fatma. Bedenini terk edeceği o biricik anı korkuyla değil, sabırsızlıkla bekliyor çünkü bilinci hala açık. Bunu isteyerek ve kararlılıkla yapacak. Ansızın beynine üşüşen bu düşünceler de o ünlü film şeridi olsa gerek. Hayatı boyunca klişe sözlerden ve davranışlardan nefret etti ama şimdi klişeleri düşünmek hoşuna gidiyor. Her şeyi düşünmek istiyor şimdi. Tutkularını geri istiyor. Katil olmak istiyor, dünyayı kurtarmak, bir çocuk evlat edinmek, çok güzel olmak ve bütün erkekleri baştan çıkarmak, Brad Pitt ile yatmak, Peru'ya gitmek, Fiji'de tatil yapmak, çikolata yemek, muhteşem bir roman yazarak edebiyata yön vermek hatta Nobel ödülü almak, film çekmek, sarhoş olup sokaklarda kendini kaybetmek, okyanusta yüzmek, uçaktan boşluğa atlamak, rodeo yapmak, arkadaşlarıyla kavga etmek ve daha pek çok şey.. Düşüncelerinin hızına yetişemiyor olmak ona insan olduğu gerçeğini anımsatıyor. Hayvanlar ve bitkiler de intihar ediyorlar mı? Ya tanrı da intihar ederse bir gün, o zaman ne olacak? Bu düşünce Fatma'yı hüzünlü gülümsetiyor, biraz ürpertiyor, düşündürüyor ve en önemlisi, evet en önemlisi, eğlendiriyor. Kalıpların dışında düşünmeyi ne kadar çok ertelemiş, ne büyük saçmalık! Şimdi arkasından neler söyleyecekler kimbilir. Bütün o klişe davranışlı insanlar o klişe sözleri sarfedecekler; acaba nasıl bir sorunu vardı, neden ölümü seçti, son sözü ne oldu, allah günhlarını affetsin ve ebnzerleri. Hepsi cehenneme gittiğimi varsayacak diye düşünüyor Fatma, bir kaç arkadaşım hariç. Onlar da üzülecekler elbet ama beni biraz da olsa anlamaya çalışacaklardır. Dostlar kara gün içindir. Dostları yok bugün yanında ama bugün onun en kara günü değil ki, biraz kapalı bir gün.

Bedenini kim bulacak acaba? Yaşlı babası mı yoksa kardeşi mi? Şaşıracaklar mutlaka, çok şaşıracaklar. Ondan beklemiorlardı bunu. Hele böylesi bir ölümü hiç beklemiyorlardı. Annesi olsa belki.. Annesi gideli uzun zaman oldu. Annesi ölüm konusunda tecrübeli. Anneler her konuda tecrübelidir. Annesi giderken ona bir şey söylememişti, eğer söyleseydi yerine getirmeye hazırdı, herhangi bir şey ama söylemedi. Bu kez küçük kız istemeyerek anne sözü dinlemedi. Acaba annesiyle karşılaşacak mı ölünce, konuşabilecek, ona dokunabilecek mi yeniden? Annesinin alıp götürdüğü yaşanmışlığı yeniden görebilecek mi? Bileklerini keserken çekeceğini varsaydığı acı annesini toprağa teslim ettiği günkü acıyı bastırabilecek mi? Acıya alışmış Fatma, umursamıyor, yine de ürperiyor içi.

Küvetten uzanıp suyu kapattı. Kendi kendine son kez gülümsedi. Kalktı, kapının kilidini çevirdi